คะนิ้งเปิดตาผิดที่ที่นอนอันอุ่นขนาดนี้ ความรู้สึกอ่อนโยนยังไม่ผ่านไปเลย ก็รู้สึกว่าผิวแก้มเย็นชาและยังมีกลิ่นของกำยานแปลกๆ โชยเข้าไปในจมูกเป็นระยะๆ นั่นเอง คะนิ้งยกมือขึ้นลูบแก้มของตัวเองทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา บรรยากาศนอนนั้นดูอ่อนโยนและน่าอ่อนไหวเพียงพอที่จะทำให้เธอไม่อยากยื่นแขนและขาขึ้น

เมื่อคะนิ้งเปิดตาและมองไปข้างๆ เธอจึงตะโกนด้วยเสียงดัง "กรี๊ดดดดดด" เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายนอนอยู่ข้างๆเธอ แม้ว่าในแรกๆเธอจะไม่แน่ใจว่าคนที่นอนอยู่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเพราะผู้คนนั้นมีผมยาว บรรยากาศอ่อนโยนและใบหน้าขาวใสเหมือนผู้หญิง แต่จมูกของเขาโดดเด่นและเชิดหยิ่งเป็นอย่างมากที่ทำให้คะนิ้งรู้สึกดึงดูดไปทันที ถ้าคนที่นอนนั้นเป็นผู้หญิง เธอคิดว่าคงเป็นทอมที่ดูดีแต่ถ้าเป็นผู้ชายเขาก็ย่อมเป็นหนุ่มหล่อที่สุดที่เคยเห็นมาในชีวิต แม้ว่าคะนิ้งจะยังไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงแต่เธอยังเอาผ้าห่มขึ้นมารวมตัวเองทันทีเพราะเธอรู้แน่ใจว่าเป็นผู้ชายแน่นอน

ผู้ชายที่นอนกอดเธอไว้อย่างแน่นแฟ้น จึงตื่นขึ้นในทันทีและพูดด้วยเสียงทุ้มและมัน "เอะอะ อะไรของเจ้า" คะนิ้งตระหนกและรู้สึกประหลาดใจที่ไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษาไทยแต่เป็นภาษาจีนที่เธอเรียนมาตั้งแต่เด็ก "นาย นายเข้ามาได้ยังงัย " คะนิ้งพยายามคิดและจำความที่เกิดขึ้น คะนิ้งไม่รู้ว่านี่เป็นที่ไหน และสถานการณ์ดูแปลกไป เธอดูไปรอบๆและเห็นผ้าม่านยาวบางที่ล้อมรอบที่นอนเป็นวงกลมและกำลังสบัดไปมาในอากาศ โต๊ะตั้งและหมอนดูแปลกไปเหมือนกัน เธอดูไปรอบๆและเห็นกระเป๋าเป้ของเธอวางอยู่ใกล้ที่นอนและเธอดึงมันเข้ามาเก็บไว้อย่างแน่นหนาและดูไปที่ชุดที่เธอสวมอยู่เป็นชุดฮั่นฟูที่ไม่ใช่ของโลกปัจจุบัน

"ใครเป็นสนมของใคร" คะนิ้งพูดอย่างงงๆ สักครู่ก่อนที่จะยืนขึ้นและเดินไปที่ประภาคที่มีผู้ชายและผู้หญิงอีกทั้งสองคนที่กำลังมองเธอด้วยความประหลาดใจ "อี๋เซียงใครกัน ฉันชื่อ คะนิ้ง" เธอพูดและยังมองไปที่ผู้ชายที่นอนอยู่กับเธอ "หุหุ...เยอะจนจำชื่อไม่หมดข้าเรียกเจ้าอี๋เซียง เพราะตัวเจ้าหอมประหลาด" คะนิ้งยกจั๋กแร้ขึ้นดมอากาศหนาวและทำให้เหงื่อไม่ออก แต่กลิ่นหอมที่พ่นออกมาจึงทำงานได้อย่างเต็มที่ "มาให้ดมใกล้ๆ ดึงตัวคะนิ้งให้ล้มลงนอนคะนิ้งลำดับเหตุการณ์อีกครั้ง ยังยัง ยังไม่ได้เสียเป็นเมียผัวยังรู้สึกสบายไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผลักคนหล่อออกห่าง "คือว่ายังๆ ๆ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันฉะนั้น...นายกับฉันต่างคนต่างไป" คะนิ้งพูดและยืนขึ้นจากที่นอน แต่เธอไม่สามารถหลบหนีจากมือของผู้ชายที่วางอยู่บนมือเธอและดึงเธอลงไปนอนบนแท่นนอนอีกครั้ง คะนิ้งพูดและยืนขึ้นจากที่นอน แต่เธอไม่สามารถหลบหนีจากมือของผู้ชายที่วางอยู่บนมือเธอและดึงเธอลงไปนอนบนแท่นนอนอีกครั้ง "เจ้านี่พูดไม่ค่อยรู้เรื่องข้าบอกว่า..ให้นอนต่อข้ายังไม่หนำใจ" ผู้ชายพูดและยืดมือออกไปหาแผ่นผ้าของคะนิ้งที่อยู่ใกล้ที่นอนและนำมันมาใช้เป็นผ้าปูที่นอน "ไม่ไม่ไม่ คือข้า คือสนมของท่านอาจเข้าห้องผิด หรืออาจโดนลักพาตัว ต้องให้ตำรวจ เอ้ย อะไรวะ อ๋อศาลต้าหลี่สืบหานาง ส่วนข้า คะนิ้ง คะนิ้ง คอ..อะ..คะ นอ...อิ.. งอ..นิง..ไม้โทนิ้งไม่ใช่อี๋เซียงอะไรนั่น"

"หุหุ เจ้านี่พูดอะไรประหลาดวกวน ไม่พูดกับเจ้าละเรามาต่อจากเมื่อคืน" ผู้ชายพูดและยกมือขึ้นโบกไปที่หูของคะนิ้ง คะนิ้งดิ้นรนแต่เธอไม่สามารถหลบหนีจากมือของผู้ชายที่มีเพียงแค่แคบและเล็กเท่านั้น "ปล่อย .....ไม่ปล่อยข้าร้อง" คะนิ้งพูดและยิ้มแบบไม่จริงใจ "ใครจะปล่อยเจ้า อยู๋ในนี้มีแต่จ้องหาความสำราญใครจะ ให้เสียเวลาไปเปล่าๆ" "กรี๊ดๆ ๆ ๆ ๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้ข้าจะฟ้องศาลต้าหลี่ข้าไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้า ข้าจะบอกทุกคนว่าโดนข่ม….." คะนิ้งพูดและยืนขึ้นแต่เธอถูกประภาคที่มีในปากของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆเธอและดึงเธอลงไปนอนบนแท่นนอนอีกครั้ง "ฝ่าบาทสนมเอกซินเหยา มารอพบฝ่าบาท" เสียงของคนอื่นดังขึ้นจากประภาคที่มีประภาคที่มีผู้ชายและผู้หญิงอีกทั้งสองคนที่กำลังมองเธอด้วยความประหลาดใจ "ม่ายมีอะไร ก็แค่ พระสนมสงสัยจะละเมออะไร ออกไปก่อนข้ายังไม่อยากลุก" เสียงของคนอื่นดังขึ้นจากประภาคที่มีผู้ชายและผู้หญิงอีกทั้งสองคนที่กำลังมองเธอด้วยความประหลาดใจ "นอนต่อเถอะ สนมของข้า" เสียงของคนอื่นดังขึ้นจากประภาคที่มีผู้ชายและผู้หญิงอีกทั้งสองคนที่กำลังมองเธอด้วยความประหลาดใจ "อ่า..ขอโทษด้วยพระสนม ข้าลืมไปจริงๆ ดีเลยเช่นนั้นอี๋เซียงเจ้าก็ไปด้วยกัน" คะนิ้งส่ายหัวและทำหน้าตาเหมือนคนที่ไม่รู้เรื่อง "บัญชาของข้า เจ้ากล้าขัดอย่างนั้นหรือข้าเป็นฮ่องเต้นะ เจ้าแค่สนมกล้าขัดบัญชาข้า โทษถึงตาย" คะนิ้งยังส่ายหน้าไปมา "คือ...ให้ข้าอธิบายนะช้าๆ ชัดๆ ข้าก็แค่หลงมาที่นี่ ย้อนอดีตนะรู้จักไหม" คะนิ้งพูดและยืนขึ้นแต่เธอถูกประภาคที่มีในปากของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆเธอและดึงเธอลงไปนอนบนแท่นนอนอีกครั้ง "ย้อนอดีต" ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน "ใช่ๆ ๆ แล้วค

การอ่าน "ฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน2" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>