"เจ็บหน่อยนะครับครั้งแรกก็แบบนี้" เสียงทุ้มอ่อนโยนดังขึ้น เพื่อปลอบหญิงสาว ซึ่งนอนอยู่บนเตียง

"เบาๆ นะคะ" เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างกังวล เพราะตอนนี้เธอกำลังเกร็งไปทั้งตัว เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที หลิวซีซีเดินออกมาพร้อมกับมือที่แนบอยู่บนแก้มเนียนใส

"ปวดมากเหรอ หมอไม่ได้ฉีดยาให้หรือไง" เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง หลิวซีซีซึ่งมีดีกรีเป็นถึงหมอรักษาแผนโบราณที่มีชื่อเสียงของประเทศตอบกลับ

"ก็เพราะฉีดนี่แหละที่ทำให้ไม่รู้สึก"

"อ้าว! แล้วไม่ดีหรือไง เห้อ! ฉันนี่เหนื่อยกับแกจริงๆ เป็นถึงหมอสมุนไพรทำไมถึงไม่รู้จักรักษาตัวเองเลย"

"ใครมันจะรู้ไปซะทุกอย่างกันล่ะ เล่นมาเจ็บอยู่ด้านในแบบไม่มีสัญญาณเตือนใครจะไปรู้ตัว อีกอย่างฉันเป็นหมอรักษาคนเจ็บไข้นะ ส่วนนี้คือยังไม่เคยเรียนรู้"

หลิวซีซีเอ่ยบอกเพื่อนสาว ก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ทั้งคู่กลับมาถึงอพาร์ตเม้นท์ที่เช่าพักอาศัยอยู่ด้วยกัน ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องนอน ร่างเล็กเดินกลับมานั่งที่หน้าโต๊ะทำงานอดิเรกของเธอ นั่นคือการเขียนนิยาย แต่กว่าจะทำรายได้จากตรงนี้ก็กินเวลาเป็นปี เพราะปกติเธอจะอยู่ที่งานประจำมากกว่า แต่ถึงจะมีเวลาว่างหญิงสาวก็มักจะอ่านนิยายที่ตัวเองชอบเพื่อผ่อนคลาย

"ถึงไหนแล้วนะ อ่อ! ตอนที่ตัวร้ายกำลังจับนางเอกไปที่จวน เพื่อต่อรองกับพระเอก หึ! คนร้ายกาจแบบนี้น่าจะถูกฆ่าตายตั้งแต่ตอนออกรบแล้ว ไม่น่ามีชีวิตรอดมาเลย" เสียงหวานพูดขึ้นก่อนจะเปิดอ่านนิยายที่เธอกำลังติดงอมแงม จนบางทีก็ไม่ยอมกินอะไร

"อ๋องใจร้ายโหดเหี้ยมขนาดนี้นางเอกจะรอดไหมนะ" แม้จะบ่นให้นิยายเรื่องนี้ แต่เธอก็ยังเปิดอ่านมันต่อ และก็มาถึงช่วงที่เธอชอบเอามากๆ

"ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันมิได้มีใจต่อท่านไยถึงทำเช่นนี้ หากเรื่องนี้รู้ถึงหูฝ่าบาทพระองค์ต้องเดือดร้อนเป็นแน่"

คุณหนูจางร้องขอกับบุรุษร่างสูงที่ดึงรั้งนางให้เดินตามเข้าไปยังห้องนอนของเขา มินจูอดที่จะตื่นกลัวกับการกระทำนี้มิได้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะรูปงามเป็นอย่างมากก็เถอะ

"ชิ! รูปงามอย่างนั้นเหรอ ร้ายกาจแบบนี้ยังจะเขียนให้เป็นเทพบุตรอีกนะ แต่ช่างเถอะตอนจบขอเขาตายอย่างอนาถก็แล้วกันถึงจะเหมาะกับความชั่วที่ทำมา"

ซีซีบ่นให้กับตัวละครในนิยายที่อ่านอยู่ ก่อนจะเปิดหน้าถัดไปเพื่ออ่านมันอีกครั้ง

"ข้าจะปล่อยเจ้าไปได้เช่นไร กว่าจะพาเจ้ากลับมาที่จวนได้มิใช่เรื่องง่าย อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องเป็นของข้า"

อ๋องร้ายเอ่ยด้วยเสียงทุ้มเย็น จนมินจูอดที่จะตัวสั่นมิได้ ยามนี้นางกำลังร้องไห้ขอให้คนช่วย แต่ใครกันล่ะที่จะทำเช่นนั้น ในเมื่อที่นี่เป็นจวนของคนตัวโตตรงหน้า

เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ด้านบนออกแล้วตรงขึ้นมายังเตียงกว้าง หวังจะจับสตรีตัวน้อยกินอย่างที่ตั้งใจ แต่จู่ๆ เสียงประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงงามสง่าของแม่ทัพหนุ่มนามว่าฟานจงซี เขากระชับกระบี่ในมือแน่น มองมาที่เบื้องหน้าซึ่งมีคนตัวเล็กที่เป็นคู่หมั้นนั่งตัวสั่นอยู่

"ข้ามาแล้วมินจู ปล่อยคนของข้ามาเสียท่านอ๋อง"

"หึ! มันมิง่ายถึงเพียงนั้นหรอกแม่ทัพ คิดจะเป็นศัตรูกับข้าอย่างนั้นหรือ นางมีค่าให้เจ้าทำหรือไม่ล่ะ"

"นางมีค่าสำหรับกระหม่อม และมิมีทางปล่อยนางไปแน่ ขอทรงอภัยที่กระหม่อมล่วงเกินในครานี้"

การอ่าน "อ๋องร้ายกับชายาต่างยุค" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>