เรื่องราวในนิยายเกี่ยวกับหลินเจี้ยนหลิงและเสี่ยวหลิน ซึ่งเป็นบุตรีในตระกูลหลิน หลินเจี้ยนหลิงถูกบังคับให้แต่งกับไท่จือโดยท่านพ่อ แต่เธอต้องการอิสระและไม่อยากแต่งกับไท่จือ เธอเป็นคนที่มีความสามารถและกล้าแกร่ง เธอและเสี่ยวหลินต้องประลองกันเพื่อแย่งตำแหน่งไท่จือเฟย ในระหว่างประลองมีการแสดงความสามารถด้านงานเย็บปัก และการต่อสู้ด้วยกระบี่ สุดท้ายหลินเจี้ยนหลิงชนะการประลองในสองประเภท แต่ในการประลองด้วยกระบี่ เธอแพ้แก่ไท่จือ เมื่อถึงวันแต่งตั้งไท่จือเฟย เธอและเสี่ยวหลินไปพร้อมกัน แต่หลินเจี้ยนหลิงยังคงมีความเจ็บปวดในใจจากการไม่ถูกตระกูลและมารดาให้ความสำคัญ เธอได้รับราชโองการและเป็นองครักษ์หญิงเพื่อแสดงความสามารถและพยายามสร้างตัวเองใหม่

"พี่สาวข้าไม่อยากแต่งกับไท่จือ"

หลินเสี่ยวหลิน ทำสีหน้าเศร้าสร้อย เหมือนกับจะตายดับลงตรงหน้า

"ท่านพ่อหมายมั่นให้เจ้าจะต้องแต่งกับไท่จือ"

หลินเจี้ยนหลิงเอ่ยเรื่องจริงที่ถูกวางไว้แล้วไม่มีทางเป็นอื่นก็ในเมื่อมันเป็นเช่นนั้นและจะเป็นเช่นนั้น

"ท่านพ่อคงเห็นว่าข้าไร้ซึ่งปากเสียง ต่างจากท่านที่มักจะเก่งกาจเกินหญิง ท่านมีความสามารถรอบด้าน มีคนนับหน้าถือตามากมายอีกทั้งยังกล้าที่จะต่อคำท่านพ่อ ชีวิตท่านจึงไม่ต้องถูก ….กดดันเช่นข้า"น้ำเสียงตัดพ้อจนน่าสงสารหลินเจี้ยนหลิงก็ยังคงสงสารนางเช่นเดิมสินะ

"เจ้าดีกว่าข้ามากนักเสี่ยวหลิน อย่างน้อยมารดาของเจ้าก็ไม่บังคับให้เจ้าทำเรื่องที่หนักเกินไป ข้าแต่เดิมต้องอ่านหนังสือจนดึกดื่น ตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นเพื่อที่จะมาท่องตำราแล้วยังต้องเก่งเหนือใคร ส่วนเจ้ามารดาของเจ้าแม่เล็กแค่เพียงให้เจ้าเย็บถุงหอม ทำน้ำอบก็เท่านั้น"

"แล้วทำไมต้องเป็นข้า เดิมข้าอยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้ว ไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเล่นผิดกับท่านที่วันๆ ขี่ม้าล่าสัตว์ฝึกกระบี่ ยิงธนูล้วนมีแต่เรื่องที่สนุกสนาน"

"เสี่ยวหลินกว่าข้าจะได้มีชีวิตอิสระเจ้ารู้หรือไม่ข้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง เคยถูกท่านแม่ตีจนปางตาย ถูกท่านพ่อเคี่ยวเข็ญจนจะกลายเป็นยอดคน หากเปลี่ยนกันได้ข้าขอเป็นเจ้าดีกว่า แม่เล็กรักเจ้าดูแลทะนุถนอม ท่านพ่อก็ไม่เคยให้เจ้าทำเรื่องที่เกินกำลังด้วยเห็นว่าสุขภาพเจ้าไม่สู้ดีนัก"

"พี่สาวนั่นอย่างไรเล่าท่านจึงได้กล้าแกร่งไม่กลัวใคร อีกทั้งยังสามารถจัดการเรื่องหนักเบาได้หมดจด"เสี่ยวหลินพูดเรื่องที่ใครๆต่างรู้ดี

"เอาน่า เจ้าแต่งเป็นไท่จือเฟยข้าก็จะได้อาศัยเจ้าเข้าไปเที่ยวชมวังหลวงบ้าง ท่านพ่อร้อยวันพันปีไม่เคยบังคับเจ้า มาครั้งนี้ท่านพ่อคงมีเหตุผลไม่น้อย"

"พี่สาวข้าขออยู่กับท่านอย่างนี้กว่า อย่างน้อยท่านก็พอได้เป็นที่พึ่งช่วยเหลือยามยาก"

น้ำเสียงอ่อนหวานออดอ้อนเหมือนที่เคยทำประจำเวลาที่นางอยากจะได้สิ่งใดทาง

การอ่าน "เสน่หานางมารหน้าใส" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>