"ผมไม่แต่ง!" เสียงกึกก้องของ กวินภพ มลทนาพร ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมลทนาพรตระกูลเก่าแก่ที่ใครต่างก็รู้จักกันดีในฐานะตระกูลของเจ้าหลวงผู้ดีเก่าที่ถูกสืบทอดมายังรุ่นต่อรุ่น ดังขึ้นกลางห้องโถงใหญ่ภายในบ้าน ทันใดทันจะได้รับทราบถึงพินัยกรรมของเจ้าสัวไกรวิทย์ มลทนาพร ผู้เป็นปู่ที่เพิ่งจะล่วงลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนจากทนายประจำตระกูลที่เริ่มต้นอ่านพินัยกรรมมานานร่วมหนึ่งชั่วโมงด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าข้อความในพินัยกรรมนั้นต่างสร้างความตกใจให้กับเหล่าบรรดาญาติที่เดินทางมาร่วมฟังการเปิดพินัยกรรมในวันนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกวินภพ ผู้เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของผู้ลาลับที่เพิ่งกลับจากอังกฤษเมื่อไม่กี่วันก่อน
ในบ้านมลทนาพร ความวุ่นวายและความตื่นเต้นแผ่ไปทั่ว โทษและอาละวาดระบาด สงครามของความเป็นไปไม่ได้และความอ่อนแอที่มีแต่โทษไม่มีคำอธิบาย เจ้าสัวไกรวิทย์ เสด็จจากโลกไปแล้ว แต่ความลับในพินัยกรรมของเขาเป็นฝั่งแฝดของอาถรรพ์และความโหดร้าย ทั้งคำสั่งให้แต่งงานและคำสั่งแบ่งทรัพย์สมบัติ ทั้งหมดนี้เป็นเหมือนดั่งคำอาถรรพ์ที่เป็นคำสั่งและคำสาปที่ยากจะอธิบาย
"ผมไม่แต่งงานกับมัทนาเด็ดขาด!" กวินภพ โบกมืออย่างโกรธแค้น สักครั้ง คำว่า "แต่งงาน" เหมือนเป็นคำอาถรรพ์ที่แสดงถึงความโทษและความมันตรงไปตรงมาในทุกวิถีและทุกแนวของชีวิตที่มีแต่ร่มรื่นและรอคอยที่ไม่มีทางไปได้
แต่ที่แท้จริง เธอเป็นเพียงแค่คนที่มีแต่ความอ่อนแอและความทรงจำที่ไม่มีคำอธิบาย เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงมีชื่อในพินัยกรรมของเจ้าสัวไกรวิทย์ เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอต้องเป็นคนที่แบ่งทรัพย์สมบัติและมีแต่โทษที่ไม่มีคำอธิบาย เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอต้องเป็นคนที่แบ่งโทษและมีแต่ความมันตรงไปตรงมาในทุกวิถีและทุกแนวของชีวิตที่มีแต่ร่มรื่นและรอคอยที่ไม่มีทางไปได้
"ทำไมคุณปู่ของฉันถึงเขียนพินัยกรรมแบบนี้? ทำไมฉันต้องแต่งงานกับมัทนา? เธอเป็นใคร? เธอทำอะไรกับคุณปู่ของฉัน?" กวินภพ โบกมืออย่างโกรธแค้น สักครั้ง คำถามเหล่านี้เป็นเหมือนดั่งดวงอาทิตย์ที่มีแต่ความโทษและความมันตรงไปตรงมาในทุกวิถีและทุกแนวของชีวิตที่มีแต่ร่มรื่นและรอคอยที่ไม่มีทางไปได้
การอ่าน "ภรรยา ตรอมใจ" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>