"นังลิน นังลิน" เสียงตะโกนโหวกเหวกของเพื่อนสาวในร่างชายหนุ่มบอบบางดังขึ้นมา，ใบหน้าขาวใสแบบอาตี๋ทรงหมวยของมธุรินหันหน้าไปตามเสียงโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงได้เดินไปหากลุ่มเพื่อนที่โต๊ะหินอ่อนที่ประจำข้างตึกคณะบริหารของมหาวิทยาลัยชื่อดัง。
"มีอะไรยะ นังแมน พวกแกส่งงานกันเสร็จแล้วหรือ" คนถามแทบจะไม่รอคำตอบ เตรียมจะหันหลังเดินกลับไปที่ตึกคณะ ถ้าไม่ถูกฝ่ามือใหญ่ของนังแมนรั้งสายกระเป๋าแบรนด์หรูเอาไว้ จนคนที่กำลังจะก้าวเดินแทบจะหงายหลัง。
"โอ๊ย นังแมน อีบ้าเกือบหงายท้อง" มธุรินหันหลังกลับมาก็รีบโวยวายใส่เพื่อนสาว แล้วก็จัดระเบียบสายกระเป๋าราคาแพงที่ถูกดึงให้เข้าที่。
"อีนี่บอกกี่ครั้งให้เรียก แมร์ หรือแมร์รี่ย่ะ อาจารย์ยังไม่มา พวกเราก็นั่งรอกันนี่แหละ" หลังจากแก้คำเรียกไม่เข้าหูของเพื่อนเสร็จ พร้อมทั้งบอกเหตุผลที่สมาชิกยังนั่งรอกัน เพราะในเวลานี้ทุกคนควรจะอยู่ที่สถานฝึกงานของแต่ละคน แต่เมื่อต้องส่งรายงานที่ควรจะส่งตั้งแต่ก่อนฝึกงานแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ส่งจนล่วงเลยมาถึงตอนนี้ ทำให้แต่ละคนต้องขอลางานเพื่อมาส่งงานให้ครบภายในวันนี้เท่านั้น ไม่เช่นนั้นคงจะไม่ได้รับปริญญาพร้อมเพื่อนแน่นอน。
"เมื่อกี้ฉันเห็นพี่วิทย์แกมาที่คณะบริหารด้วยว่ะ อย่างหล่อ ไม่รู้พวกนิติมันอดทนความหล่อของอาจารย์วิทย์ได้ยังไง" แมร์รี่ทำสายตาเคลิบเคลิ้ม จนมธุรินต้องขมวดคิ้ว แล้วก็รีบตะปบปากเพื่อนสาวเอาไว้ทันที。
"นังแมร์ แกพูดเบาๆ หน่อย เกิดใครมาได้ยิน อาจารย์วิทย์เสียหายพอดี" มิลินทิ้งตัวนั่งที่ม้าหินข้างๆ แมร์รี่ เอ่ยเสียงกระซิบกระซาบ。
"แต่อาจารย์ท่านก็หล่อว่ะ รู้งี้ฉันน่าจะเรียนนิติ" นอกจากท่าฝันหวานนังแมร์รี่ นังน้ำหวานก็เอ่ยเสียงกระซิบกระซาบเอากับเขาด้วย。
"พวกแกแต่ละคนนี่นะ" มธุรินได้แต่ส่ายหน้า。
"แล้วสรุปแกจะไม่ได้คู่กับพี่วิทย์แล้วหรือวะ" นังฝนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะชะโงกหน้ามากระซิบถามเบาๆ อย่างคนอยากรู้。
"หึ พี่วิทย์จะแต่งงานแล้วกับหมอปรางแล้ว"。
"แล้วทีนี้แกจะได้คู่กับใคร" น้ำฝนยังไม่ยอมแพ้ความอยากรู้。
"คุณป้าพยายามจับคู่ให้กับพี่คุณน่ะ"。
"พี่ชายคนโตน่ะหรือ แล้วแกว่าไงวะ" แมร์รี่สายเผือกรีบถามต่อเนื่อง。
"ก็..ไม่รู้ว่ะ เขาไม่ได้ชอบฉัน"。
"แล้วแกล่ะ ชอบเขาหรือเปล่า"。
คำถามสุดท้ายของแมร์รี่ มิลินยังไม่ทันได้ตอบ ก็พลันสายตาหันไปเห็นอาจารย์ไตรวิทย์ที่เดินออกมาจากตึกคณะบริหารเสียก่อน และเหมือนเขาจะเดินมาทางเธอด้วย。
"อ้าว ไม่ได้ฝึกงานหรือวันนี้" ไตรวิทย์เอ่ยถามมิลิน เพราะทางเดินลัดไปตึกนิติศาสตร์ถ้าผ่านทางนี้จะใกล้หน่อย เมื่อผ่านมาแล้วเห็นเธอเขาจึงได้เอ่ยทักทาย。
"ลาค่ะ เอารายงานมาส่งอาจารย์"。
"อ้อ วันนี้พวกพี่นัดกันไปกินข้าวที่บ้านน่ะ ไปด้วยกันไหมล่ะ"。
"เอ่อ..ลินมีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ ขอบคุณพี่วิทย์นะคะ" เพราะยังไม่ได้รับโทรศัพท์ชวนจากคุณประไพรแม่ของเขา ทำให้เธอเลือกที่จะปฏิเสธไว้ก่อน แต่ถ้าคุณนายประไพรโทรมาชวนเธอก็ไม่ขัดจะรีบเสนอหน้าไปให้คนบางคนหงุดหงิดเล่นเสียอย่างนั้น。
"ทำไมแกไม่ไปล่ะนังลิน" น้ำหวานรีบเอ่ยถาม ตอนที่อาจารย์ไตรวิทย์เดินไปไกลแล้ว แต่คำตอบของมิลินเป็นเพียงการย่นจมูกพลางส่ายหน้าช้าๆ。
"ไหนๆ วันนี้ก็หยุดแล้วแถมพรุ่งนี้วันหยุดอีก งั้นคืนนี้พวกเราไปตื๊ดกันดีกว่าว่ะ เดี๋ยวเลี้ยงเอง" พอคำว่าเลี้ยงเอง ทำให้สามสาวตาเป็นประกายขึ้นมาทันที。
ทั้งสี่สาวมาถึงสถานบันเทิงเปิดใหม่ย่านทำเลทองของกรุงเทพในเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ แม้เวลาจะยังไม่ดึกมากนักสำหรับเหล่าผีเสื้อราตรี แต่สถานที่แห่งนี้ก็คลาคล่ำไปด้วยนักเที่ยว จนทั้งสี่สาวได้โต๊ะที่เรียกมุมอับจนเกือบจะไม่เห็นหน้าเวทีแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา แถมโซ...
การอ่าน "ก็จะเอาคนนี้" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>