ตัวเอกของฉันได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นมะเร็งกระเพาะ ที่ไม่สามารถรักษาได้ และชีวิตกำลังจะสิ้นสุดลงวัยเด็กของฉันเต็มไปด้วยความโชคร้าย และหลังจาก ที่พ่อแม่อายุ 8 ขวบจากไปพี่ชายของฉันก็รังเกียจฉัน และให้ความรักทั้งหมดแก่พี่น้องคนอื่น ๆพี่ชายข้ามักจะถามว่า ทำไมข้าถึงไม่ตาย และความเจ็บปวดในคำพูดนั้น ทำให้ข้าเจ็บปวดมาก

หลังจากรู้ว่า ฉันป่วยฉันกลับไป ที่บ้าน ที่ให้เช่า และพบว่า มีข้อมูลมากมาย ที่ยังไม่ได้อ่านสองคนนั้น มาจากครูประจำชั้นมัธยม และอีกคนหนึ่งมาจากเจนเจนเป็นลูกของพี่ชายของฉันกับผู้หญิงคนอื่น ที่เธอมักจะเรียกพี่ชายด้วยความหวานใจเสมอ และยังเรียกฉันว่า พี่สาวของฉันราวกับว่า พวกเขาเป็นครอบครัว ที่ใกล้ชิด ซึ่งเป็นการเสียดสีในความคิดของฉัน

ฉันรู้สึกคลื่นไส้ตอน ที่เห็นข้อความพวกนี้ แล้วฉันก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และไม่สามารถคายอะไรออกมาได้เมื่อนึกถึงวันจบการศึกษาของโรงเรียนมันเป็นฝันร้าย ที่สุดของฉันเลยเพราะหลังจากนั้น ร่างกายของฉันก็เริ่มไม่ปกติ และคลื่นไส้สั่นสะเทือนเมื่อคิดถึงสิ่ง ที่เกิดขึ้นในโรงเรียนมัธยม

หลังจากพักสักครู่ฉันก็สงบลง และพยายาม ที่จะปฏิเสธ ที่จะเข้าร่วมปาร์ตี้ แต่เห็นรายงานการตรวจสอบบนโต๊ะหยุดตอนอายุ 18 พี่ชายผลักฉันออกจากบ้าน และมันก็ยาก ที่จะเห็นเขาในวันนี้และปาร์ตี้นี้ เป็นโอกาสเดียว ที่ฉันจะได้เจอเขาดังนั้น ฉันจึงรวบรวมความกล้า ที่จะสอบถามกับอาจารย์ประจำชั้นเกี่ยวกับเวลา และสถาน ที่ และนำรายงานการตรวจสอบ และเตรียม ที่จะแสดงให้พี่ชายของฉัน

ฉันมา ที่ร้านอาหารตาม ที่สัญญาไว้ แต่กลับพบว่า งานปาร์ตี้เริ่มขึ้นแล้วพี่ชายของฉันกำลังปอกกุ้งให้เจนตอนนี้ ฉันรู้สึกร้อนเพราะฉันรู้ว่า พี่ชายชอบกุ้งครั้งหนึ่งฉันก็ชอบกินกุ้งทุกครั้ง ที่พี่ชายของฉันช่วยเหลือพี่ชายของฉันในการลอก แต่หลังจาก ที่พ่อแม่ของฉันตายพี่ชายของฉันหยุดการลอกกุ้งให้ฉัน

ผมเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ และพยายาม ที่จะให้น้ำตาไหลกลับไป และมองไป ที่คนในร้านอาหารอีกครั้งตอนนั้น เสียงหัวเราะของร้านอาหารก็หยุดลงอย่างกะทันหัน และทุกคนก็มองมา ที่ฉันด้วยสายตา ที่แปลกประหลาดมี แต่พี่ชาย ที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่ความเย็นชาของเขาก็เพียงพอ ที่จะบ่งบอกถึงความรังเกียจ ที่เขามีต่อฉันฉันรู้สึกหายใจไม่ออกเลย

เจนนี่ยืนขึ้นในเวลา ที่เหมาะสม และเดินมาหาฉัน และพูดว่า "น้องสาวเราไม่คิดว่า คุณจะมา"ฉันถามอาจารย์ประจำชั้นด้วยตาของฉันเพราะฉันบอกเขาแล้วว่า จะมา และได้รับการยืนยันเวลาอย่างไรก็ตาม อาจารย์ประจำชั้นก็หลีกเลี่ยงสายตาของฉันด้วยความรู้สึกผิด

จากนั้น เจนก็ตื่นขึ้นมาในสายตาของเธอ"น้องสาวเธอเป็นอะไรไป?โกรธ หรือเปล่า""ก่อน ที่ฉันจะตอบคำถามของฉันพี่ชายของฉันก็ลุกขึ้น และลากเจนไปรอบ ๆ และพูดอย่างเย็นชาว่า \" "คุณมาสายด้วยตัวคุณเองคุณจะโกรธอะไรอีก? \" ""ตอนนี้ ดูเหมือนว่า ฉันจะเข้าใจบางสิ่งบางอย่างตอนมัธยมครูประจำชั้นกับเจนสนิทกันเขาทำตาม ที่เจนบอกเสมอ

ฉันหันกลับไปเพื่อเผชิญหน้ากับเจน แต่เธอก็เริ่มร้องไห้ และพูดว่า "น้องสาว, วันนี้ เป็นวันรวมญาติของเธอ, กรุณาใจเย็น ๆ และอย่าทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจ"เจนผลักดันผมก่อน ที่ผมจะได้พูดอะไรพี่ชายเห็นเจนร้องไห้ และรังเกียจฉันมากขึ้นทำให้ฉันต้องจากไป หรือไม่ยืนอยู่ตรงนั้น

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>