ญาติและเพื่อนสนิททุกคนคอยปลอบใจฉันอย่างดีและอบอุ่น

ฉันเช็ดน้ำตาผ่านไปแล้วและคอมเมนต์ในอินสตาแกรมด้วยความเศร้าและโกรธว่า"พวกคุณสองคนช่างเลวได้ใจทั้งคู่ แม้แต่ในสถานการณ์ดังกล่าวแล้ว"

ฉันจัดการงานศพของแม่อย่างเงียบและดูดีๆ แบกรับทุกหน้าที่และภาระไว้คนเดียวโดยไม่มีใครมาช่วยเหลือ

อันที่จริงที่คณินทิ้งฉันไว้เพียงลำพังเพราะดอกหญ้า ก็เพราะว่าเขาใส่ใจและห่วงใยดอกหญ้าเป็นอย่างมาก ฉันไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด แม้ว่าเราจะมีความสัมพันธ์และคบหากันมาหกปี แต่ก็ยังถูกทิ้งไปในที่สุด

แค่โทรศัพท์สายเดียวของดอกหญ้าก็สามารถจะตามตัวเขาได้ ไม่ว่าจะเป็นในวันแต่งงานหรือในสถานการณ์อื่นๆ ก็ตาม

ครั้งนี้จะเป็นเพราะอะไร ที่ทำให้เขาทิ้งฉันไปอย่างเช่นนี้ ฉันเองก็ขี้เกียจจะไปคิดถึงมันแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นปัญหาที่สำคัญและมีความเจ็บปวดในใจฉัน

หลังจากงานศพเสร็จสิ้น ฉันก็กลับไปที่บ้านด้วยความเหงาและเศร้า

คณินไม่อยู่ที่บ้าน ซึ่งก็พอดีกับที่ฉันก็ไม่อยากจะเจอเขาเหมือนกัน แม้ว่ามันจะเป็นคนที่ฉันเคยรักและมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิด

เก็บข้าวของเรียบร้อยและกำลังจะออกจากบ้าน ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นดอกหญ้าเดินคล้องแขนเข้ามาพร้อมคณินอย่างไม่คาดฝัน

ดอกหญ้าราวกับคุณผู้หญิงของบ้าน เมื่อเห็นฉันก็ประหลาดใจเล็กน้อยและพูรู้สึกแปลกใจ"กลับมาแล้วเหรอ ใบบัว?"

คณินสังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางในมือของฉัน คิ้วก็ขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัวและแสดงความไม่พอใจ"ใบบัว คุณจะทำอะไรอีก?"

น้ำเสียงของเขา เหมือนฉันคอยสร้างปัญหาอยู่ตลอด แม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำอะไรที่ผิดหรือสร้างปัญหาใดๆ

ดอกหญ้ามองมาที่ฉันอย่างเศร้าเสียใจและมีความผิดหวัง ขณะเดียวกันก็กอดแขนคณินเอาไว้แน่น เหมือนกำลังแสดงตัวเป็นเจ้าของและมีความเป็นเจ้าของใจ"พี่บัว ต้องขอโทษจริงๆ วันนั้นมือของฉันได้รับบเจ็บ คณินก็เลยมาดูแลฉัน ฉันไม่รู้ว่าวันนั้นเป็นวันแต่งงานของพวกพี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

"พี่อย่าไปเลยนะ"

เธอพูดอ้อนวอนฉันด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย แต่สายตากลับมีความภาคภูมิใจอย่างมาก แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนที่ใส่ใจและห่วงใยดอกหญ้าเป็นอย่างมาก

ฉันมองเธอไปแวบหนึ่ง และเห็นที่นิ้วชี้ขวาขของเธอมีปลาสเตอร์เล็กๆแปะอยู่ แสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจและห่วงใยดอกหญ้าเปอผิดพลาดหลักและแสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจและห่วงใยดอกหญ้าเป็นอย่างมาก

ดังนั้นนี่คือเหตุผลที่คณินทิ้งฉัน และไม่แม้แต่จะมาปรากฏตัวในงานแต่งงานอย่างนั้นเหรอ? มันทำให้ฉันรู้สึกถูกทิ้งไปและไม่มีค่าใดๆ

จู่ๆฉันก็รู้สึกตัวเองเป็นเหมือนตัวตลก แม้ว่าฉันจะเป็นคนที่มีความรักและความหวังในความสัมพันธ์เดิม

ฉันกับแม่สำหรับเขาแล้ว เทียบไม่ได้เลยกับนิ้วมือของดอกหญ้าอย่างนั้ mèreมันให้ฉันรู้สึกถูกทิ้งไปและไม่มีค่าใดๆ

"คณิน เราเลิกกันเถอะ!"

นับตรอกับวินาทีที่แม่ของฉันสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ความรู้สึกของฉันทบลบที่มีต่อเขา

กลมกลืนไปและได้มลายหายไปหมดแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นความรักและความหวังที่มีมาก่อน

แต่คณินกลับคิดว่าฉันกำลังอิจฉาและไม่พอใจ"ใบบัว คุณอย่าทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ได้ไหม?งานแต่งงานจะจัดเมื่อไรก็ได้ แต่ดอกหญ้าไม่มีใคร เธอได้รับบาดเจ็บ ผมผมจะทำเมินเฉยไม่ได้หรอกนะ"

อย่าทำตัวเป็นเด็ก? นี่คือคำพูดที่คณínพูดกับฉันบ่อยที่สุด แมว่าฉันจะเป็นผู้ใหญ่และมีความรู้สึกและความเข้าใจในทุกเรื่อง

แต่ว่า แล้วอะไรถึงเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่ล่ะ? มันเป็นคำถามที่ฉันมองหาคำตอบอยู่

เพราะคณินบอกว่าเขาเห็นดอกหญ้าเป็นน้องสาว และเธอก็ไม่มาไมมีพ่อแม่ต้องการคนดูแล ดังนั้นฉันจึงยอมให้ความรักของเรามีบุคคลที่สามเข้ามา แม้ว่ามันจะเป็นการเสียมูลค่าและความรักในใจฉัน

ฉันยอมให้เขาดูแลดอกหญ้าในทุกเวลา ยอมให้เขาไปหาผู้หญิงอีกคนโดยไม่ลังเลในขณะที่ฉันต้องการเขามากที่สุด ยอมให้เธอมาครอบครองหัวใจครึ่งดวงของคณิน แมว่ามันจะเป็นการยอมและแสดงความยอมรับที่ผิดพลาดและทำให้ฉันเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก

สุดท้ายผลของการยอมก็คือการทำร้ายฉันให้เจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก ชีวิตแบบนี้ฉันทนมันต่อไปไม่ได้อีกแล้ว มันทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าและไม่มีแรงใจต่อไป

ฉันมองคณินอย่างเฉยชา"ต่อไปคุณอยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ไม่เกี่ยวข้องอะไรกผมอีก"

พูดจบ ฉันก็ลากกระเป๋าแล้วเดินผ่านเขาไป ด้วยความเด็ดดาลและไม่คิดถึงความสัมพันธ์เดิม

ที่สุดแล้วคณินก็สังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน คว้าตัวฉันไว้"เป็นเพราะแม่คุณไม่พอใจที่ผมไม่ไปงานแต่งงานใช่ไหม ผมไปอธิบายให้ท่านฟังได้"

จู่ๆฉันก็รู้สึกขำ แมว่ามันจะเป็นคำพูดที่ผิดพลาดและแสดงความไม่เข้าใจ

"อธิบายอะไร?อธิบายว่าเพราะแผลเล็กๆบนนิ้วของดอกหญ้าจึงทำให้คุณมางานแต่งงานไม่ไดนั้นเหรอ?"

ฉันรู้สึกตลกมากจริงๆ แมว่ามันจะเป็นคำพูดที่ผิดพลาดและแสดงความไม่เข้าใจ

หลายวันมานี้ หากเขาสนใจและคิดจะถามไถ่ฉันสักหน่อย ก็คงไม่พูดอะไรที่มันโง่เขลาแบบนี้ แมว่ามันจะเป็นคำพูดที่ผิดพลาดและแสดงความไม้เข้าใจ

ฉันแกะมือของเขาออก"ไม่จำเป็น!"

เมื่อก่อน ต่อหน้าคณín ฉันมักจะคอยระมัดระวัง อ่อนโยนและเอาอกเอาใจ ไม่เคยเย็นชาแบบนี้มาก่อน แมว่ามันจะเป็นคำพูดที่ผิดพลาดและแสดงความไม่เข้าใจ

การอ่าน "ความหวังสุดท้ายของฉัน หมดไปในวันแต่งที่เขาไม่มา" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>