ในโลกแห่งความลับและอารมณ์ แม้จะมีบทเรียนที่ยากและความสัมพันธ์ซับซ้อน แต่ความหวังและความพยายามยังคงมีอยู่ เผยเสวียนและไป๋หยีเป็นที่ประทับใจของเรื่องราว นี้เป็นการบอกเล่าเกี่ยวกับความรัก ความล้า ความทรงจำ และความพยายามของคน เพื่อสร้างความสัมพันธ์และบำรุงร่างกายของบุคคลที่รัก
ไป๋หยีเป็นหญิงที่มีบทเรียนและความหลอนในอดีต เธอไม่ได้รับความรักจากลูกและเป็นหญิงที่มีจิตใจแคบและดื้อ แต่เมื่อเธอเข้าสู่โลกของนิยาย เธอกลายเป็นคนที่แตกต่างไป เธอพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อรักษาชีวิตและสร้างความสัมพันธ์กับบุคคลที่รัก เธอเรียนรู้วิธีการทำอาหาร เพื่อให้ลูกและสามีของเธอรับประทาน เธอเป็นหมอทหารเพื่อหายากับโรคและป่วยของบุคคลที่รัก เธอเป็นคนที่มีความพยายามและความหวังเพื่อสร้างความสัมพันธ์และบำรุงร่างกายของบุคคลที่รัก
เผยเสวียนเป็นสามีของไป๋หยี เธอเป็นคนที่มีบทเรียนและความหลอนในอดีต เธอเป็นบุคคลที่มีตาบอดและต้องแพทย์และรักษาให้หายบอด เธอเป็นบุคคลที่มีตาบอดและต้องแพทย์และรักษาให้หายบอด
สามแฝดมองท่านยายมาเยี่ยมพวกเขา ไป๋หยีทราบว่ามารดาโดนไล่ออกจากบ้านเพราะทุกคนต่างว่านางสวีไม่มีประโยชน์ อยู่ไปเป็นภาระของพวกเขา กระนั้นนางจึงมาหาบุตรสาวอันเป็นที่รักอย่างไป๋หยี
ไป๋หยีพามารดาเข้ามาในห้องนอน นางสวีได้กลิ่นหอมในห้องบุตรสาว ปกติบุตรสาวของนางไม่ชอบเครื่องหอม
"เจ้าใช้เครื่องหอมแล้วรึ"
"เจ้าค่ะท่านแม่ หากท่านจะอยู่กับข้าเป็นปี ก็อยู่ได้เลย" นางสวีไม่คาดคิดว่าบุตรสาวจะเอ่ยเช่นนี้ ปกตินางมาหาบุตรสาว ไม่เกินสามวันไป๋หยีก็ให้นางกลับแล้ว
ใบหน้านางสวีอาบไปด้วยน้ำตา ไป๋หยีถึงกับตกใจ นางพูดอันใดผิด มารดาถึงได้ร้องไห้เช่นนี้
"ข้าพูดอันใดผิดเจ้าคะ"
"เจ้าดีมาก บุตรสาวของข้า" นางสวีกอดบุตรสาว
"ท่านแม่อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ เอาล่ะเย็นนี้ข้าจะทำหม้อไฟเนื้อหมูให้ท่านกิน" นางสวีรีบเช็ดน้ำมูก บุตรสาวพูดดีกับนางอีกทั้งอ่อนโยนอย่างมาก ไป๋หยีเปลี่ยนไปมาก
ในค่ำคืนนั้นไป๋หยีทำหม้อไฟให้เผยเสวียนและมารดาส่วนเจ้าแฝดกินหมูจุ่มธรรมดา
เพราะหม้อไฟเผ็ดมาก มีเพียงเผยเสวียนที่รู้ว่านางมิใช่เจ้าของร่างเดิม เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่มีทางทำอาหารที่แปลกตาเช่นนี้มาก่อน
ค่ำคืนนั้นมารดานอนบนเตียงกับเจ้าแฝด ส่วนไป๋หยีนอนที่พื้น นางหาผ้านวมมาปูนอน บนเตียงเสียสละให้มารดากับแฝดให้นอนอย่างสบาย
เช้าของวันถัดมาไป๋หยีทำข้าวผัดหมูส่งกลิ่นหอมอย่างมาก ภรรยาผู้ใหญ่บ้านยืนที่หน้าเรือนตะโกนเรียกไป๋หยี
"ภรรยาผู้ใหญ่บ้านมีอะไรเจ้าคะ" ไป๋หยีเดินออกมาจากห้องครัวมาต้อนรับ
"เย็นนี้วันคล้ายวันเกิดผู้ใหญ่บ้าน เจ้ากับสามีแบะเจ้าแฝดอย่างลืมไปกินเลี้ยงเล่า" ว่านหงนางมาเชิญไป๋หยีไปงานวันเกิดผู้ใหญ่บ้าน ไป๋หยีรับปาก นางนึกถึงเผยเม่าขึ้นมา
"ป้าว่านหงข้าฝากข้าวผัดหมูให้เผยเม่าด้วยเจ้าค่ะ" ว่านหงตาลุกวาว มองไป๋หยีเดินเข้าไปในครัว ไม่นานออกมาพร้อมชามข้าวผัดหมู กลิ่นหอมยิ่งนัก ว่านหงเอ่ยขอบใจไป๋หยี
อาหารเช้าของวันนี้ไป๋หยีต้องยกไปสองรอบ รอบแรกให้สี่คนพ่อลูก รอบสองให้นางกับมารดา
เจ้าแฝดกินข้าวผัดหมูด้วยความอร่อย เผยเสวียนมองเจ้าแฝดนับวันอ้วนขึ้น จากที่ผอมเหลือแต่กระดูก
"เย็นนี้งานวันเกิดผู้ใหญ่บ้าน ป้าว่านหงมาเชิญพวกเราทุกคนไปด้วย ข้าจะหาชุดสวย ๆ ไว้ให้พวกเจ้าแล้วกัน" นางสวีมองบุตรสาวที่รู้จักคิดแทนผู้อื่น ไม่เสียแรงที่นางสวีทุ่มเทความรักมาให้หลายปี เจ้าแฝดพลันดีใจอย่างมาก
บ่ายของวันนั้นหลังที่นางรดน้ำแปลงผักกาดเป็นที่เรียบร้อย ส่วนเจ้าแฝดอยู่ที่ห้องกับบิดา ส่วนมารดาอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ตัดฟืนในห้องครัว กระนั้นไป๋หยีจึงอยู่ในห้องของ นางปิดประตูไว้เป็นที่เรียบร้อย ในกระเป๋าวิเศษมันวิเศษสมชื่อ ไป๋หยีเข้าไปตัดชุดในกระเป๋า
ไม่เกินหนึ่งถ้วยชานางก็ออกมาแล้วพร้อมกับชุดของสี่พ่อลูก งามมากผ้าสีดำคอจีน กระนั้นนางนำชุดทั้งสี่ไปที่ห้องของเผยเสวียน
แฝดสามคนที่วิ่งเล่นนั้นพลันหันมามองชุดใหม่ที่จะใส่ไปงานวันเกิดผู้ใหญ่บ้าน เป็นผ้าต่วนไม่นับว่าชั้นดีเท่าไร แต่สัมผัสดูแล้วเนื้อผ้าไม่บาดผิว ชุดนี้สีน้ำเงินปนดำทั้งหมด
เผยเสวียนมองแค่เลือนราง มองชุดที่งดงาม นี่นางตัดเย็บผ้าเป็นยามไหน
"หากใกล้ถึงเวลาแม่จะอาบน้ำให้พวกเจ้าได้สวมชุดใหม่ไปงานวันเกิดผู้ใหญ่บ้าน" ไป๋หยีมองเจ้าแฝดดีใจแล้ววิ่งไปหาท่านยายที่โรงครัว
"ขอบใจเจ้ามาก" น้ำเสียงห้วนของเผยเสวียนดังขึ้น นางมองเขาอย่างลึกซึ้ง
"ไม่เป็นไร ตาของท่าน ท่านหมอบอกว่ารอประเดี๋ยวค่อยรักษา" นางโป้ปดเขา เผยเสวียนฝากความหวังไว้กับนาง
ใกล้จะถึงยามไปงานเลี้ยงแล้วไป๋หยีรีบอาบน้ำแต่งหล่อให้เจ้าแฝด แฝดสามคนดีใจมากที่ได้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่
เผยเสวียนมองเจ้าแฝดสวมชุดคอจีน ช่างน่ารักเสียเหลือเกิน ไป๋หยีให้เผยเสวียนดูลูกไว้ ส่วนนางไปอาบน้ำแต่งกายเสียใหม่
"หอมมากท่านพ่อ" สามแฝดพลันเอ่ยพร้อมกันกลิ่นนี้อยู่หน้าประตู ไป๋หยีสาวเท้าเข้ามาพร้อมกลิ่นหอม นางแต่งกายด้วยชุดผ้าสีชมพูธรรมดา แล้วปล่อยผมลงมายาวสลวย
"ท่านแม่หอมมากขอรับ" เจ้าแฝดทั้งสามคนกระโดดกอดนาง
ไป๋หยีกอดเด็ก ๆ "เอาล่ะพวกเราเดินไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านได้แล้ว ท่านยายของเจ้าจะเฝ้าเรือน"
ไป๋หยีอุ้มเสี่ยวซาน นอกนั้นเดินตามนางมาท้องถนน เสี่ยวต้าเสี่ยวเอ้อร์ไม่พอใจยิ่งนัก เผยเสวียนถึงกับยิ้มไม่หุบเลยทันที
พวกเขาเข้ามาในบ้านผู้ใหญ่บ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เด็ก ๆ ไปเล่นกับเผยเม่าทางด้านนั้น ไป๋หยีนั่งข้างสามีของนาง
ผู้ใหญ่บ้านต่างขอบคุณชาวบ้านที่มาร่วมอวยพรด้วยความยินดี ไป๋หยีมอบส้มมงคลสิบลูกให้น้าว่านหง
ว่านหงนึกถึงอาหารที่ไป๋หยีทำตอนเช้าอร่อยยิ่งนัก จึงขอร้องให้ไป๋หยีช่วยงานครัวสักประเดี๋ยว นางตอบตกลงทันที
ส่วนเผยเสวียนนั่งคุยกับผู้ใหญ่บ้าน ครอบครัวสกุลเซียวก็มาร่วมงานด้วย เผยอันนึกชังพี่รองของนางกับไป๋หยี เผยอันนั่งข้างซิวหลัน
พวกนางสองคนพลันสบตากัน
แผนร้ายของซิวหลัน
ไป๋หยีทำข้าวผัดไข่ในครัวอยู่คนเดียว ภรรยาผู้ใหญ่บ้านออกไปต้อนรับแขก กลิ่นข้าวผัดหอมฟรุ้งลอยไปทั่วงานเลี้ยง
ไป๋หยีมองข้าวผัดที่ผัดเสร็จแล้ว หญิงสาวกำลังตักใส่ชาม
"ภรรยาเผยเสวียนแย่แล้ว เจ้าแฝดโดนทำร้าย" ไป๋หยีไม่รอช้ารีบตามว่านหงออกไปที่ด้านหลังเรือนทันที งานเลี้ยงจัดที่ด้านหน้าเรือน กระนั้นนางเห็นเจ้าแฝดพลันร้องไห้
"เจ้าแฝดเกิดอะไรขึ้น" ไป๋หยีมองไปโดยรอบนางพบกับเผยเกอบุตรของพี่ใหญ่เผยจาง
"นี่เจ้ากล้ารังแกบุตรข้ารึ" หลินหลันพลันเอ่ยขึ้น นางสงสารเผยเกอนักที่เอาแต่ร้องไห้
"ท่านแม่ข้าไม่ได้รังแกเผยเกอ" สามแฝดเอ่ยพร้อมกัน แล้วกอดมารดาไว้
"เผยเกอต่างหากรังแกสามแฝด" เผยเม่าเป็นพยานได้
"พวกเราเล่นด้วยกันดี ๆ เผยเกอมาผลักเสี่ยวซานจนล้ม" เผยเม่าไม่ยอมเช่นกัน เขาพูดความจริง
"หลินหลันเจ้าจะลงโทษบุตรเจ้าอย่างไร" ไป๋หยีมองหน้าหลินหลัน
"ลูกข้าไม่ผิด ในเมื่อไม่มีอันใดเเล้ว เผยเกอพวกเรากลับเข้าไปในงาน" ไป๋หยีไม่มีทางให้ลูกของนางโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ
"ในเมื่อเจ้าไม่ลงโทษลูกของเจ้า เจ้าในฐานะมารดาต้องรับผิดชอบ" ไป๋หยีไม่พูดเปล่า กระชากศีรษะของหลินหลันมาตบสามครั้งจนนางหน้าบวม
"ช่วยด้วย" ฟันหน้าของหลินหลันจนหลุดออกมาช่างน่าเวทนายิ่งนัก
ความนี้ทราบไปถึงผู้ใหญ่บ้านที่กำลังร่ำสุรากับคนในหมู่บ้านอย่างมีความสุขรีบมุ่งหน้ามาที่สวนท้ายเรือนทันที
"หลินหลันของข้า" เผยจางตกใจไม่น้อยที่เมียรักโดนตบ เขาแทบจะถลาเข้าไปกระทืบไป๋หยี แต่ทว่าไม้เท้าของเผยเสวียนขัดขาเผยจางจนล้มลงกองกับพื้น
"พี่ใหญ่คิดจะทำร้ายเมียข้า ถามข้าสักคำรึยัง" เผยเสวียนยืนขวางไม่ให้เผยจางทำร้ายไป๋หยี ไป๋หยีมองสามีตาบอดปกป้องนาง
"เจ้ารอง เมียเจ้าทำร้ายเมียของพี่ใหญ่ เจ้ายังจะเข้าข้างนังหญิงชั่วอีกรึ" จินเทียนมองรู้ชายตาบอดหลงนังสารเลวนั่น
"ข้ามีเหตุผลที่ต้องสั่งสอนสะใภ้ใหญ่อย่างหลินหลัน นางไม่ลงโทษเผยเกอที่มาทำร้ายเจ้าแฝด ในฐานะที่นางเป็นมารดา ข้าจึงให้นางรับผิดชอบแทนบุตรชาย" ไป๋หยีมิสนใจว่าคนจะมองนางอกตัญญู
"นี่เจ้า" จินเทียนถึงกับพูดไม่ออก
"เอาล่ะเห็นแก่หน้าข้าขอให้ทุกจบเพียงเท่านี้เถอะ" ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนเอ่ยขึ้น งานวันเกิดแท้ ๆ คนในหมู่บ้านดันมาทะเลาะกันเพราะเรื่องเด็ก ๆ
"ไม่ วันนี้ข้าต้องสั่งสอนนาง" จินเทียนไม่ไว้หน้าผู้ใหญ่บ้านเอาเสียเลย
"จินเทียนพอเถอะ" เผยเหิงรู้สึกอายมากที่เกิดเรื่องเช่นนี้ เขาจำต้องลากเมียรักออกมา จากนั้นผู้คนพลันแยกย้ายไปที่หน้าเรือนต่อ
เผยเสวียนจับมือนางไว้ ไป๋หยีบอกให้เขาพาเจ้าแฝดเข้าไปในงานเลี้ยง ส่วนนางจะกลับไปตักข้าวผัดในครัวต่อ
ไป๋หยีเดินกลับเข้ามาในครัว หวังว่าเผยเสวียนจะดูแลเจ้าแฝดอย่างดี
กลิ่นอะไรบางอย่างลอยเข้าจมูกนาง กระนั้นหญิงสาวจึงเป็นลมลงกับพื้น
ข้างเล้าไก่ของผู้ใหญ่บ้าน หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีพลันคุยกันอย่างมีความสุข
"จางอ้ายทำดีมาก หากเจ้าทำให้นางไม่มีที่ยืนในหมู่บ้านสกุลเผยได้ ข้าจะมอบเงินให้เจ้าห้าตำลึง" ซิวหลันมองร่างบางที่สลบข้างเล้าไก่
แน่นอนว่านางคิดแผนการมานานมากเเล้ว มีโอกาสเสียที ที่จะทำให้นังอัปลักษณ์นั้นไม่มีที่ยืน เผยเสวียนจะได้หันมามองนางบ้าง
ซิวหลันหันหลังให้จางอ้าย ร่างจางอ้ายพลันล้มลง ต่อจากนั้นก็เป็นซิวหลัน
ไป๋หยีพลันลุกขึ้น แน่นอนว่านางสาดผงยาสลบใส่พวกมันสองคน
"คิดจะรังแกข้ารึ เห็นข้าเป็นลูกพลับนิ่มรึ พวกเจ้ารู้จักข้าน้อยเกินไปแล้ว"
หนึ่งถ้วยชาผ่านไป ไป๋หยีกลับเข้ามาในงานเลี้ยง มองเจ้าแฝดไม่ดื้อไม่ซนนั่งข้างบิดาอย่างสงบ
"เจ้าไม่เป็นอะไรนะ" เผยเสวียนมองหน้านาง ที่มีแต่ผ้าขาวบางปิดอยู่เห็นแต่ลูกนัยน์ตา บนหน้าผากมีเหงื่อแตกพราก ๆ
"ข้าเหนื่อยเจ้าค่ะ"
"ประเดี๋ยวพวกเราขอตัวกลับเถอะ"
เสียงกรีดร้องในครัวพลันดังขึ้น ไม่รู้เกิดเหตุการณ์อันใดขึ้น
"แย่แล้ว ซิวหลันกับจางอ้ายทำเรื่องบัดสีแล้ว" เพียงแค่นั้นทุกคนแห่เข้าไปในครัวมีเพียงครอบครัวของไป๋หยีเท่านั้นที่เร่งเดินทางกลับเรือนเพราะมันดึกมาแล้ว
ไป๋หยีให้เจ้าแฝดนอนกับเผยเสวียน เผยเสวียนมีบางอยากจะถามนาง แต่นางไปที่ห้องเสียก่อน เรื่องซิวหลันกับจางอ้ายเป็นฝีมือนางรึไม่
เช้าของวันถัดมาหมู่บ้านสกุลเผยได้เกิดเรื่องขึ้น เมื่อครอบครัวจางอ้ายมาสู่ขอซิวหลันถึงหน้าเรือน เรื่องนี้มารดาของซิวหลันจำต้องยกซิวหลันให้คนสกุลจาง
เพราะเรื่องเมื่อคืนทั้งสองไปได้เสียกันในครัวของผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านทุกคนต่างเป็นพยานได้ทั้งสองจุมพิตกันอย่างดูดดื่มเพียงใด
ซิวหลันมิอาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมครั้งนี้จำต้องแต่งเข้าสกุลจาง ผู้ใหญ่บ้านถึงกับต้องล้างครัวเสียยกใหญ่...
ไป๋หยีทำอาหารเสร็จพลันยกไปในห้องของสามีเจ้าแฝดพลันตื่นแล้ว นางสวีเป็นลูกมือยกถาดอาหารตามลูกสาวเข้ามา
"ไข่เจียวใส่หมูสับ" ไป๋หยียื่นชามอาหารกับยาให้สามี ส่วนนางนั่งตั่งเตี้ยกับมารดาและเจ้าแฝด
"เมื่อคืนเจ้าเจ็บตรงไหนไหมเสี่ยวซาน" นางมองเสี่ยวซาน
"ไม่เจ็บแล้วขอรับ ท่านพ่อว่าเป็นลูกผู้ชายต้องอดทน" เสี่ยวซาน
"ใช่ ๆ" พี่ชายทั้งสองคล้อยตาม
การอ่าน "ไป๋หยีทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสาม" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>