เซี่ยเชียนเกอ ลูกสาวที่หายสาบสูญไปนานของประธานเซี่ยซื่อกรุ๊ป กลับมาในร่างของคนอื่น พร้อมกับความทรงจำของตัวเองและตัวตนใหม่ หลังจากการฆ่าเย่หลานเฉิน เธอคิดว่าตัวเองจะต้องตาย แต่กลับได้รับโอกาสใหม่ในการมีชีวิตอีกครั้ง แต่ในร่างของผู้หญิงที่ต้องแต่งงานกับฝู้อวี้สิง ผู้ชายที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองหลวงจิงตู ภายใต้การบีบบังคับของพ่อแท้ๆ

ความรักที่เคยไม่สามารถเป็นจริงได้ในอดีตชาติ ตอนนี้กลับมีโอกาสเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเธอพบว่าฝู้อวี้สิงคือแม่ทัพฝู้ ชายผู้ที่เธอเคยรักแต่ไม่สามารถมีเขาได้ ตอนนี้เขาตาบอดและขาพิการ แต่เซี่ยเชียนเกอตัดสินใจว่าจะไม่จากเขาไปไหนอีก ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เธอจะอยู่ข้างๆ เขา ช่วยเขาฟื้นฟูความแข็งแรงทั้งกายและใจ

แต่ความท้าทายยังไม่หมด เมื่อแม่ฝู้และฝู้เฉิงหยุน น้องชายของฝู้อวี้สิง มาที่คฤหาสน์ เพื่อขอให้ฝู้อวี้สิงสละตำแหน่งท่านประธานของบริษัท เธอต้องต่อสู้เพื่อปกป้องความรักและอนาคตของฝู้อวี้สิง โดยการทำสัญญาที่จะฟื้นฟูดวงตาของเขาให้หายภายในหนึ่งเดือน

ความรักที่ข้ามมิติจะนำพาเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงไปสู่เส้นทางแห่งความหวังและความสำเร็จหรือไม่? ติดตามเรื่องราวของพวกเขาใน 

บทที่ 15 คุณนายไม่มีความคิดเลยจริงๆ

แม่ฝู้ออกคำสั่งว่า "อย่าเล่นหนักเกินไป ไม่อย่างนั้น ถูกฝู้อวี้สิงรู้เข้า แกก็จะไม่เหลืออะไรสักอย่าง!"

"รู้แล้วครับ"

...

ทั้งหมดที่แม่ฝู้และฝู้เฉิงหยุนวางแผนกันในคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลฝู้ เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงต่างก็ไม่รู้ เพราะว่าหลังจากที่เซี่ยเชียนเกอฝังเข็มให้ฝู้อวี้สิงเสร็จแล้ว ก็ไปฝึกทำอาหารอยู่กับพ่อครัวของฝู้อวี้สิงในห้องครัว

ชาติก่อน เธอไม่เคยเข้าครัวเลย เพราะว่าเธอเป็นองค์หญิงที่สูงส่ง เสด็จพ่อเสด็จแม่และเสด็จพี่ของเธอ ล้วนไม่อนุญาตให้เธอเข้าครัว แต่ว่าในชาตินี้ เธอเป็นภรรยาของแม่ทัพฝู้ ดังนั้นเธอควรจะทำทุกอย่างให้กับสามีของตัวเองตามหน้าที่ของภรรยา

เผชิญหน้ากับสิ่งของที่มีความทันสมัยมากเกินไป เซี่ยเชียนเกอจึงฝึกฝนได้ช้า แต่ว่า เธอค่อยๆฝึกฝนไปก็สามารถทำเป็นได้

เวลาหนึ่งทุ่ม

เซี่ยเชียนเกอนำเอาอาหารที่ตัวเองทำเสร็จแล้ว ไปวางไว้เหมือนกับพ่อบ้าน จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างกายของฝู้อวี้สิง ใช้สายตาที่คาดหวังมองดูเขา "คุณลองชิมดูสิ"

ฝู้อวี้สิงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูชิ้นหนึ่งมาชิม เค็มมาก และเหมือนว่าจะมีกลิ่นไหม้อยู่ด้วย แต่ว่าฝู้อวี้สิงก็ยังกินเข้าไป "อร่อย"

เซี่ยเชียนเกอได้ยินฝู้อวี้สิงพูดอย่างนี้แล้ว เธอก็คีบหมูให้ฝู้อวี้สิงอีกชิ้นหนึ่งไปไว้ในถ้วยของฝู้อวี้สิง "ในเมื่ออร่อย อย่างนั้นต่อไปฉันจะทำให้คุณกินทุกวันเลย"

เย่หยิ่ง "..."

คุณนายนี่ตาไม่คมจริงๆ!

เธอดูไม่ออกหรือยังไงว่าอาหารที่เธอทำกับอาหารสยองไม่มีความแตกต่างอะไรกันเลย?

ลำบากท่านเก้าที่สามารถกินเข้าไปแล้วล่ะ

ฝู้อวี้สิงพยักหน้า "โอเค"

เย่หยิ่ง "..."

ท่านเก้า คุณอยากรีบไปตายงั้นหรอครับ?

หลังมื้ออาหาร

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว พวกเขาสองคนก็ไปเดินเล่นที่ลานบ้านด้วยกัน เซี่ยเชียนเกอมองดูสนามหญ้าที่กว้างขวางแล้วพูดว่า "ฝู้อวี้สิง ลานบ้านของแกนอกจากหญ้าแล้วก็ยังเป็นหญ้า พวกเราปลูกดอกไม้กันสักหน่อยมั้ย แบบนี้แล้ว วันหลังที่ฉันมาเดินเล่นกับคุณ คุณได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้ อารมณ์ก็จะดีขึ้นหน่อย"

"ได้"

"อย่างนั้นพวกเราปลูกต้นไม้เพิ่มอีก?"

"สวนหลังบ้านมี"

สวนหลังบ้านมีต้นผลไม้มั้ย?

เซี่ยเชียนเกอเข็นฝู้อวี้สิงตรงไปสวนหลังบ้าน เห็นว่าสวนหลังบ้านปลูกต้นผลไม้ต่างๆมากมาย เธอยื่นมือออกไป เด็ดลูกท้อลงมาหนึ่งลูก เช็ดๆแล้วก็กัดหนึ่งคำ "หวานจัง!"

เซี่ยเชียนเกอยื่นลูกท้อในมือของตัวเองให้กับฝู้อวี้สิง "ฝู้อวี้สิง แกอยากจะลองชิมหน่อยมั้ย?"

"ยังไม่ได้ล้าง สกปรก"

มองดูสีหน้ารังเกียจของฝู้อวี้สิงแล้วเซี่ยเชียนเกอก็หัวเราะ "ฉันเช็ดสะอาดแล้ว ถ้าไม่เชื่อคุณก็ลองชิมสิ"

ผู้หญิงคนนี้คิดว่าปากของเขาสามารถชิมออกว่าลูกท้อนี้ยังสกปรกหรือเปล่างั้นหรอ?

ฝู้อวี้สิงนิ่งไป แล้วเซี่ยเชียนเกอก็เอาลูกท้อในมือของตัวเองป้อนเข้าในปากของฝู้อวี้สิง ถึงแม้ฝู้อวี้สิงจะรังเกียจมาก แต่เขาก็ยังกัดคำหนึ่ง เซี่ยเชียนเกอถามว่า "หวานมากใช่มั้ยละ?"

"อือ"

เงียบสักครู่แล้วฝู้อวี้สิงก็พูดเพิ่มเติมอย่างเย่อหยิ่งว่า "แต่ก็ยังสกปรกมาก"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"อย่างนั้นเดี๋ยวฉันเด็ดเยอะหน่อยแล้วเอากลับไปล้างให้คุณกิน"

"อือ"

เซี่ยเชียนเกอเข็นฝู้อวี้สิงเดินในสวนผลไม้และชิมผลไม้ต่างๆ มีผลไม้มากมายที่ไม่ใช่ของฤดูกาลนี้ แต่ว่ากลับออกผลได้อย่างสวยงามในสวนผลไม้ของฝู้อวี้สิง ดูแล้ว สวนผลไม้นี้ฝู้อวี้สิงจะใส่ใจดูแลเป็นอย่างมาก

เซี่ยเชียนเกออยู่ในสวนผลไม้เด็ดผลไม้ทุกชนิดอย่างละนิดหน่อย เธอนำทั้งหมดวางไว้ในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง สำหรับฝู้อวี้สิงที่มีภาวะโฟเบียแล้วตอนนี้เขาควรจะโมโห แต่ว่า ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อได้ยินเสียงที่เซี่ยเชียนเกอพูดอยู่ข้างกายตัวเองแล้ว เขาไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด เพราะว่า...

การอ่าน "ข้ามมิติมาหารัก" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>