เมื่อผ่านมาบางวันหลังจากฉันเสียชีวิตไปแล้ว ดวงวิญญาณของฉันถูกพันธนาการอยู่ในโรงพยาบาล อย่างเป็นไปตามธรรมชาติของการตายและฟื้นฟูของวิญญาณ แม้ว่าฉันจะไม่มีรูปลักษณะทางกายภาพแล้ว แต่ฉันก็ยังมีความรู้สึกและสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ในโลกมนุษย์ได้ อย่างเช่นฉันลอยอยู่กลางอากาศ ครอบคลุมไปด้วยความรู้สึกอึมครึมและเหมือนเป็นผู้เฝ้าดูจากที่ไกล เห็นได้ชัดว่า ซุนเฟยเฟยที่เป็นภรรยาฉัน โกรธโมโหจัดอย่างมาก เธอยกมือกอดอก ดูเหมือนกำลังพูดอะไรหรือกำลังทำอะไรเพื่อแสดงความโกรธและไม่พอใจ เธอจับจ้องมองดูหัวหน้าพยาบาลอยู่อย่างสูงส่ง และพูดคำว่า "ตามหลี่หนิงออกมาพบฉัน" ฉันในใจที่วุ่นวายและมีความหวังว่าเธออาจจะฟื้นตัวได้สติและกลับมาคืนดีกับฉัน แต่ในที่สุด จิตวิญญาณของฉันก็สั่นไหวไป ครู่ต่อมาก็แข็งทื่ออยู่กับที่ไม่สามารถย้ายไปไหนได้

ในเวลาเดียวกัน รักแรกของภรรยาฉัน ซึ่งเป็นเฉินเสี่ยวเยี้ยน เข็นรถเข็นมาปรากฏตัว เธอพูดว่า "ถึงแม้คนที่ไม่ถูกรัก เป็นมือที่สาม แต่ยังไงพวกคุณก็มีความสัมพันธ์แต่งงานกัน เขาโกรธเคืองฉันก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว ส่วนขาของฉัน ช่างมันเถอะ" เฉินเสี่ยวเยี้ยนลูบขาทั้งคู่ด้วยท่าทีโศกเศร้า แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงงดงาม บุคลิกสุขุมเยือกเย็น แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่มีความหลากหลายและมีความรู้สึกที่ซับซ้อน ส่วนฝีมือการเสแสร้งของเขา ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญมากขึ้นเมื่อเป็นเวลาผ่านไป หลังจากที่ไม่ได้เจอกันหลายปีเช่นนี้ เธอก็คือบุคลิกโดดเดี่ยวเยือกเย็นชาของเขา เห็นว่าชายคนรักของตนเองโศกเศร้าขนาดนี้ เธอก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาไม่สามารถยับยั้งได้ซุนเฟยเฟยกวาดสิ่งของบนเคาน์เตอร์พยาบาลหล่นตกพื้น ชี้หน้าพวกพยาบาลพร้อมก่นด่าขึ้นมา "หากไม่ใช่หมอต่างประเทศ พูดว่าจะตัดขา ฉันจะกลับมาหาเขด้วยหรือ?" เธอกล่าวว่า "เป็นหมอก็ควรที่จะรักษาช่วยเหลือคน เหมือนอย่างเขาที่ไม่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม พลาดช่วงเวลาในการรักษาที่ดีที่สุดไป ฉันจะฟ้องโรงพยาบาลพวกคุณว่า เลือกปฏิบัติกับผู้ป่วย" มองดูท่าทีบ้าคลั่งของเธอ ฉันอมยิ้มอย่างขมขื่น แม้ว่าฉันจะไม่มีรูปลักษณะทางกายภาพแล้ว แต่ในใจฉันก็ยังคงมีความรู้สึกและมองเห็นความเป็นไปได้ของสถานการณ์และความรู้สึกของเธอ

ภรรยาฉันเป็นคนสูงหัวโอหังมาตั้งแต่เด็ก เธอก็ได้เรียนบัลเลนต์จากอาจารย์ชื่อดัง เธอคิดว่าทุกคนนั้นไม่เอาไหน ครั้งหนึ่งหลังจากที่ได้เจอเฉินเสี่ยวเยี้ยนที่สง่างามโดดเด่น เธอก็หลงใหลคลั่งไคล้ สองคนไปค้นหาความตื่นเต้นในประเทศ ท้าทายการกระโดดร่มตรงหน้าผา แต่ในขณะที่พวกเขาในภารกิจนี้ อุปกรณ์ของเฉินเสี่ยวเยี้ยนทำงานผิดพลาด ทำให้เขาตกลงมาจากไหล่เขา สามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้ แต่ขาพิการแล้ว หมอชื่อดังในต่างประเทศ ล้วนพูดว่าหากอยากรักษาชีวิตไว้จะต้องตัดขา ภรรยาจึงค่อยคิดกลับประเทศ เพื่อมาหาฉัน ให้ฉันรักษาคนรักของเธอ

ที่ผ่านมาซุนเฟยเฟยมีอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ในฐานะที่ฉันเป็นหมอประจำโรงพยาบาล ฉันได้ช่วยชีวิตเธอกลับมาจากประตูนรก หลังจากหายจากอาการป่วยหนัก เธอกลับมายืนบนเวทีบัลเลนต์อีกครั้ง เธอพูดว่าเพื่อเป็นการตอบแทนฉัน หลังจากร่างกายแข็งแรงแล้ว การเป็นครั้งแรกนั้นจะเป็นการเต้นให้กับฉัน เธอเต้นรำไปกับเสียงเพลง ราวกับหงส์ที่สวยงามสง่า ท่าเต้นและรอยยิ้มที่สวยงามของเธอ ฝังลึกอยู่ในใจของฉัน การเต้นรำจบลง เธอวิ่งพุ่งมาหาฉัน เราสองคนมองสบตากัน เต็มไปด้วยความเสน่หาอันไม่มีที่สิ้นสุด ในห.room โถงการแสดงที่ว่างเปล่า เราโอบกอดจูบกัน แต่ช่วงเวลาดีๆ มักอยู่ได้ไม่นาน รักแรกของเธอสำเร็จการศึกษากลับมาแล้ว เฉิน

การอ่าน "ในวันที่ผมตาย กับวันที่คุณมีรักใหม่" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>