ในโลกแห่งความรักที่แสนลำบากนี้ โลแกนและภัทรศยาเป็นตัวเอกของเรื่องราวที่เต็มไปด้วยอารมณ์ผสมผสานทั้งรัก โกรธและความลับลับที่มีมากมาย โลแกนที่มีชีวิตในเส้นทางที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความทรงอำนาจมีชีวิตแบบไม่เป็นของตัวเองแต่เพราะความรักที่มีให้กับปัทมาจึงเป็นที่กำลังแสวงหาความหมายและความเป็นไปได้ในชีวิตของเขา

ทว่าเมื่อเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นและปัทมาตายไป โลแกนได้แต่เผชิญหน้ากับความทุกข์และความเสียหายที่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะกู้คืน โลแกนที่เคยเป็นที่รักและเป็นที่หวังของปัทมาในอดีต แต่ในตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่ผู้ที่มีแต่ความรู้สึกผิดและความต้องการที่ไม่สามารถอธิบายได้ในใจของเขา โลแกนที่มีแต่ความท้าทายและความทรงอำนาจในโลกแห่งธุรกิจและความเป็นมาเฟียแต่ในความรักเขาเป็นที่แสนหดหู่และแสนลำบากเพราะความรักที่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บไว้และความทุกข์ที่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะลบล้างไป

ภัทรศยาเป็นลูกสาวของปัทมาและฮานหลงที่มีชีวิตแบบไม่เป็นของตัวเองแต่เพราะความลับและความท้าทายที่มีในชีวิตของพ่อแม่ของเธา

บทที่ 5 ซ้ำรอยแผล

คราวนี้เหมือนความอดทนของโลแกนขาดผึง เพราะปกติแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงมากนัก ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง พอคว้าข้อมือหญิงสาวได้ก็ออกแรงกระชากจนร่างบางแทบจะเซถลาจนเกือบตกเตียง

"อวดดี!! เกือบตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัว อย่ามาอวดดีต่อหน้าฉันภัทรศยา ฉันให้ทำอะไรก็ทำ" กระซิบลอดไรฟันเสียงเครียด โน้มหน้าเขาไปใกล้จนแทบจะเป่าลมหายใจรดกัน

แม้จะตกใจที่ใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ที่เจือปนมากับลมหายใจ แต่ภัทรศยาก็ไม่วายที่จะเอ่ยปากเถียง

"แต่คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตฉัน ฉันไม่ใช่แม่ปัทที่คุณต้องมาห่วงใย เราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ แล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไม" ต่อว่าออกไปแล้วก็รู้สึกขมปร่าในลำคอ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกหวิวๆ ในอกกับเรื่องที่เขาหลงรักแม่ปัทของเธอมานานนับสิบปี

โลแกนขบกรามแน่น จ้องดวงหน้าหวานซึ้งอย่างกรุ่นโกรธ อวดดี!

"คิดว่าอยากยุ่งนักเหรอ ถ้าไม่ใช่ปัทมาฉันไม่มาเหยียบที่นี่หรอก เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงได้กล้าพูดจาอวดดีกับฉัน อยากตายจริงๆ ไหม เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้เอง ให้เธอไปอยู่กับพ่อที่แสนรักและเทิดทูนนักหนา"

มาเฟียร้ายไม่ว่าเปล่า ล้วงปืนที่เหน็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาจ่อเข้าที่หน้าผากมน สบตากับแววตาที่ตื่นตระหนกอยู่ชั่วครู่ก่อนจะสะบัดมือออกและเก็บปืนลงในกระเป๋าดังเก่า

โลแกนผละออกมาอย่างหงุดหงิด ลูบใบหน้าตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ ให้ตายเถอะ... ภัทรศยาช่างยั่วโมโหเขาเก่งเหลือเกิน!!

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้บ้างก็ล้วงซองจดหมายที่แสนยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะโยนมันลงบนหน้าตักของหญิงสาวด้วยกิริยาที่แสนกระแทกกระทั้น

"อ่านซะ! แล้วจะได้เลิกอวดดีซักที"

ภัทรศยาเผลอกดหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ เพื่อหวังให้หัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติ เพราะการกระทำของชายหนุ่มเมื่อครู่นี้ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวจนมันแทบจะทะลุออกมา เธอไม่เคยเห็นใครโมโหร้ายและเย็นชาแบบผู้ชายคนนี้มาก่อนเลย

สำหรับโลแกนในความรู้สึกตอนนี้ของเธอก็คือ... เย็นชา แข็งกร้าว และใจร้าย เป็นผู้ชายที่ไม่น่าเข้าใกล้ที่สุดในความรู้สึกของเธอ!!

"อ่านซะภัทรศยา อ่านมัน... แล้วเธอจะได้รู้ว่าฉันมีสิทธิ์ในชีวิตเธอหรือเปล่า!!" เสียงหนักเต็มไปด้วยความเย็นชาและแข็งกระด้างก่อนเจ้าตัวจะสาวเท้าออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับพายุร้าย

ภัทรศยาน้ำตาคลอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดจากความหวาดกลัวหรืออะไร ได้แต่แกะซองจดหมายมือไม้สั่นก่อนจะกวาดตามองตัวอักษรในแต่ละบรรทัดที่จำได้ดีว่าเป็นลายมือของมารดาอย่างแน่นอน

ลูกพลัมของแม่ แม่ขอโทษที่ไม่อาจดูแลลูกได้จริงๆ แม่ขอโทษนะ แม่รู้ดีว่าซักวันเรื่องแบบนี้มันต้องมาถึงแต่แม่เองก็ไร้ความสามารถที่จะปกป้องลูกไว้ได้ แม่ขอโทษนะลูกพลัม หากแม่เป็นอะไรลูกไปอยู่กับเขานะ... ไปอยู่กับโลแกน แม่เชื่อว่าเขาจะดูแลลูกสาวแม่ได้

P. S. โลแกน ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ได้โปรด ดูแลลูกพลัมแทนฉันด้วย

-ปัทมา-

"ไม่เอาได้ไหมคะแม่ ไม่เอาแบบนี้ แม่กลับมาอยู่กับพลัมเหมือนเดิมได้ไหม พลัมอยากอยู่กับแม่ ไม่อยากอยู่กับเขา ไม่อยากอยู่กับผู้ชายใจร้ายคนนั้น" พึมพำออกมาอย่างรวดร้าว น้ำตาร่วงหล่นออกมาราวกับสายฝน มือบางกำจดหมายของมารดาไว้แน่นก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

ภัทรศยาขบริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น แม้กลิ่นคาดเลือดจะคละคลุ้งไปทั้งปากแต่ก็ยังกัดริมฝีปากแน่นเพื่อหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดภายในจิตใจได้บ้าง...

ทำไม... ทำไมโลกนี้ถึงโหดร้ายกับเธอนัก เธอเสียพ่อไปแล้วยังไม่พอ ทำไมเธอถึงต้องเสียแม่ไปอีก หนำซ้ำคนที่เธอสงสัยว่าเป็นฆาตกรก็เป็นคนเดียวกับที่เธอสงสัยว่าเป็นคนๆ เดียวกับที่ฆ่าพ่อของเธอ

ไม่... เธอไม่มีวันเชื่อใจโลแกน ไม่มีวันเชื่อใจผู้ชายใจร้ายคนนั้น!!

เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ต้องนอนพักรักษาตัวทำให้ภัทรศยารู้สึกอึดอัด เพราะทุกๆ วันจะมีผู้ชายหน้าตาเย็นชามานั่งเฝ้าราวกับว่ากลัวเธอจะหนี

"เดี๋ยวตำรวจจะเข้ามาสอบปากคำเธอกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จะให้ฉันอยู่ด้วยไหม" เสียงหนักเอ่ยถามอย่างใจป้ำราวกับคนหวังดีแต่คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงกลับรู้สึกว่าเขากำลังประชดประชันเสียอย่างงั้น

ดวงตากลมโตเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ โลแกนไม่ยอมพูดอะไรกับเธอเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันที่แม่เธอถูกฆ่าตายเลยแม้แต่น้อย ทำให้เธอได้แต่สงสัยและแคลงใจว่าเหตุการณ์ในวันนั้นมันเป็นอย่างไรกันแน่

แต่ใจหนึ่งก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าเป็นฝีมือเขาแต่อีกใจหนึ่งก็แย้งว่าเขามีเหตุผลอะไรที่จะฆ่ามารดาของเธอเมื่อเขาออกจะรักมารดาเธอเสียขนาดนั้น

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอคิดเรื่องราวของมาเฟียร้ายมากเกินไป ภัทรศยาก็รีบสลัดความคิดเกี่ยวกับโลแกนออกจากหัว

ตลอดเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่อยู่กับเขา ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร แต่ใครจะการันตีได้ว่าเขาไม่ใช่คนร้าย ที่เขาทำดีกับเธออาจจะมีจุดประสงค์บางอย่างแอบแฝงก็ได้ แต่ภัทรศยาก็ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าจดหมายลาของแม่ทำให้ความสงสัยที่เธอมีต่อเขาลดลงไปเกือบครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

พอเห็นหญิงสาวหน้าหวานเอาแต่นิ่งเงียบ โลแกนก็พอจะเดาคำตอบได้

"ไม่อยากให้ฉันอยู่ก็ไม่เป็นไร ฉันออกไปรอข้างนอกก็แล้วกัน" บอกอย่างไม่ใคร่ใส่ใจนัก ไม่อยากจะสนใจภัทรศยาอะไรมากมาย เขาไม่ถูกจริตกับผู้หญิงที่ดูหยิ่งๆ และเย็นชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ภัทรศยามีในสิ่งที่เขาไม่ชอบอยู่เต็มเปี่ยม ทั้งความเย่อหยิ่งและเย็นชา

เขาก็เหมือนผู้ชายทั่วไป ชอบให้ผู้หญิงมาคลอเคลียเอาอกเอาใจมากกว่าต้องไปตามเอาอกเอาใจผู้หญิง!

นัยน์ตาสีเหล็กสนิทเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องไปอย่างไม่คิดที่จะสนใจอะไรอีก

ภัทรศยาเม้มริมฝีปากแน่น มั่นใจความคิดของตัวเองที่ว่าโลแกนเป็นผู้ชายที่แสนเย็นชาและไม่น่าเข้าใกล้ แฝงไปด้วยความดิบเถื่อน เขาดูลึกลับและแข็งกร้าว ดูไม่ออกเลยว่าภายใต้ใบหน้านิ่งๆ ของเขานั้นเขากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็มีนายตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา และเธอก็จำได้ดีว่าเขาคือนายตำรวจคนเดียวกับที่เธอเคยเจอเมื่อสิบปีก่อน

แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยไปนานถึงสิบปี และใบหน้าคร้ามเข้มนั้นก็มีริ้วรอยแห่งวัย แต่ภัทรศยาก็ยังจำได้ว่าเขาคือนายตำรวจคนที่เข้ามาจัดการคดีฆาตกรรมของพ่อเธอ

"สวัสดีค่ะ" ภัทรศยากระพุ่มมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าอย่างอ่อนช้อย

สารวัตรปฐพีรับไหว้ นึกสงสารผู้หญิงตรงหน้าเหลือเกินที่ต้องมาสูญเสียบิดาและมารดาไปในเหตุการณ์ที่คล้ายกัน นั่นก็คือถูกลอบยิงทั้งคู่

"ลุงจะมาถามว่าตอนหนูมาถึงบ้านแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

สารวัตรปฐพีเอ่ยถามอย่างตรงประเด็น รู้ดีว่าหญิงสาวคงเจ็บปวดแสนสาหัส เพราะงั้นน้ำเสียงที่ใช้จึงเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและเห็นใจ

พอคิดถึงเหตุการณ์ที่แสนโหดร้าย ภัทรศยาก็น้ำตาคลออีกระลอก พยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่น้ำใสๆ ที่กำลังจะไหลริน

"พลัม... ไม่รู้อะไรเลยค่ะ รู้แต่ว่ากลับมาถึงบ้านแล้วก็เจอแม่นอนจมกองเลือดอยู่กับผู้ชายคนนั้น"

"โลแกน เอริสัน ชาน"

"เขาฆ่าแม่ใช่ไหมคะ" เอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกไป อยากจะรู้เหลือเกินว่าใช่ฝีมือเขาหรือเปล่า

"สอบปากคำเขาแล้ว เขาบอกว่าไม่ได้ทำ และไม่มีหลักฐานอะไรในที่เกิดเหตุบอกว่าเขาทำ เขาบอกว่าตอนเขาเข้าไปแม่ของหนูก็ถูกยิงนอนจมกองเลือดอยู่แล้ว"

"จริงเหรอคะ" เสียงหวานถามออกไปอย่างไม่เชื่อหู หากไม่ใช่โลแกนแล้วจะเป็นใคร แม่ของเธอไม่มีศัตรูที่ไหน บ้านที่ย้ายมาอยู่ในปัจจุบันก็ไม่น่าจะมีคนรู้ เพราะตั้งแต่พ่อเสีย มารดาของเธอก็เก็บตัวเงียบ เลือกที่จะมาอาศัยอยู่บริเวณแถบชานเมืองที่แสนห่างไกลความเจริญ

แต่ถึงอย่างนั้นโลแกนก็ยังโผล่ไปที่บ้านเธอได้ เขาเป็นถึงมาเฟีย หากเขาจะฆ่าใครซักคนคงไม่ทิ้งหลักฐานให้สาวมาถึงตัวได้ เธอเชื่ออย่างนั้น

"มีหลักฐานอะไรบ่งบอกถึงตัวคนร้ายไหมคะ"

"ร่องรอยในบ้านเหมือนมีการต่อสู้ แต่เราก็ไม่พบหลักฐานอะไรแม้แต่รอยนิ้วมือ มีแค่ปลอกกระสุนปืน Beretta 92 สองนัดตกอยู่ในที่เกิดเหตุ"

"มีแค่นั้นเองเหรอคะ"

"มีแค่เท่านี้จริงๆ หนูภัทรศยา..."

ภัทรศยาก้มหน้าลงอย่างอ่อนล้า รู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากเรี่ยวแรงออกจากร่าง อยากจะร้องไห้แต่น้ำตากลับไม่ยอมไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

ภัทรศยาขมขื่นเหลือแสน รู้สึกเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนตลกร้ายที่ขำไม่ออก ทั้งเหตุการณ์ของพ่อและของแม่ ล้วนแต่มีกระสุนปืน Beretta 92 ตกอยู่ในที่เหตุทั้งสองเหตุการณ์!!

การอ่าน "มาเฟียพันธนาการ" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>