"มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาแล้ว รีบบอกกับทางครอบครัวเถอะ" หมอบอกในเสียงที่แปลกประหลาด แม้ในใจอาจไม่หวาดกลัวแต่ก็ไม่ถูกความผิดที่จะบอกความจริงในตอนนี้ เมื่อวันนี้เขาเป็นคนที่กำลังจะตายไปจากโลกนี้ไปจากที่เราอาศัยอยู่ไปจากที่เรามีแต่ความรู้สึกของความเป็นเด็กที่ต้องการความรักและความอบอุ่นจากพ่อแม่ แต่พี่ชายเขาไม่เหมือนพ่อแม่ เขาไม่รักและไม่เอ็นดูฉันอีกต่อไปจากวันนั้นไปเป็นเวลานาน เขาเกลียดฉันเข้ากระดูก เขาเอาความรักและความอ่อนโยนทั้งหมดไปมอบให้กับลูกพี่ลูกน้องของเขา

ฉันเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์แบบ คือเด็กที่ไม่มีใครรักและไม่มีใครเอ็นดู เหมือนเป็นเด็กที่ถูกทิ้งอยู่เพียงลำพังในโลกนี้

พี่ชายชอบถามฉันบ่อยๆ "ว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่เธอ?" ในเสียงที่แสดงออกถึงความไม่พอใจและความเกลียดชังที่เขาเก็บไว้ในใจต่ำแต่ยังคงบอกคำถามที่แสดงออกถึงความรู้สึกของเขาให้ฉันได้ยิน เหมือนเขาไม่รู้สึกเสียใจหรือไม่แยแยะในเรื่องของความตายของฉัน แต่เขาแค่แสดงออกถึงความรู้สึกของเขาในทางที่ไม่ดีไป

ฉันหัวเราะ พี่ชาย ตอนนี้ในที่สุดฉันก็กำลังจะตายแล้วนะ ในเสียงที่แสดงออกถึงความที่ไม่แยแยะและความที่ไม่หวาดกลัวในเรื่องของความตายของฉัน แม้ฉันอาจไม่รู้สึกดีในแต่ละวันแต่ฉันก็ไม่หวาดกลัวในเรื่องของความตายในตอนนี้ แม้ฉันอาจไม่รู้สึกดีในแต่ละวันแต่ฉันก็ไม่หวาดกลัวในเรื่องของความตายในตอนนี้

ฉันกลับมาที่บ้านเช่าหนึ่งในวันและเวลาที่มีแต่ความเหงาและความเหมือนไม่มีทางที่จะไปและไม่มีทางที่จะทำอะไรเพื่อให้ชีวิตมีความหมายและความสำคัญอีกต่อไป เจอกับบ้านเช่าที่เป็นที่ที่ผมอยู่และเป็นที่ที่ผมสามารถหลบหน้าไปจากโลกนี้และจากความรู้สึกของความไม่มีทางที่จะไปและไมม างที่จะทำอะไร

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>