ในเมืองที่ดูเงียบสงบแต่มันจะเป็นที่เกิดเรื่องที่น่าตื่นเต้นในไม่ช้า.
เด็กสาวพาเพลิน เหมือนกับหินที่ยังไม่ได้ประมวลทัดที เงียบงันและสวยงาม. เธออาศัยอยู่ในครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางและต้องพึ่งพาเพื่อนพี่ชายของเธอเพชรกล้าเพียงคนเดียว. เพชรกล้าเป็นคนที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นเล็กๆ นี้ แต่เขาเข้าไปในโลกของบาร์ที่ซับซ้อน. พาเพลินมักจะสวมชุดกีฬาแดงของโรงเรียนอยู่เสมอ เหมือนเปลวไฟที่สดใส.
ในคืนที่หนึ่ง ความเงียบดังตบแตกด้วยเสียง "บัง บัง บัง!" เสียงชักประภาคของมอเตอร์ไซค์สีแดงสดที่วิ่งเข้ามาพร้อมความเร็วและหยุดที่ประภาคหน้าบ้านของพาเพลิน. เสียงดังเป็นที่น่าเกรงขาม กล่าวได้ว่ามันจะทะลวงประภาคเหล็กออกไปได้. พาเพลินในบ้านถูกดังขึ้นจากฝัน เธอขึ้นอย่างล่าช้าและมองด้วยสายตาที่ยังอ่อนโยน บรรทัดบรรทัดไปเปิดประภาค.
เมื่อประภาคถูกเปิด เธอถูกบุคคลที่มีตัวแรงและมีชื่อเสียงในท้องถิ่น "นายนำทัพ" บุคคลที่เข้ามาแบบฉุนเฉียวและพาเพลินถูกชนจนแตะแต้มไปยังด้านหลัง เธอเกือบจะล้มลงบนพื้น. เธอดูขึ้นไปในความหวาดกลัว เห็นว่าเป็น "นายนำทัพ" ที่มีใบหน้าเข้มและไม่แสดงความพอใจและโกรธในสายตา. เขาไม่พูดอะไรและเริ่มมองหาอะไรบางอย่างในบ้าน. พาเพลินในใจเต็มไปด้วยความกลัว เธอรู้ว่านายนำทัพมีอำนาจมากในท้องถิ่นนี้และไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับเขา.
นายนำทัพบุกเข้าไปในห้องของพาเพลินทันที แล้วก็ไปในห้องของเพชรกล้าข้างๆ. พาเพลินติดตามเขาอย่างกลัวและถามด้วยเสียงที่สั่น "นายนำทัพ คุณกำลังมองหาอะไร? พี่ชายของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่." นายนำทัพหมุนตัวและจับแขนของพาเพลินด้วยความโกรธและบอกว่า "เขาไปไหน? อย่าทำเป็นโง่หน่อย!" พาเพลินตูมท้องและตอบทันที "ฉันไม่รู้จริงๆ."
นายนำทัพไม่เชื่อคำพูดของเธอและเข้ามาหาเธอแบบใกล้ชิด สายตาของเขาพูดว่าเป็นไปได้ด้วยความคุกคาม. พาเพลินกลัวมาก เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่ในฝันร้ายที่เธอไม่สามารถหลบหนีได้. ในเวลานี้ นายนำทัพเห็นโทรศัพท์ของพาเพลินที่อยู่บนโต๊ะ เขาก็ฉิบมือไปหาและบอกว่า "ถือไว้ให้พี่ชายของเธอโทรกลับมาทันทีเมื่อเขาเดินทางกลับ!" พาเพลินมองไปที่นายนำทัพอย่างไม่มีทางเลือกและใจเต็มไปด้วยความโทษและความไม่มีทางเลือก.
ความทรงจำที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เป็นเหมือนคลื่นที่ทะลักเข้ามา พาเพลินนึกถึงแต่ละช่วงเวลาที่เธออยู่กับพี่ชายเพชรกล้า. เพชรกล้าทำงานในบาร์ แม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่หล่อเหลา แต่ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตราย. พาเพลินเห็นพี่ชายของเธออยู่กับเด็กสาวที่แตกต่างกันหลายครั้ง เธอเป็นห่วงในใจแต่เธอเชื่อที่สุดว่าพี่ชายของเธอรักเธอและจะปกป้องเธอเสมอ.
ครั้งหนึ่ง เพชรกล้าพาพาเพลินไปที่บ้านพักริมชายหาดที่มีบรรยากาศที่สวยงามและอ่อนโยน. ในคืนนั้น บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนมีแต่ความอ่อนโยนและอ่อนหวาน. เพชรกล้าตามองไปที่พาเพลินและบอกด้วยความใฝ่ฝันในสายตา "เด็กที่มีชื่อเสียง เธอรู้ไหม? เธอเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพี่." พาเพลินรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ เธออายแย้มและบอกว่า "พี่, ฉันจะอยู่เคียงข้างพี่เสมอ."
อย่างไรก็ตาม ความสุขเป็นเพียงช่วงเวลาที่สั้น. เมื่อเวลาผ่านไป เพชรกล้าเริ่มมีงานที่ยุ่งยากมากขึ้นและการติดต่อระหว่างเขากับพาเพลินมีเพียงไม่มาก. พาเพลินเริ่มรู้สึกเหงาและเสียใจ เธอไม่รู้ว่าพี่ชายของเธอกำลังเกิดอะไรขึ้นข้างนอก. จนกระทั่งมีการแสดงออกของนายนำทัพที่ทำให้ชีวิตที่เงียบสงบของเธอแตกเป็นเสี่ยง โชคชะตาของเธอไม่ยังแย่ไปเพราะเธอได้พบกับเด็กชายที่มีชื่อว่า อา คูน.
อา คูน มีดวงตาที่ลึกซึ้งและรอยยิ้มที่มีเสน่ห์. เขาดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเพชรกล้า. เขาเข้ามาใกล้กับพาเพลินและเสนอให้ช่วยเธอหาเพชรกล้า. พาเพลินไม่เชื่อใจในความตั้งใจของอา คูน แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น. ในระหว่างที่เธออยู่กับอา คูน เธอพบว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา. เขามีฝีมือและสมองที่ดีและดูเหมือนจะมีตำแหน่งที่ไม่ธรรมดาในเมืองนี้. อา คูน พาพาเพลินไปในทุกมุมของเมืองและพวกเขาเข้าใกล้ความจริงได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป. อย่างไรก็ตาม ความอันตรายก็ตามมาพร้อมกัน.
ในครั้งหนึ่ง เมื่อพาเพลินและอา คูน ไล่ตามร่องรอย พวกเขาพบกับกลุ่มคนที่ลึกลับที่มีอาวุธในมือและมีอาการโจมตี. อา คูน แสดงความกล้าหาญและปกป้องพาเพลิน. ในการต่อสู้ที่รุนแรง พาเพลินพบว่าเธอเกิดความรู้สึกพิเศษในอา คูน. เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เป็นความขอบคุณหรือความรัก แต่เธอรู้ว่าเธอไม่ต้องการที่จะเสียมันไป.
หลังจากการต่อสู้ที่ยากลำบาก อา คูน...
การอ่าน "กรงทมิฬ" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>