ความเจ็บปวดที่รุนแรงแผ่ขยายจากหน้าผากของเธอไปจนถึงแขนขาของเธอ.มีคนผลักเธออย่างแรงและหน้าผากของเธอก็กระแทกพื้นหินอ่อนที่เย็น.กัณฐมณี วิลัยสุทธ์ลืมตาขึ้น,การมองเห็นของเธอพร่ามัว,กระตุ้นออร่าที่มืดมนและโหดร้ายในร่างกายของเธอ.เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวของชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหู,ด้วยความเกลียดชังเข้ากระดูก "กัณฐมณี วิลัยสุทธ์ ทำไมคุณไม่ไปตายซะ!" จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "ขุน คุณบ้าไปแล้วเหรอ!พวกคุณยืนซื่อบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม?รีบไปดึงคุณชายออกสิ!" บอดี้การ์ดสองคนรีบวิ่งเข้ามาและดึงชายที่ถือผมของกัณฐมณีไว้ออกไปอย่างแรง.หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามา,ช่วยพยุงร่างกายที่บอบบางของกัณฐมณีขึ้นมา,มองดูเลือดบนศีรษะและใบหน้าของเธอด้วยความตกใจ "ณีณี คุณยังโอเคไหม?" กัณฐมณีพยายามดึงสติของเธอซึ่งกำลังจะพังทลาย,ดวงตาสีเข้มและเย็นชากวาดมองรอบๆ.วินาทีต่อมา,ความสับสนและความมึนงงก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ.

โรงแรมที่หรูหรา,ดอกไม้และริบบิ้น,เสียงกระซิบจากฝูงชน... นี่คือที่ไหน?!เธอค่อยๆก้มศีรษะลงเพื่อมองดูตัวเอง.เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวเหมือนหิมะ,กลางอกของเธอเปื้อนไปด้วยเลือด,และดูน่าเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูก.กัณฐมณีตกใจมาก,เธอกำลังจะแต่งงาน...เกิดอะไรขึ้น?!ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามเธอมีสายตาที่เหมือนกริช,ทิ่มแทงเธอด้วยความเกลียดชัง,ดวงตาของเขาดูน่ากลัว,และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความโกรธที่บิดเบี้ยว.เขาโยนรูปถ่ายจำนวนมากไปที่กัณฐมณี,และมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาและรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "เขามั่วกับผู้ชายเยอะขนาดนี้,และเพื่อปกปิดความลับ,ยังอยากจะฆ่าพี่สาวของตนเอง..กัณฐมณี คุณเป็นผู้หญิงที่เลวทราม,และไร้ยางอาย.ผม,ขุนพล ประพิณไพโรจน์,ขอสาบานว่าแม้ว่าผมจะตาย,ผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับคุณ!" เขาฉีกดอกลิลลี่ของเจ้าบ่าวออก,โยนมันไปตรงหน้าเธอ,หันหลังกลับ,และจากไปอย่างเฉยเมย.

หญิงวัยกลางคนทั้งกังวลและโกรธมาก,และรีบไล่ตามเขาออกไป "ขุน ไอ้สารเลว,กลับมาเดี๋ยวนี้!" กัณฐมณี มองดูร่างที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยวของชายคนนั้น,หัวใจของเธอเจ็บปวดมาก,และความรักที่ไม่คุ้นเคยและความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของเธอ.เธอหน้าซีดและขมวดคิ้ว,ทันทีที่ร่างของขุนพล ประพิณไพโรจน์หายไปอย่างสมบูรณ์.มีบางอย่างระเบิดขึ้นในหัวของเธอ,และความทรงจำที่วุ่นวายก็พ่นออกมาไม่หยุด.กัณฐมณีทนไม่ไหวอีกต่อไป,ร่างกายของเธออ่อนแรง,เธอล้มลงและหมดสติไป.

ในความฝันอันวุ่นวาย,กลิ่นของเลือดและไฟอบอวลไปทั่วลมหายใจ,ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และมุ่งมั่น,และเสียงกรีดร้องก็เต็มไปด้วยเลือด.เธอลากร่างที่ป่วยหนักของเธอ,วิ่งหนีในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุด,การต่อสู้กัน,มองดูเพื่อนที่คุ้นเคยของเธอล้มลง... "คุณหนูใหญ่,ไปกันเถอะ!" "คุณหนูใหญ่,โปรดมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ!" "คุณหนูใหญ่,กลับไปอย่างมีชีวิตและล้างแค้นให้พี่น้องของคุณ!" ผู้หญิงบนเตียงลืมตาขึ้นและมองเพดานด้วยสายตาสงบ,ดวงตาของเธอชื้นเล็กน้อย.หลังจากนั้นไม่น,น้ำตาก็ไหลออกมาจากมุมตาของเธอและไหลอาบแก้มที่ซีดของเธอ.ในที่สุด,เธอก็จำได้ว่าเธอมาที่นี่จากเปลวไฟแห่งสงครามที่อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ได้อย่างไร.เธอตายแล้ว.ใช่แล้ว,กัณฐมณีในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดในสนามรบได้ตายไปแล้ว,ถูกคนที่สนิทที่สุดทรยศ,ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง,เดินอยู่บนภูเขาซากศพและทะเลเลือด,ภายใต้การเฝ้าระวังและการจ้องมองอย่างสมเพชของศัตรู,จึงชักดาบด้วยมือเปล่า,แทงทะลุหัวใจ.ตั้งแต่นั้นมา,ไม่มีคุณหนูใหญ่ตระกูลวิลัยสุทธ์ผู้สูงศักดิ์และสวยงามอีกต่อไปในโลกนี้.

แต่ในเมืองหยูนอันห่างไกล,มีกัณฐมณีอีกคน.ในสภาพที่กำลังตกอยู่ในภวังค์,เธอได้ยินเสียงที่ดูเหมือนเสียงจากพระเจ้าเรียกเธอ,และถามเธอว่า,หากมีโอกาส,จะเริ่มใหม่อีกครั้งไหม?ดูเหมือนเธอจะตอบว่าเธอต้องการโอกาสอีกครั้ง,และต้องการตามหาเพื่อนร่วมรบของเธอ... กัณฐมณีหลับตาของเธอ,ระงับความเศร้าและความตื่นเต้นของเธออย่างเงียบๆ,และจัดความทรงจำที่เกินออกมาในหัวของเธออย่างละเอียด.ผู้หญิงที่เธอครอบครองร่างกายนั้น,มีชื่อว่ากัณฐมณีเหมือนกัน.ในคืนวันแต่งงานของเธอ,เธอวิ่งไปหาเจ้าบ่าวอย่างมีความสุข,แต่ถูกพี่น้องของเธอกวินทราวิลัยสุทธ์ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันขวางทางไว้.อีกฝ่ายมีรอยยิ้มที่แปลกประหลาดและดุร้าย,และวางรูปถ่ายที่น่าเกลียดไว้ข้างหน้าเธอ.กัณฐมณีไปควährูปถ่ายด้วยความตื่นตระหนก,เธอยังไม่ทันได้แตะรูป,กวินทรา วิลัยสุทธ์ก็กลิ้งลงบันไดร้องไห้และตะโกน.ภาพถ่ายกระจัดกระจายไปทั่วพื้น,ภาพถ่ายทั้งหมดคือรูปที่เธอยืนอยู่กับผู้ชายคนอื่นและเป็นภาพที่แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนมั่วสุม.ก่อนที่เธอจะดึงสติกลับมาได้,เสียงแห่งการด่าทอต่อว่าก็ดังเข้ามาครอบงำเธอ.เจ้าบ่าวยกเลิกงานแต่งในที่สาธารณะ,ผลักมือที่กำลังร้องไห้และอธิบายของเธออย่างเย็นชา,หน้าผากกระแทกพื้น,มีเลือดเต็มไปหมด... เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง,ก็กลายเป็นเธอ.ความทรงจำของทั้งสอง,เหมือนกับขี่ม้าชมดอกไม้,ผ่านเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน,และกลมกลืนกัน,จนกลายเป็นความเงียบ.เป็นเวลานาน.

กัณฐมณี วิลัยสุทธ์กระพริบตา,โชคดีมากแล้วที่เธอยังมีชีวิตอยู่.เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไป... พาวีรบุรุษทุกคนที่กลับไปสู่สวรรค์แล้วกลับบ้าน,ความแค้นจะได้รับการล้างแค้น!

"ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?" "ผ่านไปสองวันแล้วนะ,ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลย,หรือตายแล้วเหรอ?" "สมน้ำหน้า!ใครให้เธอทำเรื่องไร้ยางอายล่ะ,เธอนอกใจไปมีคนอื่นตั้งมากมาย,สวมเขาให้กับคุณชายขุนพล,และถึงขนาดตั้งใจจะฆ่าปิดปากคน,ผู้หญิงเลวทรามเช่นนี้,อยู่ไปก็เปลืองทรัพยากรเปล่าๆ" "เอาจริงๆก็น่าสงสารนะ,เกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้,ไม่มีใครมาเยี่ยมเธอเลย.ในห้องผู้ป่วยวีไอพีชั้นบน,ห้องของกวินทรานั้นมีผู้คนมากมาย,ไม่เพียงแต่คนในครอบครัวของกวินทราเท่านั้นที่มา,แต่ขุนพลก็เฝ้าอยู่และไม่จากไปไหนเช่นกัน,ห่วงหาเหมือนลูกตา.ในที่สุดคุณหนูใหญ่คนนั้นได้ดีแล้ว" "ใครว่างมากจะมาเยี่ยมคนโง่ล่ะ?นอกจากจะขี้เหร่แล้ว,จิตอํา มหิตอีกด้วย,อยากตายก็ตายเร็วๆ,ตัวนำความซวยจริงๆ.ถ้าไม่ตายสักที,เราต้องเฝ้าอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนเหรอ" พยาบาลที่พูดอยู่,บังเอิญเงยหน้าขึ้นและก็มองเห็นร่างเรียวยืนอยู่ที่ประตู.เธอสวมชุดโรงพยาบาลสีน้ำเงิน,ผมยาว,ใบหน้าขาวซีด,ลิปสติกสีแดงสด,ใบหน้ายุ่งเหยิง,และมีผ้ากอซพันรอบหน้าผาก,รูปลักษณ์เดิมของเธอแทบจะจำไม่ได้.ดวงตาว่างเปล่าของเธอเปล่งแสงเย็นๆ,มองดูพวกเธอโดยไม่ขยับ. "อ๊าก" พยาบาลทั้งสองตกใจและกรีดร้อง.

กัณฐมณีสบตากับพวกเธอ,ดวงตาว่างเปล่าที่เย็นชาขของเธอ,ราวกับน้ำในทะเลสาบใส "โปรดช่วยฉันเตรียมสิ่งของสำหรับล้างเครื่องสำอาง,รวมทั้งเสื้อผ้าและรองเท้าด้วย".พยาบาลทั้งสองสบตาเธอ,ตัวสั่น,และพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว.กัณฐมณี ยิ้มเล็กน้อย,และสีหน้าหม่นหมองของเธอก็มีความสดใสเพิ่มมาหน่อย,ดูเปล่งประกายขึ้นมาทันที "ฉันจะไม่ตาย".พยาบาลทั้งสองเหงื่อออกด้วยความรู้สึกผิด. "แม่ของฉันทิ้งหุ้นในตระกูล วิลัยสุทธ์ไว้ให้ฉัน20% ในพินัยกรรมของเธอ,แม้ว่าฉันจะสูญเสียทุกอย่าง,แต่ฉันยังมีเงินอยู่".ทันใดนั้นสีหน้าของพยาบาลทั้งสองก็แข็งทื่อ,และดวงตาขของพวกเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ.โอวพระเจ้า... การเป็นเจ้าของหุ้น20% ของตระกูล วิลัยสุทธ์,งั้นต้องมีเงินขนาดไหน?ตระกูล ประพิณไพโรจน์รู้ข่าวนี้หรือไม่?แม้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลวิลัยสุทธ์จะตกต่ำ,แต่เธอก็ยังคงเป็นลูกสาวของตระกูลขุนนาง,อยากเอาเรื่องคนทำงานอย่างพวกเธอ,มันเป็นเรื่องง่ายมาก.เมื่อนึกถึงสิ่งนี้,นางพยาบาลทั้งสองก็เหงื่อออกเยอะมาก. "ขอโทษนะคะคุณหนูกัณฐมณี,เราเป็นคนพูドจาไม่ดีเอง,โปรดอย่าถือสาเราเลย,เราจะช่วยคุณเตรียมของเดี๋ยวนี้".หลังจากที่พยาบาลอีกคนพูดจบ,เธอก็ลากพยาบาลที่สาปแช่งให้กัณฐมณี,ตายเร็วๆแล้ววิ่งหนีไป.สักพัก ของก็มาส่ง.

กัณฐมณียืนอยู่หน้ากระจก,โดยใช้สำลีชุบน้ำ,เช็ดรองพื้นหนาและลิปสติกบนใบหน้าของเธอทีละน้อย.นับตั้งแต่ที่วิรมณบอกกัณฐมณีว่า,พี่ชายของเธอ,ขุนพลชอบผู้หญิงที่มีเสน่ห์และเซ็กซี่,ผู้หญิงโง่คนนี้ก็แต่งหน้าจัดหนักและเสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสมกับวัยและบุคลิกของเธอทุกวัน,ทำเรื่องตลกมากมาย,และยังได้รับฉายาว่าสาวขี้เหร่ที่สุดในแวดวงสังคมไฮโซ.เมื่อมองดูใบหน้าที่แท้จร

การอ่าน "คุณชายคะ...รักเบาๆหน่อย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>