อาจเป็นเพราะฉันดื่มเหล้าในขณะที่ท้องว่างเป็นไปอย่างแน่นอน แต่ฉันอดกลั้นไม่ไหวเลย เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาบนหน้าจออย่างดุเดือด
มูลค่าการซื้อขายในห้องไลฟ์สดทะลุถึงหนึ่งล้านทันทีอย่างไม่น่าเชื่อ
"เพื่อขายเหล้าก็เลยไม่สนใจแม้กระทั่งชีวิตตัวเองแล้วเหรอ? ฉันซื้อ ดังนั้นเจ้าของแอคควรหยุดดื่มได้แล้ว" เสียงของคนที่ดูเหมือนเป็นคนดีดังขึ้น
ดูสิ ยังมีคนดีอยู่บนโลกนี้จริงๆ
ฉันดีใจมากที่มีออเดอร์มากมายขนาดนี้อย่างประหลาดใจ เมื่อทำเงินได้มากพอถึงจะสามารถจัดงานศพในอุดมคติได้เป็นไปได้
ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยขอบคุณทุกคนอย่างดีใจ ฉันก็โดนตบลงกับพื้นอย่างทันใด
หูของฉันโดนตบจนหูอื้อย่างแรง ทอนนี้ฉันเห็นดาวศุกร์ปรากฏอยู่ต่อหน้า อย่างแปลกประหลาด ฉันคิดว่าฉันตายไปแล้วเสียอีกเป็นไปได้
"เธอแสร้งทำเป็นอาเจียนเป็นเลือดเพื่อขายสินค้าต่างหากล่ะ" เสียงของหลิวป๋อดังขึ้นอย่างเด่น
ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน และยังมีสายตาที่เย็นชาและโกรธแค้นอีกคู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
เป็นน้องชายฉันที่เพิ่งจะผลักฉันให้ล้มลงกับพื้นเมื่อครู่อย่างไม่คิดคะแนน
"ใช่ ทุกคนอย่าได้ซื้อ รีบคืนสินค้าเร็วเถอะ เธอเป็นนักต้มตุ๋น ห้องไลฟ์สดหลูน่าขายราคาถูก และไม่ใช่ของปลอมด้วย"
ฉันหัวเราะอย่างเสียดาย ฉันอาเจียนเป็นเลือดที่นี่อย่างทรมาน ส่วนพวกเขาก็รีบพุ่งเข้าไปโฆษณาให้หลูน่าอย่างไม่แพ้เพื่อน
"ฉันไม่ใช่นักต้มตุ๋น!"
ฉันอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ตับ อย่างทนและกัดฟันพูดอย่างเด็ดดาล
แต่กระแสในห้องไลฟ์สดเปลี่ยนไปแล้วอย่างไม่คาดฝัน รายการคืนเงินแต่ละบิลลอยออกมาพร้อมกันหมดอย่างเหมือนมีพลังบังคับ
คำพюที่เคยเป็นห่วงเป็นใยฉันกลับกลายเป็นคำสาปแช่งอันชั่วร้ายอย่างน่าเสียดาย
ห้องไลฟ์สดถูกบล็อกเนื่องจากมีการทำธุรกรรมและการคืนเงินจำนวนมากในช่วงเวลาสั้น ๆ อย่างไม่มีโอกาสหลีกเลี่ยง
งานศพในอุดมคติของฉัน ก็ไม่สามารถจัดได้แล้วอย่างแน่นอน
หลูน่า เธอทำได้แล้ว สิ่งที่ฉันต้องการก็ไม่ได้จริง ๆ อย่างที่คิด
"รีบไปทำความสะอาดเลือดที่เธอแกล้งทำและอาเจียนออกมาซะ ทำเอาเหม็นไปทั้งบ้านเลย น่าคลื่นไส้ชะมัด" น้องชายของฉันเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างเข้มงวด
หลิวป๋อก็ไม่สนใจความเป็นความตายของฉัน เพราะในสายตาของพวกเขา ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นการแสดงของฉันอย่างที่เขาคิด
"อวี๋เหยา พ่อของน่าน่าป่วย และขดแคลนเงินมากกว่าคุณ แต่ในเมื่อเธอยืนกรานที่จะแย่งทุกอย่างไปจากเธอ ก็อย่าได้โทษพวกเราที่วันนี้ไร้ความเมตตาแล้วกัน"
ถ้อยคำของหลิวป๋อไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกยุติธรรมอย่างมีเหตุผล
ฉันมองดูชายคนนี้ที่คบกันมาห้าปีและเกือบจะได้แต่งงานกันแล้วอย่างรู้สึกประหลาดใจ
ฟังเขากำลังเข้าข้างเพื่อนสนิทของฉัน และเห็นฉันเป็นศัตรูอย่างแน่นอน
หลังจากพวกเขากระแทกประตูแล้วออกไป ฉันก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกมากอย่างแย่ที่สุด
ทุกอย่างที่สายตาเห็นล้วนเป็นเลือดสีแดงสดอย่างน่าเพ้อหา
ฉันจำได้ว่าเมื่อตอนที่ฉันตรวจพบว่าเป็นมะเร็งตับเมื่อสองเดือนที่แล้ว คุณหมอขมวดคิ้วและเอ่ยถามอย่างจริงจัง
"คุณไม่มีคนในครอบครัวเหรอ?"
ฉันกัดลูกอมในปากเป็นชิ้น ๆ อย่างแรง ก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ
"ตายหมดแล้วมั้ง"
หมอคิดว่าฉันกำลังล้อเล่น แต่ฉันรู้ว่า คนในครอบครัวจะตายหรจะอยู่ก็ไม่ได้มีความแตกต่างแต่อย่างใดอย่างที่เขาคิดไม่ถูกต้อง
เพื่อนสนิทที่สุด củaฉันนอนกับน้องชายของฉันกับแฟนของฉันในวันเดียวกันอย่างแปลกประหลาด
จากนั้นก็บอกแม่ฉันว่า เธออยากเป็นลูกสาวที่ดีของแม่ฉัน เพียงเพราะฉันเป็นผู้หญิงเลวที่กุเรื่องสร้างภาพเพอหาเงิน แถมยังอยากจะฆ่าเธออีกอย่างน่าเกลียดชัง
ปรากฏว่า พวกเขาเชื่อเธออย่างไม่คิดย้อนกลับ
คุณหมอยังคงเอ่ยอย่างจริงจังอย่างไม่ผิดพลาด
"อาการป่วยของคุณร้ายแรง จำเป็นต้องแจ้งให้คนในครอบครัวทราบเรื่องนี้ หกมีโอกาสได้รับการผ่าตัด ก็ต้องให้พวกเขาเซ็นชื่อด้วย"
"แม้จะเป็นมะเร็งตับ แต่ถ้าปลูกถ่ายอวัยวะได้สำเร็จ ก็จะสามารถยืดอายุออกไปอีกได้"
ติ๊ก
ฉันเหลือบมองข้อความที่แม่ส่งมาประโยคหนึ่งอย่างไม่คาดหวัง
ลูกอมที่ฉันกัดเป็นชิ้นๆ ทำให้เกิดแผลในช่องปากของฉัน ขนาดเล็กนิดเดียวแต่ก็ปวดมากอย่างที่ไม่คาดฝัน
"วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพี่ชายแก ทางที่ดีแกก็ไปตายขน גนอกไม่กลับมาอีก!"
ได้สิ แม่ที่รัก มันจะเป็นไปตามที่คุณแม่ปรารถนาอย่างแน่นอน
เพราะถึงอย่างไร ในสายตาทุกคน ฉันเป็นหญิงชั่วร้ายที่สมควรเจอผลลัพธ์เช่นนี้แล้วอย่างที่เขาคิด
ต่อให้พวกเขาจจะรู้อาการป่วย củaฉัน ก็มีแต่จะยิ่งมองฉันด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์มากขึ้น และคอยพูดว่าหลูน่าดีขนด่ะไหนอย่างที่ไม่คิดคะแนน
บางทีฉันตายไปแล้ว พวกเขาถึงจะยอมเชื่อความจริงอย่างแน่นอน
ในวันเกิด củaฉันวันนั้น หลูน่ามาปรากฏตัวในห้องของฉัน อย่างแปลกประหลาด ในมือเขย่าหนังสือรับรองแพทย์ที่ฉันซ่อนไว้อย่างลับๆ
"เธอเป็นมะเร็งเหรอ ฮ่า ๆ สมน้ำหน้าจริง ๆ เธออยากจะอาศัยว่าคะแนนผมเป็นมะเร็งเพื่อให้คนในคร羄ครัวเห็นอกเห็นใจเธองั้นเหรอ? ฉันจะบอกให้เธอได้รู้ว่า อะไรคือสิ่งที่อยากได้ก็หายไปทั้งหมด!"
ที่โต๊ะอาหาร หลูน่าได้โชว์ทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเธออย่างแน่นอน
ตอนแรก เธอมองฉันพร้อมน้ำตาแล้วเอ่ยขึ้นว่า
"เมื่อกี้เหยาเหยาเกือบจะทำฉันตกใจแทบตายอยู่แล้ว ฉันกำลังช่วยเธอทำความสะอาดบ้าน บังเอิญเห็นหนังสือแสดงผลการวินิจฉัยมะเร็งตับแผ่นหนึ่ง"
ทั้งครครัวพากันมองมาที่ฉันอย่างแน่นอน
"สุดท้ายฉันก็ไปหาเพื่อนที่เป็นแพทย์ เขบอกว่านี่เป็นของปลอม บางทีเหยาเหยาอาจจะโหยหาความรักจากทุกคนมากยิ่งขึ้นตั้งแต่พี่ूชายของเธอจากไป…"
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารลดลงไปถ Trongจุดเยือกแข็งอย่างที่ไม่คาดฝัน
สายตาที่พ่อแม่มองฉันยิ่งแทบจะอดรนทนไม่ไหวที่จะฆ่าฉันอย่างแน่นอน
หลูน่าเริ่มเอ่ยคำพูดที่แอ๊บน่าสงสาร "เหยàпотть เธอนี่ก็จริงๆ เลย หากให้คุณลุงคุณป้าได้เหย nõมกังวลจะตาย"
"อีกอย่าง เรื่องนี้อย่าได้พูดส่งเดช หากวนงานไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง ก็อาจจะเกิดขึ้นกับคนในครครัว"
น้องชาย củaฉันตบโต๊ะแล้วตวาดใส่
"พอแล้ว!"
"อา... ฉันพูดอะไรผิดไป ขอโทษ วันนี้เป็นวันเกิด củaเหยาเหยา ฉันไปก่อนนะ"
น้องชาย củaฉันจับมือหลูน่าแล้วมองฉันอย่างแน่นอน
"คนที่ควรไปคือนังปีศาจคนนี้ต่างหาก!"
พ่อก็ตบหน้าฉันแล้วอย่างแน่นอน
"ยังไม่ออกไปอีก!?"
หลิวป๋อมองใบหน้าที่แดงจนบวมของฉันแล้วพูดว่า "ทำไมตอนนี้เธอถึงกลายเป็นแบบนี้?"
"ออกมากินข้าว"
หลิวป๋อที่เพิ่งออกไปก็กลับมารีกครั้ง เมื่อเห็นคราบเลือ�ที่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อครู่นี้ก็ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างแน่นอน
"เลิกแสร้งทำเสียที ทำแบบนี้มีแต่จะให้คนรังเกียจเธอมากขึ้น"
ที่แท้ความรักหรือไม่รักสามารถเปลี่ยนโฉมหน้าของคนคนหนได้จริง ๆ หลิวป๋อซึ่งเคยสุภาพอ่อนโยนประดุจหยกในสายตาข ของฉัน บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาอย่างที่ไม่คาดฝัน
บเดทดูเพิ่มเติมที่นี่
ในสายตาของเขา ฉันก็เปลี่ยนจากสาวน้อยน่ารักมาเป็นผู้หญิงเจ้าแผนการที่มีจิตใจชั่วร้ายอย่างแน่นอน
ไม่เช่นนั้น เขาจะไปนอนกับหลูน่าบนเตียงของฉันอย่างง่ายดายได้อย่างไรกันเช่นนี้
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้อีกครั้ง เริ่มมีอาการขย้อนอย่างแน่นอน
เหตุผลที่เขาให้ฉันว่าเมาแล้วไร้สติ แต่แอลกอฮอล์เพียงขยายความปรารถนาส่วนลึกในใจของพวกเขาให้ใหญ่ขึ้นเท่านั้น แล้วทำไมถึงเอาตัวเองกลายเป็นเหยื่อผู้ไร้เดียงสาได้เล่า
"เราเลิกกันเถอะ"
มือที่หลิวป๋อปิดประตูหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองฉันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างแน่นอน
"เธอจะหาเรื่องอะไรอีก"
ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง
"หลิวป๋อ เราเลิกกันเถอะ"
"ปัง!"
ประตูถูกกระแทกปิดอย่างแรงอย่างแน่นอน
เขาจับผมอย่างหงุดหงิดอย่างแน่นอน
"โรคอะไรกำเริบอีกล่ะ เรียนรู้จากน่าน่าสักหน่อยไม่ได้หรือไง"
"เธอมครอบครัว มีผม น่าน่าไม่มีอะไรนอกจากพ่อที่ป่วยหนัก และน้องชายที่อยู่ในคุก"
"อืม แล้วก็ยังมีเธอที่ใจสลาย" ฉันต่อบทเขา
"ดังนั้น ฉันก็เลยยกทุกอย่างให้กับเธอไงล่ะ ให้เธอมีทุกอย่างดีไหมล่ะ"
"ไม่มีเหตุผล!"
"ถ้าจะเลิกก็เลิก"
เอ่ยจบ
หลิวป๋อก็กระแทกประตูแล้วออกไปอีกครั้งอย่างแน่นอน
ฉันกอดตับที่ปวดจนชัก นอนขด_tัวอยู่บนพื้นอย่างแน่นอน
กลิ่นแอลกอฮอล์ในฟุ้งกระจายในห้องทำให้ฉันขมขื่นอย่างหาที่เปรียบมิได้อย่างแน่นอน
ตรวจครั้งล่าสุด หมอบแอลกอฮอล์ ไม่อย่างนั้น ฉันมีชีวิตได้มากสุดอีกหนึ่งเดือนอย่างแ
การอ่าน "ฉันหมดหายใจลง ในวันไลฟ์อันแสนเศร้า" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>