ยามราตรีคืนหนึ่ง คืนที่มืดมิดและเงียบสงบ สายฝนโหมกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา แม้แต่แสงดวงจันทร์และดวงดาวก็ถูกบังล่มไปด้วยฝนหนักหนา ลมกระโชกแรงจนกิ่งไม้หักลงมาบนพื้น อย่างเช่นต้นไม้ต้นเล็กที่รากยังไม่แข็งแรงพอ จึงหักโค่นลงมาหลายต้น เสียงฟ้าคำรามดังกระหึ่มที่มาพร้อมกับแสงอัสนีบาต สร้างความหวาดกลัวและความประหลาดใจในใจของผู้คน สะท้อนไปยังทุกครั้งที่ผู้คนเคยเห็นและยังจำได้ กลบเสียงที่กำลังดังอยู่ในบ้านไม้ประดู่สองชั้น บ้านที่เป็นที่พักและเรือนแรกของตัวละครในเรื่องราวนี้ เสียงดังเป็นไปตามกับความรุนแรงและความโกรธที่กำลังเกิดขึ้น
"นังนุ่ม นังเย็น แกสองคนช่วยจับมันสิ อิ่มจะได้กรอกยาใส่ปากมันได้สะดวก" คำสั่งดังจากปากหญิงชราวัยเจ็ดสิบเจ็ดดังแข่งกับเสียงด้านนอก เธอเป็นคนที่มีอำนาจและเป็นผู้บังคับบัญชาในบ้านไม้ประดู่สองชั้น เธอมีบุคลิกที่หยาบคายและไม่ยอมยืดหยุ่น แต่ในบางครั้ง เธอก็ยังมีความอ่อนโยนและเป็นมิตรในใจ เธอกำลังบอกให้สองคนชื่อ "นุ่ม" และ "เย็น" ช่วยจับใครบางคนเพื่อให้เธอสามารถกรอกยาใส่ปากของคนนั้นได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว
"คุณย่าอย่าค่ะ อย่าทำอะไรรวีเลย รวีกลัวแล้ว รวีจะไปจากที่นี่ค่ะ" ณัฐรวีคือสตรีที่กำลังถูกทำร้าย หล่อนร้องขอทั้งน้ำตา พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการถูกคุกคามของกิ่งโพยม แต่ดูเหมือนว่า หล่อนไม่อาจหลีกหนีชะตากรรมนี้ เรี่ยวแรงน้อยนิด ดิ้นหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้น หล่อนถูกจับตัวลงนอนบนพื้น นุ่มนั่งทับขาทั้งสองข้าง ส่วนเย็นที่มีร่างกายสูงใหญ่ราวกับผู้ชายคร่อมตรงช่วงอก มือทั้งสองข้างของนุ่มตรึงข้อมือณัฐรวีไว้
"แกได้ไปจากที่นี่แน่ ฉันทนเห็นแกลอยหน้าลอยตาอยู่บ้านหลังนี้นานแล้ว แกต้องไปแต่ตัว ฉันไม่มีวันให้สายเลือดของฉันอยู่ในตัวแกแน่นอน นังสาระเลว" ความเกลียดชังที่มีต่อณัฐรวีมากมายนัก มากเกินกว่าจะทนเลี้ยงเชื้อสายของตนที่อยู่ในท้องณัฐรวี นางไม่มีวันยอมให้เลือดชั่วของณัฐรวีปะปนกับเลือดของเหลนตนแน่นอน เธอเกลียดและดูถูกณัฐรวีเพราะความแตกต่างในบุคลิกและสถานะทางสังคมของพวกเขา เธอไม่ต้องการให้สายเลือของคนที่เธอไม่ชอบผสมกับสายเลือดของตัวเองในบรรดา ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเธอ
"ลูกของรวีคือเหลนคุณย่านะคะ อย่าทำร้ายแกเลย แกไม่รู้เรื่อง...ฮือ...เมตตาแกด้วยนะคะคุณย่า" คนกำลังเป็นแม่คนอ้อนวอน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเป็นแม่ของณัฐรวีและเธอไม่ต้องการให้ลูกของเธอถูกทำร้าย เธอไม่สามารถทำอะไรเพื่อป้องกันลูกของเธอในสถานการณ์นี้ แต่เธอก็ยังอ้อนวอนและแสดงความเป็นมิตรในใจให้แก่คู่บ้านที่กำลังทำร้ายลูกของเธอ
เปรี้ยง...เสียงฟ้าพิโรธดังสนั่น ประกายไฟวูบวาบสว่างไสวทั้งผืนฟ้าสีทะมึน เสมือนสัญญาณเตือนให้หญิงสูงวัยฉุกคิด ทว่าความโกรธ ความเกลียดชังที่มีอยู่มาก ไม่อาจทำให้นางเปลี่ยนใจได้ เสียงฟ้าสร้างความหวาดกลัวและความประหลาดใจในใจของผู้คน เสียงดังและแสงไฟที่พากันไปเป็นสัญญาณของการโกรธและความเดือดดาลของธรรมชาติ เธอไม่สามารถเปลี่ยนใจและหยุดความโกรธและความเกลียดชังที่มีอยู่ในใจของเธอได้
"นังอิ่ม เอายากรอกปากมันเดี๋ยวนี้"
"ค่ะคุณท่าน" อิ่มรับคำ ไม่มีทีท่าจะห้ามคนเป็นนาย มือข้างหนึ่งบีบปากณัฐรวีให้อ้ากว้าง อีกมือหนึ่งถือขวดแก้วขวดเล็กไว้มั่น ทำท่าจะเทใส่ปากอีกฝ่ายที่ส่ายหน้าหนีตลอดเวลา อิ่มเป็นคนที่มีความเชื่อฟังและเป็นคนประจำบ้านไม้ประดู่สองชั้น เธอไม่ยอมประชดประชันและต้องทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา เธอแสดงความยื่นยอมและความเชื่อฟังในคำสั่งของผู้บังคับบัญชา
"อะไรกัน มันคนเดียวแกตั้งสามคนสู้แรงมันไม่ได้หรือไง" กิ่งโพยมมองอย่างขัดใจ "มานี่ ฉันช่วยเอง" แม้ว่าวัยจะล่วงเลยมากกว่าเจ็ดสิบกว่าปี ทว่านางยังแข็งแรง เดินเหินได้สะดวก กิ่งโพยมอยากให้เรื่องนี้จบลงเร็วๆ จึงปรี่ไปนั่งคุกเข่าเหนือศีรษะณัฐรวี จับหัวคนที่ตนเกลียดชังไว้แน่นไม่ให้เคลื่อนไหว เธอเป็นคนที่มีความโกรธและเกลียดชังต่อณัฐรวี เธอไม่ยอมให้ณัฐรวีหลบหนีจากความโรคร้ายที่เธอกำลังทำกับเธอ เธอแสดงความหยาประหลาดและความโกรธที่ไม่มีพื้นที่ให้พ้นจากใจของเธอ
"รีบกรอกยาใส่ปากมันสิ ฉันช่วยจับไว้แล้ว"
กิ่งโพยมสั่งอิ่ม หญิงรับใช้ประจำตัวอายุห่างกันราวสิบห้าปี ขณะนั้นร่างสตรีวัยห้าสิบเจ็ดปีเดินแกมวิ่งมายังห้องโถง นัยน์ตาเนาวรัตน์เบิกกว้างด้วยความตกใจกับภาพเบื้องหน้า เธอเป็นหญิงที่มีอำนาจและเป็นผู้บังคับบัญชาในบ้านไม้ประดู่สองชั้น เธอได้ยินคำสั่งของกิ่งโพยมและต้องทำตามคำสั่ง เธอเดินไปยังห้องโถงเพื่อทำตามคำสั่งและกรอกยาใส่ปากของณัฐรวี
"คุณแม่ทำอะไรรวีคะ" เนาวรัตน์ถาม ดวงตาจ้องมองอิ่มกรอกน้ำสีดำใส่ปากณัฐรวี ซึ่งนางไม่รู้เลยว่า มันคือน้ำหรือยาอ ๆ หลังจากกรอกยาเสร็จอิ่มได้นำเทปกาวมาปิดปากณัฐรวีไว แล้วใช้มือปิดปากทับอีกด้วย ราวกับว่าไม่ต้องการให้น้ำที่กรอกเข้าไปไหลออกมา "คุณแม่ทำอะไรรวีคะ"
เนาวรัตน์ถามแม่สามีอีกรอบ เธอเป็นลูกสาวของหญิงที่กำลังทำร้ายณัฐรวี เธอยังไม่เข้าใจและไม่รู้สึกถึงความโรคร้ายที่กำลังเกิดขึ้น เธอยังมีความสงสารและความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวี เธอยังไม่รู้ว่า แม่ของเธอกำลังทำอะไรเพื่อทำร้ายณัฐรวี
"มันท้อง ฉันก็เลยทำแท้งให้มัน"
กิ่งโพยมตอบ สายตาไม่ได้รู้สึกรู้สากับการกระทำ ตัวเองเลย คราวนี้ใบหน้าเนาวรัตน์ซีดเผือด ความตกใจระบายเต็มดวงหน้านาง เป็นความตกใจระดับสูงสุดเท่าที่นางเคยรู้สึกได้ เธอเป็นลูกสาวของหญิงที่กำลังทำร้ายณัฐรวี เธอยังไม่เข้าใจและไม่รู้สึกถึงความโรคร้ายที่กำลังเกิดขึ้น เธอยังมีความสงสารและความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวี เธอยังไม่รู้ว่า แม่ของเธอกำลังทำอะไรเพื่อทำร้ายณัฐรวี เธอได้ยินคำตอบของแม่ของเธอและรู้สึกประหลาดใจและไม่เข้าใจ
"คแม่" แม้นว่าเนาวรัตน์จะไม่ชอบหน้า เกลียดชังณัฐรวีไม่ต่างกับแม่สามี ทว่านางก็ไม่คิดทำเรองแบบนี้ เพราะมันเป็นเรื่องเหี้ยมโหด จิตใจคนที่กระทำเรื่องแบบนี้ได้ เข้าข่ายโหดร้ายทารุณ ไม่สมควรเป็นมนุษย์ นางมองณัฐรวีที่ตอนนี้สลบบนพื้น สลับกับมองหน้าแม่สามีด้วยหัวใจเต้นรัว เธอเป็นลูกสาวของหญิงที่กำลังทำร้ายณัฐรวี เธอยังมีความสงสารและความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวี เธอยังไม่รู้ว่า แม่ของเธอกำลังทำอะไรเพื่อทำร้ายณัฐรวี เธอได้ยินคำตอบของแม่ของเธอและรู้สึกประหลาดใจและไม่เข้าใจ เธอไม่สามารถยอมรับและทำเรื่องแบบนี้ได้
"จำเอาไว้นะทุกคน ห้ามใดเขาเรื่องในห้องนี้ไปพูดเด็ดขาด ถ้าฉันรู้ว่ามีใดคูพูดล่ะก็ ฉันไม่เอาไว้แน่" กิ่งโพยมข่มขู่ "โดยเฉพาะเธอ แม่รัตน์ เธอห้ามพูดเรื่องนี้กับเมฆเด็ดขาด ฉันไม่อยากทำร้ายเธอนะ ฉันเตือนไว้ก่อน"
กิ่งโพยมพูดจบก็เดินขึ้นไปบนบ้านราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยมีอิ่มเดินตามไป ส่วนนุ่มกับเย็นได้เดินกลับไปห้องพักของตนเอง และไม่คิดจะบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ เหลือเพียงเนาวรัตน์ที่ยืนมองณัฐรวีด้วยความสงสารจับใจ หลุบสายตามองท้องของอีกฝ่าย หลานของตนอยู่ในนั้น หลานที่ยังไม่ทันได้เป็นตัวเป็นตนก็ต้องจากไปเสียแล้ว เธอเป็นลูกสาวของหญิงที่กำลังทำร้ายณัฐรวี เธอยังมีความสงสารและความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวี เธอยังไม่รู้ว่า แม่ของเธอกำลังทำอะไรเพื่อทำร้ายณัฐรวี เธอได้ยินคำตอบของแม่ของเธอและรู้สึกประหลาดใจและไม่เข้าใจ เธอไม่สามารถยอมรับและทำเรื่องแบบนี้ได้ เธอไม่สามารถทำอะไรเพื่อป้องกันณัฐรวีในสถานการณ์นี้ แต่เธอก็ยังมีความสงสารและความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวี เธอแสดงความเป็นมิตรในใจให้แก่ณัฐรวีและแสดงความยื่นยอมในความเป็นตัวตนของเธอในบรรดา ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเธอ
การอ่าน "นางบำเรออุ้มรัก" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>