เรื่องราวในนวนิยายชิ้นนี้มีพื้นฐานอยู่ในโลกที่ผสมผสานระหว่างประวัติศาสตร์และจินตนาการ นำเสนอเรื่องราวของตัวละครหลักอย่าง ลี่หลันเล่อ ซึ่งเป็นคุณหนูตระกูลลี่ที่มีอำนาจและสถานะสูง แต่กลับต้องเผชิญกับชะตากรรมอันโหดเหี้ยมเมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการตายของเมิ่งเม่ย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอเอง ความเข้าใจผิดนี้ทำให้เธอกลายเป็นศัตรูของ ต้าหมิงคุน หรือ ไท่จือ ผู้มีอำนาจสูงส่ง ซึ่งเขาเชื่อว่าลี่หลันเล่อเป็นคนอยู่เบื้องหลังความทุกข์ทรมานและการตายของเมิ่งเม่ย

หลังจากนั้น 18 ปี ลี่หลันเล่อได้รับโอกาสใหม่ในการใช้ชีวิตในฐานะ องค์หญิงรองแห่งเผ่าปาเอ่อถัว ซึ่งเธอได้พบกับ ต้าหมิงคุน อีกครั้งในสภาพที่แตกต่างไปจากเดิม เขาตอนนี้เป็น ฮ่องเต้แคว้นหาน ผู้ทรงอำนาจและมีชื่อเสียงทั่วทุกสารทิศ แต่ยังคงมีบาดแผลทางใจจากการสูญเสียเมิ่งเม่ย

ระหว่างที่ต้าหมิงคุนมาเยือนเผ่าปาเอ่อถัว เขาก็ต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากโจรจิ้งจอกดำ และได้รับบาดเจ็บสาหัส จนกระทั่ง ลี่หลันเล่อ องค์หญิงที่เขาเคยเกลียดชัง ได้มาช่วยชีวิตเขาโดยไม่รู้ตัวว่าเขาคือใคร ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเริ่มเปลี่ยนแปลง เมื่อลี่หลันเล่อได้เห็นอีกด้านหนึ่งของต้าหมิงคุน ซึ่งแตกต่างจากภาพจำที่เธอเคยมี

เรื่องราวของนวนิยายชิ้นนี้จึงเป็นการสำรวจความรู้สึกและความเข้าใจผิดระหว่างตัวละครหลัก พร้อมกับการดำเนินเรื่องที่สลับซับซ้อนในโลกที่เต็มไปด้วยการเมือง การแก่งแย่งอำนาจ และความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแค้น

รอยยิ้มหยันสุดป่าเถื่อนของต้าหมิงคุนเขม้นมองเหมือนจะฉีกเนื้อหนังของลี่หลันเล่อฉุดดึงร่างสั่นเทาด้วยลมหนาวและเกล็ดหิมะโปรยปรายให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้าสายตาที่มองไม่ต่างจากเดิมทว่ามืออุ่นภายใต้ถุงมืออุ่นนุ่มบีบปลายคางเย็นชืดสุดแรงจนลี่หลันเล่อต้องกัดฟันข่มความเจ็บปวด

"เจ้าส่งคนย่ำยีเมิ่งเม่ย แล้วปล่อยให้นางต้องตายเพื่อเจ้าสมหวัง ยังจะร้องขอให้ข้าฟังเจ้า ชิ"

ผลักลี่หลันเล่อให้ทรุดลงไปกองกับพื้น

"ข้า..ข้าไม่ได้ทำร้ายนาง..ได้โปรด"

ต้าหมิงคุนย่อกายลงจ้องมองใบหน้างดงาม ที่บัดนี้ริมฝีปากซีดเผือดด้วยความหนาวเหน็บ

"เจ้าหลงใหลใฝ่ฝันในตัวข้า.. มากเพียงนี้เชียวหรือคุณหนูลี่"

จ้องมองลี่หลันเล่อ ยกมืออุ่นขึ้นลูบที่แก้มเย็นเฉียบ ใบหน้าหล่อเหลากับท่าทีสง่างามที่ลี่หลันเลอคอยเฝ้าชื่นชมก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทว่ามือใหญ่กับฉีกดึงอาภรณ์จนขาดหวิ่น ลี่หลันเล่อยกมือขึ้นปกปิดส่วนสำคัญของร่างกาย รอยยิ้มหยามเหยียดเย็นชาถูกแต้มที่ริมฝีปากหยักได้รูป

"เมิ่งเม่ย นางอ่อนต่อโลกไม่ได้ด้านชาเช่นเจ้านางจะต้องเจ็บปวดเพียงใดเมื่อถูกย่ำยี"

สายตาเกลียดชังยิ่งนัก

"ไท่จือ ข้าไม่ได้ส่งคนทำร้ายนาง ข้าไม่ได้ทำ นางเป็นสหายข้าข้าจะทำเรื่องแบบนี้ทำไมกัน เพื่อประโยชน์ใดกัน"

"เจ้าไม่ให้ข้าสนใจนางหมดหวังในตัวนาง เจ้ามันชั่วช้า ถึงจะไม่ตั้งใจฆ่านางแต่คนเช่นนางจะอยากมีชีวิตอยู่ด้วยถูกกระทำย่ำยีหรือไร"

สะบัดเสียง ลี่หลันเล่อเชิดหน้า เมิ่งเมิ่งเหนือกว่าลี่หลันเล่อในทุกด้านอย่างนั้นหรือ

"คุกเข่า อยู่ตรงนี้จนรุ่งสางบางทีข้าอาจละเว้นชีวิตเจ้า"

ไร้ทางออก จิตใจมืดมิดจมดิ่งไร้หนทาง เสียงลมหวีดหวิวเกล็ดหิมะโปรยปราย การตายของเมิ่งเม่ยยิ่งทำให้ต้าหมิงคุนเกลียดชังลี่หลันเล่อยิ่งขึ้น

การอ่าน "หนึ่งชาติแค้นสองภพรัก ไยไม่คะนึงหา" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>