ฉันกลับมาที่บ้านเช่าหลังเล็กและอับแสง แล้วพบว่ามีข้อความและสายที่ไม่ได้รับถึงหลายสาย สายแรกมาจากหัวหน้าชั้นมัธยมปลาย สายที่สองมาจากเจ้าจันทร์ เจ้าจันทร์คือลูกพี่ลูกน้องของฉันกับพี่ลัดฟ้า แต่หล่อนมักจะเรียกพี่ลัดฟ้าด้วยเสียงหวานๆ เสมอ และเรียกฉันว่าพี่สาว บางคนอาจคิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกันด้วยซ้ำไป

วันนั้นฉันรู้สึกคลื่นไส้ ยังไม่ทันตอบกลับพวกเขาก็ต้องวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำ ถึงแม้วันนั้นฉันไม่ได้กินอะไรทั้งวัน แต่ความรู้สึกคลื่นไส้ก็ยังคงอยู่ ทำให้ฉันอ้วกจนตัวสั่น

หลังจากพักมานาน ฉันได้สงบสติอารมณ์ได้ แล้วเดินกลับมาที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะปฏิเสธ  แต่เมื่อเห็นผลตรวจสุขภาพบนโต๊ะ ฉันต้องนิ่งไปอีกครั้ง ฉันรู้สึกผิดหวังและโศกเศร้า ความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่ฉันคิดถึงชีวิตในมัธยมปลาย

ฉันเดินทางไปยังงานเลี้ยงศิษย์เก่าตามกำหนด  แต่งานเริ่มขึ้นก่อนเวลาที่กำหนด ฉันเห็นลัดฟ้ากำลังแกะกุ้งให้เจ้าจันทร์ ฉันรู้ดีว่าพี่ชายแพ้กุ้ง แต่เขาก็ยอมแกะให้ฉันอยู่ดี หลังจากที่พ่อแม่จากไป ลัดฟ้าไม่พอใจในตัวฉันและไม่ยอมให้ฉันกลับบ้าน

ในงานเลี้ยงฉันได้รับความไม่ยินดีจากทุกคน ลัดฟ้าและเจ้าจันทร์ก็เริ่มเกลียดฉัน ฉันรู้สึกโศกเศร้าและไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงปฏิเสธฉัน

ฉันเริ่มเข้าใจบางอย่างเมื่อเห็นเจ้าจันทร์ร้องไห้ ฉันคิดว่าอาจจะต้องการให้ฉันออกไปจากที่นี่ ฉันรู้สึกผิดหวังและโศกเศร้า แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริงว่าทุกคนไม่ยินดีให้ฉันอยู่ที่นี่

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>