ความทรงจำที่งดงามที่สุดในชีวิตของข้า
ยามโฉ่ว (01.00 - 02.59 น.) เมืองหลวงยังคงล่มลุกไปด้วยความเงียบสงบ แต่ในจวนแห่งหนึ่งกลางเมืองหลวง บ่าวรับใช้กำลังโกลาหลแตกตื่น ด้วยเสียงบ่าวรับใช้ตะโกนอึกทึกไปทั่ว "ไฟไหม้!" "ไฟไหม้!" "เรือนนอนขององค์หญิงแปดไฟไหม้" เสียงดังไปทั่วที่นั่น แม้เปลวไฟแดงฉ่าลุกโชติช่วง แต่บ่าวรับใช้และชายหญิงทุกคนก็ไม่ลังเลที่จะช่วยดับไฟที่กำลังไหม้อยู่ในตอนนี้ ทุกคนต่างหวาดกลัว หากองค์หญิงสิ้นพระชนม์ไปทั้งแบบนี้ บ่าวทั้งจวนมีหวังได้ถูกสั่งประหารชีวิตตามองค์หญิงไปเป็นแน่
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย เสียงกู่เจิงแววออกมาจากภายในเรือนนอนขององค์หญิงแปดท่ามกลางเปลวเพลิง เสียงหวานขับร้องตามทำนองเพลง "การได้พบท่าน คือความทรงจำที่งดงามที่สุดในชีวิตของข้า เงาสะท้อนที่ได้เห็นยามมองลงลึกไปในแววตาท่าน คือข้าเอง หากสุดท้ายเราสองต้องพลัดพรากกัน ข้าขอลืมเลือนเสียดีกว่า" ห้วงทำนองนั้นไพเราะจับจิต หากเป็นเวลาอื่นคงยืนฟังองค์หญิงแปดขับร้องซึมซับอารมณ์ไปตามบทเพลง แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาฟังดนตรี บ่าวรับใช้รีบเร่งมือช่วยกันดับไฟไม่ช้า เสียงกู่เจิ่งเงียบสงบลงพร้อมกับเปลวไฟ เหลือทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันจางๆ และเถ้าถ่าน
บ่าวรับใช้หลายคนวิ่งเข้าไปภายในเรือน เพื่อช่วยกันค้นหาองค์หญิงแปด ขอให้พระนางยังรอดชีวิต แม้สภาพเรือนนอนที่เหลือเพียงตอตะโก ทุกคนก็ยังหวังว่าพระนางจะยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพใดก็ตามขอให้ได้หาจนพบ เพื่อที่จะได้รายงานองค์รัชทายาทได้ แล้วองค์หญิงแปดเป็นใคร? เหตุการณ์นี้จะพาไปสู่ที่ไหน?
บุตรสาวที่ไม่มีใครสนใจ
ในยามแรกของกวนเสี่ยวถง เธอได้มองเห็นน้องชายและมารดาไปเล่นกันอยู่ในสวนด้วยแววตาละห้อย แต่เธอไม่ได้รับอนุญาติให้ไปเล่นด้วย เธอเห็นลูกบอลด้ายกลิ้งมาที่ที่เธอนั่ง เก็บความเป็นเด็กไว้ในใจ เธอจึงเดินไปหยิบมันและเอาไปให้เด็กชายทั้งสอง แต่ทั้งสองนั้นไม่ได้รับมันและบอกเธอว่า สกปรกและไม่ต้องการมัน
กวนเสี่ยวถงไม่เข้าใจเหตุใดแม่และทุกคนถึงรังเกรียจเธอนัก เธอเป็นลูกของฮูหยินรอง แต่ได้รับการปฎิบัติเลวร้ายยิ่งกว่าลูกของเหล่าอนุเสียอีก เธอไร้ตัวตนในจวนแห่งนี้ตั้งแต่ลืมตาดูโลกทั้งใบ เธอไม่เคยได้สวมเสื้อผ้าดีๆ แบบพี่สาวคนอื่นๆ ชุดของเธอปะแล้วปะอีกจนไม่เหลือพื้นที่ให้ปะชุนอีกแล้ว เธอไม่เคยได้กินอิ่ม ได้กินเพียงข้าวก้นครัวที่แม่นมไปเอามาจากครัวกลางให้เท่านั้น
เมื่อเธออายุเพียง 10 หนาว เธอเคยคิดแบบเด็กๆ เธอขัดคำสั่งแม่เข้าไปเล่นกับพวกพี่สาว แต่เธอก็ถูกรังแก ถูกทุกคนเมินเฉยไม่คุยด้วยราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ เธอถูกลงโทษโบยจนเนื้อแตกยับ เธอถอดเสื้อผ้าก้าวลงอ่างน้ำ เพื่อชำระล้างสิ่งที่น้องชายบอกว่านางนั้นสกปรก มือบางยื่นออกไปสุดเอื้อมกวัดแกว่งไปมาเบาๆ จนน้ำภายในอ่างค่อยๆ อุ่นขึ้น เมื่อได้ความร้อนเป็นที่น่าพอใจแล้ว เธอก็เอื้อมมือไปรับผ้าขนหนูจากแม่นมมาถูตัว ลูบไล้แขวนนวลเนียนไปด้านหลังก่อนจะสะดุดเข้ากับรอยบางอย่างบนแผ่นหลังขาว เธอดูเหมือนจะมีพลังที่แฝงไว้ในตัวเธอ แต่พลังนี้ที่เธอต้องซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น หากใช้มันจากที่คนทุกคนมองเธอเป็นอากาศคงจะแปรเปลี่ยนเป็นตัวประหลาดอะไรซักตัวที่พอจะนึกออก เธอเป็นใคร? เธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงสถานะของตัวเองได้หรือไม่?
สงครามที่กำลังเข้ามา
เสียงแตรศึกดังตามสายลม เสียงดังของมันบอกมาต้นกำเนิดของเสียงอยู่ไม่ไกลมากนัก ทหารแค้วนจ้าวกว่าสามแสนบุกประชิดถึงเมืองหลวง นำทัพโดยรัชทายาทนามว่าจ้าวหยุนหลง พระองค์มีชื่อชอบการทำสงครามเพราะจะได้ฆ่าคนโดยไม่มีความผิดใดๆ พระองค์มีวิธีทรมารทหารศัตรูมากมาย เช่นการแล่เนื้อทั้งเป็น ตัดหัวเสียบประจานที่กำแพงเมืองเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย แต่วีธีที่จ้าวหยุ่นหลงโปรดปรานมากที่สุดคือการเผาทั้งเป็น พระองค์อยากรู้ว่าจะมีคนที่ทนทานต่อเปลวเพลิงอย่างพระองค์ได้หรือไม่
เสียงแตรดังประชิดเข้ามาเรื่อยๆ ชาวเมืองที่อาศัยอยู่ใกล้ประตูเมืองต่างพากันหวาดกลัว แต่จะหนีไปที่ได้ ทางออกถูกปิดตายเสียแล้ว ฮองเต้ชราทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง สงครามกว่าสิบปีจบลงแล้ว หมดสิ้นแล้วราชวงศ์เว่ย ข้าศึกบุกมาถึงเมืองหลวง พระองค์พ่ายแพ้อย่างไร้ทางตอบโต้ จ้าวหยุ่นหลงบุกเข้ามาในเมืองหลวงเพื่ออะไร? พวกเขาจะทำอะไรต่อไป?
องค์หญิงที่ถูกเลือก
องค์หญิงบางคนถึงขั้นบอกจะยอมผูกคอด้วยผ้าขาวหากฮองเต้จะบังคับให้พระนางแต่งออกไปกับบุรุษที่ใจคออำมหิต พวกนางยอมตายวันนี้ด้วยนำมือตนเอง ดีกว่าไม่รู้ว่าหากเดินทางไปอยู่แคว้นจ้าวจะถูกพระสวามีทรมารให้ตายทั้งเป็นด้วยวิธีใด แต่ในที่สุดฮองเต้ได้ตัดสินใจที่จะส่งกวนเสี่ยวถงไป แม้ว่าเธอจะไม่ใช่บุตรของเขา แต่เขาก็ยินดีให้เธอไปแต่งงานแทน องค์หญิงแปดจะมีชีวิตที่แคว้นจ้าวเป็นอย่างไร? เธอจะสามารถรอดจากอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้หรือไม่?
การอ่าน "องค์หญิงบรรณาการผู้ถูกลืมเลือน" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>