“ไป! อาจารย์กำลังขับไล่พวกคุณออกจากอารามแล้ว, อย่ามาเหยียบที่นี่อีก!” เสียงของศิษย์พี่รองดังขึ้นในอารามไท่ผิงกวน, เสียงปิดประตูดังสลักดังแน่น, เหมือนกำลังทำลายความเงียบของที่นี่. หลินซือเยว่ยืนอย่างสง่า, เสื้อผ้าและเส้นผมของเธอพัดไปตามลมเหมือนไผ่ในพื้นที่โล่งโพ่ง. เธอมองไปที่ป้ายชื่ออารามด้วยสายตาเพื่อนๆ, เธอเองก็ลืมไปว่าเธอได้อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว. ในความเงียบอึกทึกของอาราม, เธอมักลืมวันเวลาไป.

"คุณหนู, เธอทำไมถึงไล่พวกเราไปจากอารามได้เช่นนี้?" เผิงฉือโกรธแค้น, เธอกระทืบเท้าเบาๆ และจับห่อผ้าทั้งสองบนพื้น. เธอยืนตรงขึ้นและโบกมือไปที่รถม้า, "นั่น! ป้าไปถามดูว่าเป็นรถม้าของเราไหม." เผิงฉือเดินไปหาคนเฝ้ารถม้า, เธอกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ. "เป็นรถม้าของเราจริงๆ เจ้าค่ะ. คนขับบอกว่าเป็นคนของตระกูลหลิน, และพ่อของคุณหนูสั่งให้มารับคุณหนูกลับเพื่อแต่งงาน."

หลินซือเยว่หันหลังไปจากประตูอาราม, เธอประสานมือค้อมและทำท่าทางคำนับลาอาจารย์. เผิงฉืออดที่จะไม่ทำตามเธอไม่ได้, เธอดูไปด้วยความอาลัยและความไม่แน่ใจ. ในอาราม, เธอและอีกคนที่เป็นศิษย์พี่รองของเธอได้ยินคำถามและความอาลัยของตัวเอง. เธอพูดกับอาจารย์ของเธอว่า, "อาจารย์, เธอทำไมไม่บอกกับศิษย์พี่ใหญ่ของเรา? เธอทำแบบนี้ เธอไม่กลัวที่เธอจะโกรธเธอไปจนกว่าจะตายหรือเปล่า?" เจ้าอาวาสชุนยืนอย่างเงียบในห้องสวดมนต์, เธออายุเกินหกสิบแล้ว, แต่ร่างกายยังแข็งแรง. เธอเป็นผู้นำในอาราม, และเธอดูไปด้วยความเยือกเย็นและความเป็นผู้นำ. เธอบอกว่า, "พวกเธอคิดว่าอารามไท่ผิงกวนเป็นไปได้เพราะใคร? ถ้าไม่ใช่เพราะศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเธอ, อารามจะไม่เป็นไปได้. เธอทำเช่นนี้เพื่อให้อารามมีอนาคตที่ดีขึ้น."

หลินซือเยว่และเผิงฉือเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงในรถม้า. การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นในช่วงแรก, เธอและพวกเธอได้พบปัญหาไม่กี่ครั้ง. แต่เมื่อไปถึงอำเภอฝู, เธอได้พบปัญหาใหญ่. รถม้าพังเพราะล้อหัก, และคนขับรถม้าไม่มีเงินซ่อม. หลินซือเยว่และเผิงฉือต้องหาทางเอารถไปซ่อม, และหาเงินเพื่อซ่อมรถ. เธอได้ไปทวงเงินจากโรงหมออานฉวน, เธอได้เงินกลับมาเพียงครึ่งเดียว. หลินซือเยว่รู้สึกเบื่อหน่ายในที่สุด, เธอรู้ว่าคุณหนูของเธอเก็บเงินซ่อนจากเจ้าอาวาสชุน, เธอต้องใช้เงินเพื่อซ่อมรถและช่วยเหลือคนอื่น.

ในระหว่างการเดินทาง, หลินซือเยว่ได้พบกับเหตุการณ์ประหลาด. เธอได้พบกับฮูหยิน, เธอเป็นแม่ที่กำลังคลอดลูก. เธอและพวกเธอได้ช่วยเหลือฮูหยิน, และเธอได้ช่วยชีวิตลูกชายของฮูหยิน. หลินซือเยว่ได้ใช้วิธีการที่ไม่ธรรมดาเพื่อช่วยเหลือลูกชาย, เธอได้ใช้เลือดและยันต์โบราณเพื่อเรียกดวงวิญญาณกลับไปในร่างของลูกชาย. หลินซือเยว่ได้ทำความรู้จักกับต่งลู่เหอ, เธอเป็นสามีของฮูหยิน. ต่งลู่เหอรู้สึกประหลาดใจในฝีมือของหลินซือเยว่, เธอเชื่อว่าเธอเป็นคนพาลูกชายของเขากลับมา.

หลินซือเยว่และพวกเธอเดินทางต่อไปยังเมืองหลวง, เธอและพวกเธอได้พบกับอุบัติเหตุและเหตุการณ์ประหลาด. เธอได้พบกับความลับและความแปลกประหลาดในอาราม, เธอได้พบกับความรักและความช่วยเหลือในโลกนี้. เธอได้พบกับความทรงจำและความลืมของตัวเอง, เธอได้พบกับความเป็นไปได้และความไม่เป็นไปได้ของตัวเอง. เธอได้พบกับความเป็นและความไม่เป็นของตัวเอง, เธอได้พบกับความจริงและความเท็จของตัวเอง. เธอได้พบกับความเป็นไปได้และความไม่เป็นไปได้ของตัวเอง, เธอได้พบกับความเป็นและความไม่เป็นของตัวเอง. เธอได้พบกับความจริงและความเท็จของตัวเอง.

ในอารามไท่ผิงกวน, เธอได้พบกับความเงียบและความเงียบอึกทึก. เธอได้พบกับความลับและความแปลกประหลาดในอาราม, เธอได้พบกับความรักและความช่วยเหลือในโลกนี้. เธอได้พบกับความทรงจำและความลืมของตัวเอง, เธอได้พบกับความเป็นไปได้และความไม่เป็นไปได้ของตัวเอง. เธอได้พบกับความเป็นและความไม่เป็นของตัวเอง, เธอได้พบกับความจริงและความเท็จของตัวเอง. เธอได้พบกับความเป็นไปได้และความไม่เป็นไปได้ของตัวเอง, เธอได้พบกับความเป็นและความไม่เป็นของตัวเอง. เธอได้พบกับความจริงและความเท็จของตัวเอง.

ในที่สุด, หลินซือเยว่และพวกเธอได้เดินทางไปยังเมืองหลวง. เธอและพวกเธอได้พบกับความลับและความแปลกประหลาดในอาราม, เธอได้พบกับความรักและความช่วยเหลือในโลกนี้. เธอได้พบกับความทรงจำและความลืมของตัวเอง, เธอได้พบกับความเป็นไปได้และความไม่เป็นไปได้ของตัวเอง. 

การอ่าน "หลินซือเยว่ผู้นี้ มีสามชะตาในคราเดียว" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>