"มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาแล้ว รีบบอกกับทางครอบครัวเถอะ"

หมอบอกว่าฉันกำลังจะตาย

แต่ฉันไม่รู้สึกเสียใจ เพราะพี่ชายจะต้องดีใจแน่นอน

จากวันเกิดขึ้นเมื่ออายุแปดขวบ ที่พ่อแม่จากไปไปแล้วไปจากโลกนี้ไปจากที่เราอาศัยอยู่ไปจากที่เรามีแต่ความรู้สึกของความเป็นเด็กที่ต้องการความรักและความอบอุ่นจากพ่อแม่ แต่พี่ชายเขาไม่เหมือนพ่อแม่ เขาไม่รักและไม่เอ็นดูฉันอีกต่อไปจากวันนั้นไปเป็นเวลานาน เขาเกลียดฉันเข้ากระดูก เขาเอาความรักและความอ่อนโยนทั้งหมดไปมอบให้กับลูกพี่ลูกน้องของเขา

ฉันเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์แบบ คือเด็กที่ไม่มีใครรักและไม่มีใครเอ็นดู เหมือนเป็นเด็กที่ถูกทิ้งอยู่เพียงลำพังในโลกนี้

พี่ชายชอบถามฉันบ่อยๆ "ว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่เธอ?"

ฉันหัวเราะ พี่ชาย ตอนนี้ในที่สุดฉันก็กำลังจะตายแล้วนะ

ฉันกลับมาที่บ้านเช่าหลังจากที่ผ่านไปในวันและเวลาแต่ละวันและแต่ละชั่วโมงและแต่ละนาทีและแต่ละวินาที ที่เป็นวันและเวลาเพียงลำพังและเพียงแต่ความเหงาและความเหมือนไม่มีทางที่จะไปและไม่มีทางที่จะทำอะไรเพื่อให้ชีวิตมีความหมายและความสำคัญอีกต่อไป เจอกับบ้านเช่าที่เป็นที่ที่ผมอยู่และเป็นที่ที่ผมสามารถหลบหน้าไปจากโลกนี้และจากความรู้สึกของความไม่มีทางที่จะไปและไม่มkteทางที่จะทำอะไรเพ.attributes

พบว่ามีข้อความและสายที่ไม่ได้รับถึงหลายสาย มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าความเหงาและความเหมือนไม่มีทางที่จะไปและไมม kteทางที่จะทำอะไรเพื่อให้ชีวิตมีความหมายและความสำคัญอีกต่อไปเพื่องเพราะฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเกี่ยวกับอะไรและฉันไม่รู้ว่ามันเป็นข้อความหรือสายจากใดและฉนไม่รู้ว่ามันเป็นเพื่อความสาเหว

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>