"คุณแม่รอขิงกับคุณพ่อก่อนนะคะ" น้ำขิงยังคงกำโทรศัพท์ในมือแน่นเธอไม่แม้แต่จะโวยวายใดๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้กำลังจะรู้สึกทั้งเสียใจและตกใจเมื่อทางโรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าอาการของแม่ที่นอนพักรักษาตัวอยู่ในห้อง มาเกือบเดือนไม่ค่อยดีอยากให้เธอและพ่อรีบไปโรงพยาบาลให้ทันดูใจ. หญิงสาวที่พยายามทำตัวให้เข้มแข็งพอรู้ว่าอีกไม่นานหลังจากนี้เธอจะเป็นเพียงที่พึ่งทางจิตใจให้พ่อเพียงคนเดียว ค่อยๆ พาตัวเองเดินมายังห้องของบิดา ซึ่งตอนนี้น้ำขิงคิดว่าพ่อของเธอคงจะนอนหลับแล้วเพราะนาฬิกาที่ข้างฝาบอกว่าตอนนี้ใกล้จะเที่ยงคืน.

ตอนที่ 1: เรื่องร้าย ๆ ที่มาพร้อมกัน

"คุณพ่อ…เอ่อ…นี่มันอะไรกัน" ประตูที่ไม่ได้ถูกล็อคไว้ทำให้น้ำขิงตัดสินใจเปิดเข้าไปยังห้องของบิดาเพราะไม่อยากจะเคาะประตูให้พ่อรู้สึกตกใจ แต่กลายเป็นว่าภาพที่เธอเห็นตรงหน้ากลายเป็นเธอที่ตกใจแทน. "น้ำขิงฟังพ่อก่อนลูก" ดิเรกรีบลุกจากเตียงนอนแม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในสภาพที่ไม่มีอะไรสวมใส่กำลังนอนกอดอยู่กับสายใจแม่บ้านคนสนิทของภรรยา. ภาพที่เห็นตรงหน้าถึงแม้มันเกินกว่าที่ลูกสาวเพียงคนเดียวจะทำใจได้ แต่น้ำขิงก็ต้องพยายามตั้งสติเพราะเวลานี้แม่ของเธอกำลังนอนรอให้เธอกับพ่อไปหาและไม่รู้ว่าแม่จะมีเวลาอยู่กับเธออีกนานแค่ไหน. "ฟังพ่อนะลูก สายใจเขาก็แค่…." ดิเรกถึงแม้จะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายให้ลูกสาวเข้าใจอย่างไรแต่ก็พยายามจะพูดแต่ไม่มีเวลาพอที่เขาจะพูดจบประโยคก็ถูกสาวน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าพูดแทรกขึ้นให้เขารู้ว่าเวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอคืออะไร. "ทางโรงพยาบาลโทรมาบอกว่าอาการของคุณแม่ไม่ดีอยากให้เราสองคนรีบไปให้ทันดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้าย" น้ำขิงพูดจบเธอก็เดินนำบิดาลงไปที่ลานจอดรถเวลานี้เธอควรจะมีพ่ออยู่ข้างกายจับมือเธอโอบกอดให้กำลังใจและพากันสู้ต่อไปกับสิ่งที่กำลังจะเผชิญข้างหน้า แต่สุดท้ายแล้วทำไมชีวิตของเธอตอนนี้มันกลับเหมือนตัวคนเดียว.

ตลอดเส้นทางที่พ่อและลูกขับรถไปยังโรงพยาบาลไม่มีเสียงสนทนาใดๆทั้งสิ้น น้ำขิงจากที่คิดว่าตัวเองคงจะร้องไห้ฟูมฟายแต่กลายเป็นว่าเธอเข้มแข็งมากพอที่จะรู้ว่าชีวิตของตัวเองตอนนี้ปลายทางคือสิ่งที่สำคัญที่สุด. "ถ้าคุณแม่ทนไม่ไหวก็ค่อย ๆ หลับตาแล้วไปยังเส้นทางที่สงบนะคะ น้ำขิงดูแลตัวเองได้และสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณแม่เป็นห่วง ขิงรักแม่ที่สุดค่ะ" ลูกสาวเพียงคนเดียวมาถึงโรงพยาบาลได้ทันเวลา เธอบอกลามารดาพร้อมกับจับมือยืนอยู่ข้างๆเตียงก่อนจะค่อยๆถอยห่างให้คนเป็นพ่อได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดแม่. ทุกคำร่ำลาขของพ่อยิ่งตอกย้ำภาพที่น้ำขิงเพิ่งจะเห็นมาแต่เวลานี้สิ่งที่เธอต้องทำคือการทำให้แม่ไปอย่างสงบไม่ต้องเจ็บปวดกับโรคมะเร็งที่รักษาตัวมาเกือบ5ปี.

เสียงสัญญาณที่ดังขึ้นและรอยขีดเป็นเส้นตรงบนหน้าจอทำให้ทั้งพ่อและลูกต่างเข้ากอดผู้หญิงอันเป็นที่รักที่ตอนนี้เหลือแค่เพียงแต่ร่างไร้วิญญาณเสียงสะอื้นและความเสียใจมันไม่ใช่แค่เพียงการสูญเสียมารดาที่เป็นที่รักแต่วันนี้น้ำขิงเหมือนรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอไม่มีใครอยู่อีกแล้ว ชีวิตของเธอต่อจากนี้เป็นแค่คนตัวคนเดียว พ่อที่เธอคิดว่ารักเธอและแม่ที่สุด...สุดท้ายพ่อก็ไปมีความสัมพันธ์กับคนใช้. เสียงสัญญาณที่ดังขึ้นและรอยขีดเป็นเส้นตรงบนหน้าจอทำให้ทั้งพ่อและลูกต่างเข้ากอดผู้หญิงอันเป็นที่รักที่ตอนนี้เหลือแค่เพียงแต่ร่างไร้วิญญาณเสียงสะอื้นและความเสียใจมันไม่ใช่แค่เพียงการสูญเสียมารดาที่เป็นที่รักแต่วันนี้น้ำขิงเหมือนรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอไม่มีใครอยู่อีกแล้ว ชีวิตของเธอต่อจากนี้เป็นแค่คนตัวคนเดียว พ่อที่เธอคิดว่ารักเธอและแม่ที่สุด...สุดท้ายพ่อก็ไปมีความสัมพันธ์กับคนใช้.

"น้ำขิงจะไปไหนลูก" ดิเรกวิ่งตามลูกสาวออกมาจากโรงพยาบาลหลังจากที่ทำธุระเรื่องของภรรยาเสร็จแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบใดๆจากหญิงสาวเมื่อน้ำขิงตัดสินใจเรียกรถรับจ้างและออกจากโรงพยาบาลทันที. สาวน้อยที่เธออ่อนต่อโลกมองแสงไฟตามข้างถนนที่เวลานี้มันช่างดูเงียบสงบแต่งต่างจากกรุงเทพฯในเวลากลางวัน. "คุณจะไปไหนครับ" คนขับพยายามถามลูกค้าหลายครั้งแต่ก็ไม่มีคำตอบจนในที่สุดเขาจึงจำเป็นต้องใช้เสียงดังเพื่อให้ลูกค้าบอกถึงจุดหมายปลายทางที่จะไป. "พาฉันไปผับที่อยู่ใกล้ที่สุด" น้ำขิงถึงแม้จะเคยเที่ยวกลางคืนบ้างแต่ไม่เคยต้องออกมาคนเดียวแบบนี้จึงไม่รู้ว่าเธอควรจะไปร้านไหนเพราะปกติเพื่อนจะเป็นคนคิดวันนี้จึงตัดสินใจให้คนขับเป็นคนเลือกร้านที่อยู่ใกลที่สุด.

แสงไฟในยามค่ำคืนและเสียงดนตรีที่ดังกึกก้องทำให้หัวใจของน้ำขิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลุดเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบ นับจากเวลานี้ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป วันนี้เธอจะปล่อยตัวและหัวใจไปกับเสียงดนตรีจะร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายและตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าไปเธอจะเป็นคนใหม่ที่เข้มแข็ง จัดงานศพของแม่ให้เสร็จและลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อของเธอทำแต่ถึงแม้จะพยายามลืมสุดท้ายหัวใจของเธอมันก็บอกว่าพ่อทรยศต่อความรักของแม่. "มาคนเดียวหรือครับ" สาวน้อยที่กำลังยกแก้วดื่มแบบแก้วต่อแก้วหันมาตามเสียงทักทายที่ฟังดูไม่ค่อยชัดเพราะเสียงดนตรีที่ดังอยู่ในร้าน. "คุณถามว่าอะไรหรือคะ"หญิงสาวถามซ้ำอีกครั้ง. "ผมเห็นคุณมาค人เดียวแล้วก็ดื่มมากก็เลยรู้สึกเป็นห่วง นี่ขับรถมาเองหรือเปล่าครับ" วิรากรจากที่พูดเพียงประโยคสั้นๆเขาก็เลือกที่จะพูดอีกครั้งให้ยาวกว่าเดิมเพราะตั้งแต่เขานั่งดื่มอยู่ที่ร้านก็สังเกตหญิงสาวตรงหน้ามาโดยตลอด. "ไม่ใช่แค่มาคเดียวแต่ชีวิตเหลือตัวคนเดียวด้วย" ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้น้ำขิงไม่ใช่แค่เพียงตอบคำถามแต่เธอกำลังระบายความรู้สึกในใจออกมา. "มีอะไรก็ระบายให้ผมฟังได้นะอย่างน้อยคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไปบอกใครเพราะเราสองคนไม่รู้จักกัน"

วิรากรเป็นชายหนุ่มนักธุรกิจเจ้าสำราญเขาชอบออกมาท่องราตรีในร้านที่เขาคิดว่าจะไม่เจอคนที่รู้จักว่าเขาเป็นใครและบ่อยครั้งที่เขาจะมีผู้หญิงหิ้วกลับไปด้วยและวันนี้ผู้หญิงที่เขาหมายปองก็คือน้ำขิงแต่ทำไมแค่เพียงเขาพาตัวเองมานั่งใกล้กับเธอกลับไม่ได้รู้สึกถึงเรื่องชู้สาวแต่กำลังรู้สึกเป็นห่วงมากกว่า. "ก็ดีเหมือนกันนะเพราะจริงๆแล้วฉันก็ไม่รู้

การอ่าน "บ่วงแค้น บ่วงรัก" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>