ในโลกแห่งความเป็นไปตามอำนาจและสถานะ, ลูกจันทร์เป็นลูกสาวในครอบครัวราเซลที่มีชีวิตที่แตกต่างจากเด็กอื่นๆ. เธอโตขึ้นในที่มีบอดี้การ์ดเป็นเอดานมาดูแลทุกขptomการณ์. ไกลจากความอบอุ่นของครอบครัวทั่วไป, ลูกจันทร์พบความอบอุ่นและความปลอดภัยที่เอดานนำมาให้.

วันหนึ่ง, แม่ของลูกจันทร์ได้สั่งให้เธอเข้านอนคนเดียว, เป็นวิธีของพ่อและแม่เพื่อผลักดันลูกโตเป็นผู้ใหญ่. แต่ลูกจันทร์กลัวและไม่ยินยอม, เธอพูดว่า "พี่เอดานอุ้มลูกจันทร์ไปหน่อยสิคะ" ด้วยความอ่อนโยนและอ่อนแอ. เธออ้าแขนกว้างให้เอดานพาเธอไปยังเตียงนอน, และในที่สุดเธอก็ยอมเข้านอนเมื่อเอดานเล่านิทานให้เธอฟัง. เธอหลับไปพร้อมกับความหวังว่าเอดานจะมารักและดูแลเธอตลอดไป.

เมื่อลูกจันทร์โตขึ้นเป็นเด็กสิบขวบ, เธอยังคงมีพฤติกรรมเหมือนเดิม. เธอจะยื่นจานขนมที่เธอชอบให้กับเอดานหลังอาหารเช้าและบอกว่า "เอาขนมมาเก็บให้คุณหนูเหรอเอดาน ใส่ตู้เย็นเอาไว้เลยเธอชอบมาเปิดกินตอนบ่ายๆ". แม้ว่าพฤติกรรมของเธอจะดูเหมือนเด็ก แต่ในใจเธอเธอต้องการความสนใจจากเอดานมากกว่าอะไรใด.

ในวันอาทิตย์, ลูกจันทร์และเอดานมักจะไปร้านหนังสือ. เธอชอบฟังเขาเล่านิทานและคอลเลคชั่นการ์ตูนของเธอก็จะไม่พลาดที่จะไปซื้อ. แต่ในวันนั้น, เธอพูดว่า "วันนี้มีนิทานออกใหม่ แต่เราแวะไปกินพิซซ่ากันก่อนนะคะ" เธอไม่รู้ว่าในวันนั้นจะเกิดเหตุการณ์ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล.

เมื่อไปที่ร้านหนังสือ, ลูกจันทร์พบว่ามีผู้หญิงอื่นมาช่วยตัวเองและใช้บอดี้การ์ดของเธอ. เธอโกรธและพูดว่า "ถอยไป ที่นี่ลูกจันทร์ซื้อแล้ว" เธอแสดงความเป็นเจ้าของและแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ยอมให้ใครมาช่วยเอดานยกเว้นเธอ. เธอได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าของห้างและผู้หญิงอื่นถูกขับออกไป. ในวันนั้น, เธอคิดว่าเธอชนะ แต่ในความเป็นจริง เธอกำลังจะสูญเสียเอดานในไม่ช้า.

เมื่อลูกจันทร์กลับบ้าน, เธอโดนเรียกไปคุยกับพ่อและแม่. พ่อของเธอถือไม้เรียวและถามว่าเธอรู้ว่าทำผิดหรือไม่. เธออธิบายว่าเธอเพียงแค่ต้องการป้องกันเอดานและเธอไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นมาแตะต้องเขา. แม่ของเธอพยายามช่วยเหลือและบอกว่า "ลูกจันทร์แค่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นมายุ่งกับลูกจันทร์และพี่เอดาน" เธอกอดลูกและบอกว่าเราค่อยๆ คุยกับลูกจันทร์.

ในวันต่อไป, เอดานมาหลุกลูกจันทร์เพื่อไปโรงเรียน. แต่ลูกจันทร์ไม่ต้องการไปโรงพยาบาลเพราะเธอไม่ชอบการตรวจและรักษา. เธอโต้แย้งและพูดว่า "ไม่ไป" และ "บอกแล้วว่าไม่อยากมา" เธอทำเหมือนเด็กทั่วไปที่ไม่ชอบโรงพยาบาล. เธอใช้ค้อนวงใส่เขาและพูดว่า "ไม่น่ารักเลยนะคะ" แม้ว่าเธอจะโตแล้วแต่เธอยังคงมีพฤติกรรมเหมือนเด็ก.

เมื่อไปโรงพยาบาล, ลูกจันทร์ร้องไห้และไม่ยอมให้หมอเจาะเลือด. เธอกลัวและพูดว่า "ไม่เชื่อ ไม่เจาะ" เธอโบราณและแสดงอาการไม่ยินยอม. เธอทำเป็นเพียงเด็กที่ไม่เข้าใจความเป็นไปได้ของการรักษา. เอดานพยายามช่วยเหลือและบอกว่า "ให้หมอเจาะเลือดนะครับ จะได้หาย" เธอทำสัญญากับเธอว่า "สองคนนะ สัญญาแล้ว" เธอจะยอมให้หมอเจาะเลือดหากเขาจะไปเดินเล่นกับเธอที่สวนสาธารณะ.

หลังจากที่ลูกจันทร์หายจากโรค, เธอกลับไปโรงเรียนและพบว่าคนที่มารับเธอเปลี่ยนไปจากเอดานเป็นย่ามาลีหญิงและคนขับรถที่ไม่เคยพูดกับเธอ. เธอห่วงใยและรู้สึกแปลกใจที่เขาหายไปโดยไม่บอกใคร. เธอถามหาเขาและรู้สึกเหงาใจ. เธอพูดว่า "เอดาน มาช่วยลูกจันทร์เลือกชุดหน่อย" เธอยังคงต้องการความสนใจจากเขา.

ในวันหนึ่ง, ลูกจันทร์เห็นร้านดอกไม้และบอกคนขับรถว่า "ขอซื้อดอกไม้หน่อยนะคะ" เธอมีความต้องการที่จะซื้อดอกไม้มอบให้กับเอดานเพราะวันนั้นเป็นวันสำคัญ. เธอไม่สนใจว่าคนในร้านและคนรอบข้างจะมองเธออย่างไร. เธอแค่ต้องการแสดงความรักและความหวังที่เธอมีให้กับเอดาน. เธอไม่รู้ว่าความรักของเธอจะมีชีวิตไปหรือไม่, แต่เธอพร้อมที่

การอ่าน "ผัวแก่" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>