ในคืนที่ฝนฟ้าคะนอง หยดน้ำฝนตกลงมาอย่างไม่ปราณีต่อพื้นถนน ราวกับว่าจะล้างสิ่งต่างๆ ในโลกให้หมดสิ้นไป เมื่อบนถนนที่ถูกฝนทำให้ชุ่มฉ่ำ มีแม่คนหนึ่งกอดลูกชายของเธอไว้อย่างแน่นหนา นั่งอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด น้ำฝนและเลือดผสมผสานกันไหลเป็นลำธารเล็กๆ สีแดงบนพื้นถนน ลูกชายของเธอมีอายุเพียงหกขวบกำลังจะสิ้นใจเพราะอุบัติเหตุรถชนที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด

แม่ร้องไห้และขอความช่วยเหลือจากฝูงคนที่มาชมอยู่รอบ ๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความไร้พลัง “ช่วยฉันส่งลูกชายฉันไปโรงพยาบาลเถอะ...” เสียงของเธอสะท้อนออกไปในสายฝน แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นความเงียบและความเฉยชา ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย แค่เพียงกระซิบกันและรอคอย

เลือดของลูกชายไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ แม่สามารถรู้สึกได้ว่าชีวิตของเขาค่อย ๆ หายไป เขาไม่ร้องไห้ แต่พยายามเปิดตาด้วยแรงสุดท้ายแล้วมองแม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความรัก “แม่... อย่าร้องไห้...” เสียงเขาเบาและสั่นเครือ แต่คำพูดทุกคำเหมือนค้อนที่กระทบจิตใจแม่

แม่ไม่สามารถหยุดน้ำตาได้ มือเธอสั่น และหัวใจเธอแตกสลาย เธอรู้ว่าลูกชายของเธอ ลูกชายที่เธอรัก จะจากไปในไม่ช้านี้ ขณะที่ทุกอย่างดูมืดมนที่สุด รถโรลส์-รอยซ์สีดำค่อย ๆ ขับผ่าน โดยมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ภายใน พวกเขาดูสง่างามและเยือกเย็น ผู้ชายหล่อเหลา ผู้หญิงสวยงาม แต่ดวงตาของพวกเขาไม่มีความเมตตาหรือความสงสารเลย

แม่รู้จักพวกเขา เป็นสามีของเธอเองและน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ หัวใจเธอแตกสลายในตอนนั้น น้องสาวที่เธอไว้วางใจมากที่สุดกลับอยู่กับสามีของเธอ ผู้ชายที่เคยสัญญาจะรักเธอตลอดไป ตอนนี้กลับอยู่กับน้องสาวของเธอ มองเธอและลูกชายที่ใกล้จะตายด้วยความเยือกเย็น

ลูกชายของเธอ ที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความฝัน ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของเธอ รอให้ชีวิตจบลง ประโยคสุดท้ายของเขาคือ “แม่ ฉันรักแม่” จากนั้น ดวงตาของเขาปิดลงตลอดกาล

ในตอนนั้น แม่สูญเสียทุกอย่าง โลกของเธอพังทลายในพริบตาเดียว เธอจัดงานศพให้ลูกชายแบบเรียบง่าย จากนั้นกลับไปที่บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้บ้านกลายเป็นสถานที่เปล่าเปลี่ยว ไม่มีเสียงหัวเราะของลูกชาย ไม่มีการอยู่ร่วมกับสามี เหลือแต่เธอคนเดียว ต้องเผชิญหน้ากับโลกนี้ด้วยตัวเอง

เธอเตรียมกระเป๋าเพื่อออกจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ แต่เมื่อเธอกำลังจะออกเดินทาง รถโรลส์-รอยซ์คันเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง สามีและน้องสาวของเธอเดินออกมาจากรถ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความกังวล

สามีพยายามอธิบาย แต่แม่ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เธอเคยรัก น้องสาวของเธอพยายามขอโทษ แต่แม่ไม่สามารถให้อภัยได้ ลูกชายของเธอจากไปแล้ว แต่พวกเขายังคงดำเนินชีวิตต่อไป

แม่ตัดสินใจที่จะจากไป เธอไม่อยากเห็นผู้ชายคนนี้อีก และไม่อยากเห็นครอบครัวที่ทรยศเธอ เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ในขณะที่เธอหันหลังจะไป สามีของเธอคว้ามือเธอไว้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่เข้าใจ

“เธอจะจากไปจริงๆ หรือ?” เขาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ แม่ไม่ตอบ แต่เพียงปลดมือเขาออกอย่างเงียบๆ แล้วเดินต่อไป เธอรู้ว่าอนาคตของเธอจะไม่มีผู้ชายคนนี้ และไม่มีครอบครัวที่ทรยศเธอ

ก้าวเท้าของเธอแน่นอนและแข็งแกร่ง ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าเธอต้องแข็งแกร่ง เพื่อลูกชายของเธอ และเพื่อตัวเอง เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่มีการทรยศ ไม่มีความเจ็บปวด แต่มีแต่ความหวังและความฝัน

การอ่าน "พ่อจ๋าแม่จ๋า ผมก็แค่อยากเห็นแสงเหนือสักครั้ง ก่อนหมดลมหายใจ" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>