ในโลกแห่งความรักและความโศกเศร้า, ทุกคนที่ได้เห็นและรู้เรื่องราวของฉันก็รู้ดีว่าฉันรักณัฐพงษจนถึงที่สุดของหัวใจ. ฉันมีความตั้งใจที่แน่นแฟ้นเพื่อตามจีบเขา, จนถึงขั้นที่ฉันถึงกับยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อเขา.

ครั้งหนึ่งในชีวิตฉัน, ฉันเคยมองดูณัฐพงษโอบแขนสาวนักเต้นในบาร์และจากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่ฉันจองไว้ให้พวกเขา. ในที่สุด, ฉันยังได้เช็ดน้ำตาของณัฐพงษอย่างอ่อนโยนเมื่อเขาเศร้าหลังจากดื่มสุรา. ฉันสามารถรู้สึกถึงความเป็นไปได้ของความรักที่ฉันมีให้เขาในช่วงเวลานั้น.

ณัฐพงษกอดเอวของฉันและซุกหัวของเขาไว้ในอ้อมแขนของฉัน. น้ำเสียงของเขาทื่อเหมือนลูกสุนัขที่น่าสงสาร. เขาถามฉันอย่างน่ารักว่า "พี่สาว พี่ชอบอะไรในตัวผมเหรอ?" และก็ยังถามว่า "ทำไมพี่ถึงดีกับผมขนาดนี้..." ฉันก็ลูบหัวเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและตอบว่า "จะชอบใครสักคน ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?"

วันรุ่งขึ้น, ฉันได้รับโทรศัพท์จากประพลเพื่อนของณัฐพงษหลังจากเลิกงานแล้ว. โทรศัพท์นั้นบอกฉันว่า "คุณปฐวีณา พี่ณัฐทะเลาะกับคนอื่นในบาร์ คุณรีบมาดูหน่อย!" ฉันแน่นอนว่าฉันต้องไปเพราะฉันตามจēบณัฐพงษมาแล้วสามปี. ณัฐพงษปฏิเสธที่จะคบกับฉันมาโดยตลอดแต่ในขณะเดียวกันเขาก็มีความสุขกับสิ่งที่ฉันทำดีต่อเขาและเขาค่อนข้างจะเชื่อฟังฉัน.

ทุกครั้งที่ณัฐพงษเกิดเรื่องขึ้นเพื่อนของเขาจะโทรหาฉัน. ฉันไม่สนใจความเหนื่นและลากตัวไปที่บาร์ที่ณัฐพงษไปบ่อยๆ. ทันทีที่ฉันเข้าไปในบาร์, พนักงานในล็อบบี้บาร์ต่างก็จำฉันได้. เมื่อพวกเขาเห็นฉัน พวกเขาก็รีบโค้งคำนับและขอร้องฉันว่า "โอ๊ย คุณปฐวีณาในที่สุดท่านก็มาสักที! เร็วเข้า ถ้าคุณไม่เร็วหน่อย คุณชายณัฐจะทุบอีกฝ่ายตายแล้ว!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยและเดินเข้าไป. ในอดีต แม้ว่าณัฐพงษจะสร้างปัญหา แต่ก็ไม่มีใครแสดงความตื่นตระหนกเช่นนี้. ครั้งนี้มันแปลกๆ และฉันรู้สึกว่ามันอาจมีอะไรที่ผิดปกติเกิดขึ้น.

ฉันถูกพาเข้าไปในห้อง. ทันทีที่ฉันเข้าไปในประตู ฉันเห็นณัฐพงษจับชายอ้วนคนหนึ่งไว้และทุบตีเขาลงบนพื้นและต่อยเขาอย่างแรง. ชายคนนั้นถูกทุบตีจนเสียโฉม มีเลือดไหลออกมากและขอความเมตตาไม่หยุด. เขาถามที่ผู้ชายว่า "คุณชายณัฐ ผมผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย…" และก็พูดว่า "ได้โปรดเถอะ ผมไม่กล้าอีกแล้ว..." แต่ที่ชัดเจนคือณัฐพงษเหมือนคนบ้าคลั่ง ปล่อยหมัดลงไปเรื่อยๆ และไม่มีใครรอบตัวเขากล้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา. ดวงตาข củaฉันเบิกกว้างและสายตาของฉันก็ตกลงไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น. เธอร้องไห้อย่างหนักราวกับว่าเธอเสียใจอย่างมาก. ฉากนั้นวุ่นวายและฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่แน่ใจว่าจะสามารถหยุดณัฐพงษได้หรือไม่.

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง, ฉันก็เอ่ยชื่อนั้นออกมา. "ณัฐพงษ" เมื่อเขาได้ยินเสียงของฉัน การเคลื่อนไหวของเขาหยุดลงครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองมาที่ฉัน. สายตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง. ในเวลาเพียงหนึ่งวินาทีเขาก็เรทุบตีชายคนนั้นบนพื้นอีกครั้ง. ฉันมองดูผู้ชายบนพื้นที่ถูกทุบตีจนเกือบตายและเกรงว่าถ้าทุบตีต่อไปณัฐพงษอาจทุบเขาจนตาย. ฉันไม่สนใจอะไรมากและก้าวไปขiangหน้าและจับมือของณัฐพงษไว้. หมัดที่ยกขึ้นของณัฐพงษหยุดอยู่กลางอากาศและเขาก็หันมามองฉันด้วยดวงตาสีแดงเข้ม. หัวใจของฉันเต้น...

การอ่าน "นางในฝันของคุณกลับมา? หนุ่มในดวงใจของฉันก็มาแล้วเหมือนกัน" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>