เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจียเฟย ซึ่งเป็นหญิงอายุ18ที่ลักลอบเข้ามาในวังหลวงในตำแหน่งขันทีฝึกหัด เธอสวมอาภรณ์ขันทีและผ่านการคัดเลือกจากฝ่าบาท เพื่อเป็นขันทีที่รับใช้ใกล้ชิด เธอต้องเผชิญกับความพยายามในการแสดงความสามารถและรักษาความปลอดภัยจากความคิดผิดและความไม่แน่นอนของผู้อื่น ในระหว่างนี้ เธอต้องเผชิญกับความคิดผิดจากหลายคนเช่นมู่เฉวียนและโต้แย้งกับพวกเขา เพื่อปกป้องตัวเองและความเป็นไปของเธอในวังหลวง เธอได้รับคำสั่งและคำแนะนำจากผู้อื่นและต้องเรียนรู้วิธีการเป็นขันทีที่ดีเพื่อให้ได้รับความนิยมจากฝ่าบาทและผู้อื่นในวังหลวง เธอต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ของความรักและความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์กับผู้อื่นเช่นเสี่ยวเฟยและมู่เฉวียน และต้องเลือกที่จะทำอย่างไรเพื่อปกป้องความเป็นไปของเธอและความรักที่เธอต้องการในวังหลวง โต้แย้งและความคิดผิดจากผู้อื่นอาจทำให้เธอต้องเดินทางไปหาใหม่หรือเปลี่ยนแปลงความเป็นไปของเธอในวังหลวง เธอต้องเลือกที่จะทำอย่างไรเพื่อปกป้องความเป็นไปของเธอและความรักที่เธอต้องการในวังหลวง โต้แย้งและความคิดผิดจากผู้อื่นอาจทำให้เธอต้องเดินทางไปหาใหม่หรือเปลี่ยนแปลงความเป็นไปของเธอในวังหลวง และต้องเดินทางไปหาใหม่หรือเปลี่ยนแปลงความเป็นไปของเธอในวังหลวง เพื่อความสุขและความเป็นไปของเธอในวังหลวง

เจียเฟย สวมอาภรณ์ชุดขันทีสวมหมวกขันทีเปิดเผยใบหน้าที่จะว่าหล่อเหลา หรืออ่อนหวานก็ไม่อาจแยกแยะในเมื่อคิ้วดกวาดยาวบนใบหน้า ริมฝีปากรูปกระจับหยักสวย กับดวงตาคมพอสวมหมวกขันทีแล้วไม่อาจแยกแยะว่าหญิงหรือชาย อกนุ่มถูกรัดด้วยผ้าฝ้ายดิบจนแบนราบ

เอวกิ่วไม่ได้ดึงสายรัดเอวให้ตึงแน่นยังปล่อยให้ชายอาภรณ์ทิ้งตัวลงมาคลุมทับกางเกงสีเดียวกันนั้น ไม่บอกใครจะรู้ว่าเจียเฟยคือหญิงอายุ18ที่ลักลอบเข้ามาในวังหลวงในตำแหน่งขันทีฝึกหัด แต่ละคนใบหน้าหมดจด เมื่อสวมอาภรณ์ขันทีล้วนมองไม่ต่างกัน เจียเฟยจะทำอย่างไรได้ในเมื่อครอบครัวทุกข์เข็ญ อดมื้อกินมื้อ ขันทีในวังหลวงเองก็ตุ้งติ้งไม่ต่างกันกับหญิงงาม เช่นนั้นปรับท่าทีเสียหน่อยก็พอจะ ถูไถไปได้

"ขันทีฝึกหัดทั้งหลายยยย วันนี้ฝ่าบาทจะทรงคัดเลือกขันทีคนใหม่หลังจากที่กงกงที่ชรายิ่งไม่อาจรับใช้เบื้องยุคลบาทได้อีกแล้ว พวกเจ้าโชคดีเข้ามาในเวลาที่เหมาะสมมีโอกาสไต่เต้าได้รับตำแหน่งพิเศษ"

"หวังว่าคนที่ได้รับคัดเลือกจะทำหน้าที่ให้ดี เพราะนั่นหมายถึงความสุขสบายชั่วชีวิตของเจ้า และวันนี้พวกเจ้าอาจได้คารวะข้าเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปอาจเป็นข้าที่ต้องพึ่งพาพวกเจ้า"

เจียเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ได้เป็นขันทีข้างกายฝ่าบาทนั่นหมายถึงเงินทองมากมายกองตรงหน้า แต่ก็อดที่จะหันมองข้างหลังเสียไม่ได้รู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ จะซวยสักวันไหมเล่า แค่เพียงทำให้ถูกใจฝ่าบาทยังยาก แต่เจียเฟยกับแอบลักลอบเข้ามาผ่านกระบวนการต่างๆ จนได้เข้ามาฝึกหัดในหอฝึกหัดขันที หวั่นว่าจะถูกจับได้

"ฮ่องเต้ เสด็จจจจจจจจ"

ร่างสูงที่สูงเกินหน้าเกินตาคนที่เดินมาด้วยกันใบหน้าเจิดจรัสเปล่งประกาย ราวเทพบนสวรรค์ ของม่อเฉวียนท่วงท่ายามก้าวเดินดังแม่ทัพผู้เกรียงไกร นางกำนัลที่ย่อกายลงถวายพระพร ต่างซุบซิบ

"วันนี้ฝ่าบาทอารมณ์ฉุนเฉียวจะคัดขันที คงไม่ใครก็ใครสักคนที่จะต้องโดน ..เล่นงาน" เจียเฟยลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

"ลุกขึ้น"

น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงพลังไม่มีการทอดเสียงอ่อนโยนในปลายเสียง ครอะไรจะกระด้างเหมือนผ้าที่ไม่ได้ซักป่านนั้น

เสียงสะบัดอาภรณ์ลุกพรึ่บดังขึ้นพร้อมๆ กัน

เจียเฟยเหลือบตามองลอดมือสองข้างของตัวเองที่ประสานกันตรงหน้า ร่างสุงชะลูดใบหน้าขาวสะอาดหล่อเหลาที่สุดในเจ้ดคราบสมุทรที่ได้ยินมาไม่เกินจริงแม้แต่น้อย

"ฝ่าบาทเพฮะ นี่คือเหล่าขันทีในหอฝึกหัดขันทีทั้งหมดรอให้ฝ่าบาทคัดสรรเพียงหนึ่งรับใช้ใกล้ชิด พวกเขาผ่านการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญซ่ำซองอีกทั้งยังดื่มน้ำสาบานว่าจะภักดีต่อฮ่องเต้และราชสำนักตลอดไป"

ผายมือยังขันทีที่ยังหนุ่มแน่นหลายสิบคนที่ประสานมือก้มหน้านิ่งราวกับรูปปั้น

สายตา คมกริบใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเพียงนิด กวาดตามองขันที 20กว่านายหนึ่งนางคือเจียเฟยข้างหน้าก่อนจะหยุดตรงหน้าเจียเฟย

การอ่าน "ขันทีเจ้าเล่ห์กับฮ่องเต้เฉยชา" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>