เธอเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ในโลกเย็นชาและไร้ความรักจากพี่ชายของเธอตั้งแต่อายุแปดขวบ เมื่อครั้งพ่อแม่ต่างจากไปไปแล้ว.

คำที่หมอบอก "มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาแล้ว รีบบอกกับทางครอบครัวเถอะ" เหมือนเป็นคำสาปสำหรับเธอ เธอเข้าใจว่าชีวิตของเธอนั้นกำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า. แต่ในความแปลกประหลาด เธอไม่รู้สึกเสียใจ เพราะเธอคิดว่าพี่ชายของเธออาจจะหาได้แต่ความสุขจากการที่เธอจากไป.

พี่ชายของเธอ เป็นคนที่เกลียดเธออย่างสิ้นเชิง เขาไม่รักและไม่เอ็นดูเธอแม้แต่น้อยเดียว. เขาถามเธอเสมอว่า "ว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่เธอ?" เธอหัวเราะในความเจ็บปวดที่ลึกลงไปในใจ เธอกลับมาที่บ้านเช่าหลังจากเด็ก และพบว่ามีข้อความและสายโทรศัพท์หลายสายที่เธอไม่ได้รับ. สองสายมาจากหัวหน้าชั้นมัธยมปลาย และอีกสายเป็นของเจ้าจันทร์.

เจ้าจันทร์ คือ ลูกพี่ลูกน้องของเธอและพี่ลัดฟ้า เธอเรียกพี่ลัดฟ้าด้วยเสียงหวานและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด เธอเรียกเธอว่าพี่สาว. เธอเป็นคนที่ไม่รู้ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของพวกเขา. เธอหันไปมองโทรศัพท์และพบว่าพวกเขาโทรมาด้วยเรื่องเดียวกัน งานเลี้ยงศิษย์เก่า.

ตอนอายุ 18 พี่ชายไล่เธอออกจากบ้าน. เธอยากจะเจอพี่ชายของเธอแต่เป็นเรื่องยากลำบากมาก. พี่ชายรักเจ้าจันทร์อย่างมาก และเขาจะต้องไปงานเลี้ยงศิษย์เก่ากับหล่อนแน่นอน. พี่ชายไม่ให้เธอกลับบ้านเขา และนี่เป็นทางเดียวที่เธอจะได้เจอเขา.

เธอดึงความกล้าและอดกลั้นความรู้สึกไม่สบาย แล้วถามเวลาและสถานที่จากหัวหน้าชั้น. เธอหยิบผลตรวจมาใส่ซองเอกสาร และเธอจะเอาไปให้พี่ชายดู. เธอเดินมาถึงร้านอาหารตามกำหนด แต่งานเลี้ยงถึงเริ่มแล้ว และเธอไม่รู้เป็นเพราะอะไร.

ลัดฟ้ากำลังแกะกุ้งให้เจ้าจันทร์ และเธอมีดวงตาร้อนผ่าวในทันที เพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าพี่ชายแพ้กุ้ง. ในอดีตเธอชอบกินกุ้ง และเธอจะโวยวายให้พี่ชายช่วยแกะให้. แต่ต่อมาพ่อแม่ต่างจากไป และพี่ชายเย็นชาไม่พอใจในตัวเธอ และบนโต๊ะเลยไม่มีกุ้งอีก.

เธอเงยหน้าช้าๆ และพยายามให้น้ำตาไหลกลับไป. เธอกลับมามองคนในห้องอาหารใหม่อีกครั้ง และเสียงหัวเราะในห้องหยุดอย่างกะทันหัน. ทุกคนมองเธอด้วยแววตาประหลาดใจ. มีเพียงพี่ชายเขาไม่เงยหน้า แต่การขบกรามของเขาแน่นพอที่จะบอกได้แล้วว่าเขาเกลียดเธอ.

เธอหายใจไม่ออกในทันที และเจ้าจันทร์ลุกขึ้นอย่างถูกเวลา แล้วเดินมาตรงหน้าฉัน. เธอถามว่า "พี่ เราคิดว่าพี่จะไม่มาน่ะ." เธอใช้สายตาถามหัวหน้าชั้นเพราะเธอบอกหัวหน้าชั้นแล้วว่าฉันจะมา และยังยืนยันเวลากับเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก. แต่หัวหน้าชั้นกลับเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้ารู้สึกผิดและไม่กล้ามองหน้าฉัน.

ทันใดนั้น เจ้าจันทร์ก็ตาแดงด้วยความน้อยใจและถามว่า "พี่เป็นอะไรเหรอ? โกรธงั้นเหรอ?" เธอยังไม่ทันได้ตอบ เจ้าจันทร์ก็โยนความผิดมาที่ตัวเธอแล้ว. ลัดฟ้าหันไปเห็นเจ้าจันทร์ร้องไห้ และเขาก็ยิ่งเกลียดเธอเข้าไปใหญ่. "ถ้าเธอไม่อยากมาก็ไสหัวไปซะ อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้."

ในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและความรักที่เจ็บปวด เธอจะทำอย่างไร? เธอจะสามารถเปิดความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของพวกเขาได้หรือไม่? ความเป็นญาติและความรักจะมีความหมายอย่างไรในชีวิตของเธอ? คำตอบจะถูกเปิดเผยในเรื่องราวที่น่าสนใจและทรมานของเธอ. เธอจะต้องเผชิญความจริงที่ซ่อนอยู่ในความสัมพันธ์ของพวกเขาและหาความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเอง.

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>