เมื่อแรงกระแทกที่รุนแรงระหว่างคิ้วถูกรู้สึกอย่างชัดเจน

แพรวา จึงรู้ว่าตัวเองกำลังดำดิ่งลงไปยังพื้นน้ำอย่างไม่มีคะแนนเด่น นาฬิกาพร้อมด้วยเวลาพร้อมที่แสดงอยู่บนหน้าจอมือถือ มันหยุดเดินตรงไปที่เวลา 21นาฬิกา28นาที31วินาที สติสัมปชัญญะก็ดับลงไปอย่างสิ้นเชิง ความหนาวเหน็บในเดือนธันวาคม เหมือนจะเข้าไปแทนที่ความหนาวเหน็บจากน้ำรอบๆ ร่างกาย ซึ่งยิ่งแย่ลงไปกว่าน้ำตาที่มีแต่ละหยดอยู่เต็มตา และมันก็ถูกเจือจางไปด้วยน้ำในแม่น้ำเช่นกัน

กลิ่นหอมมันขจรขจายออกมา คล้ายกลิ่นมะลิ ที่โชยมาอ่อนๆ ความหนาวเหน็บยังคงคงอยู่ แพรวา จึงกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวเอง เตียงนอนที่เธอนอนอยู่มันไม่ได้สูงมาก และกลิ่นหอมที่เธอรู้สึกได้เพียงเมื่อกี้ มันอาจมาจากอ่างสีทองใบใหญ่ ที่มีใส่น้ำลอยดอกอะไรสักอย่างที่มีสีแดงเข้มไว้ข้างๆ อ่างทองใบนั้นมีกำยานที่ถูกจุดไว้ด้วยแสงสีขาวลอยอ้อยอิ่ง และยังไม่ทันให้เธอขยับตัวไป สายตาก็ไปสะดุดที่ร่างสูงที่ยืนหันหลัง แสดงให้เห็นความผึ่งผายของแผ่นหลัง ที่ชวนให้เธอต้องการเห็นใบหน้าเจ้าของร่าง แต่อาภรณ์ที่ใส่ไว้เหมือนกับหลุดมาจากหนังจีน มันกำลังอยู่ภายใน เธอจึงพยุงร่างกายและลุกขึ้น

เสียงเตียงลั่นดังออกมา ออดแอด ส่วนร่างสูงก็หันกลับมา ตำหนักมองเขม็งไปที่เธอใบหน้าหล่อเหลา สะอาดตา คิ้วเข็มขมวดเข้าหากันเพียงเสี้ยววินาที เธอเห็นสายตาพร้อมด้วยความห่วงใยและจากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นสายตาพร้อมด้วยความฉงนเหมือนเดิม

"ฟื้นแล้วหรือไม่เจ้า นอนไปหลายวันเชียว ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะตายเสียได้ หมอหลวงต้องเฝ้ารักษาด้วยยา มาหลายขนาน ก็ยังไม่ยอมฟื้น คิดว่าจะตายเสียแล้ว"

คำพูดคล้ายประชดประชันอยู่ในที่เด่น

"คุณเป็นใคร แล้วฉันมาอยู่นี่ได้อย่างไร"

คราวนี้เป็นเธอเองที่มีแววตาฉงนและสนเท่ห์ เธอจึงสั่นศีรษะไปมา เพื่อไล่ความมึนงง ส่วนผมก็ร่วงลงมาปิดใบหน้าสวยใสน่ามอง ที่ทำให้ใบหน้าสวยยิ่งน่ามองและยิ่งขึ้น ส่วนร่างสูงเหมือนจะหยุดมองดวงหน้าข เธอไม่ได้ รอยยิ้มเล็กๆ จึงผุดขึ้นเหมือนพึงพอใจ แต่เป็นเพียงแค่อึดใจเดียวและรอยยิ้มก็หายไป

"เจ้าล่ะเป็นใคร ริมาโดดน้ำตายอยู่หน้าตำหนักของข้า ดีนะที่ข้ามาทันเห็น ไม่เช่นนั้นเห็นต้องได้ไปเฝ้ายมบาลเป็นแน่แท้"

แพรวา เพียงแต่ประจักรเดี๋ยวนี้เอง ที่ภายใบหน้าที่หล่อเหลานี้ ปากคอมันหร้ายนัก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันในทันที เธอไม่รู้ว่าคนบ้าที่ไหนจะฆ่าตัวตายเธอ และเธออยากจะตะโกนไปแบบนั้นด้วยความเคยชิน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอทำได้แค่นี้จริงๆ

"ใครบอกคุณฉันจะฆ่าตัวตาย อุบัติเหตุยะ"

เธอจึงส่งเสียงลอดริมฝีปากบางสวย ใบหน้าคมเลิกคิ้ว ท่าทีขัดตาแต่น่ามองไปอีกแบบ

"อย่างนั้นหรือทำไม ไม่ว่ายน้ำล่ะปล่อยตัวเองให้ดำดงลงไปอย่างนั้น"

เธอขยับปากเพื่อจะเถียง แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เธอเลือกที่จะหุบปากและนิ่ง

เช้าที่แสนสดใส แดดทอประกายอ่อนๆ ท้องฟ้าสีฟ้าครามไม่มีเมฆหมอกลอยมากวนใจ แพรวาถือกล่องของขวัญใบเล็กแต่ทว่ามากดด้วยความหมาย วันนี้เป็นวันเกิดของคนสำคัญของเธอ แม้แต่กระดาษห่อของขมที่เตรียมไว้เป็นสีที่เขาชอบ

เธอพาตัวเองมาอยู่ที่หน้าลิฟต์ ประตูเปิดออก เธอเอื้อมมือไปกดชั้นบน เธอคิดว่าเขาจะแปลกใจแค่ไหนนะ แพรวานึกถึงท่าทางของเขาไม่ออกเลย เผลอเธอมันอมยิ้มไปโดยไม่รู้ตัว ปกติการมาของเธอทุกครต้องแจ้งให้เขาทราบทางโทรศัพท์ แต่ว่าครั้งนี้เป็นโอกาสพิเศษ เธออยากให้เขารู้ว่าเขาสำคัญกับเธอแค่ไหน นาฬิกาพร้อมด้วยเวลาพร้อมที่แสดงอยู่บนข้อมือ บอกเวลา6. 30น. เขาคงนอนหลับสบายอยู่บนที่นอนเพราะปกติแล้วกว่าเขาจะตื่นและธุระส่วนตัวเสร็จก็เกือบ8. 30แล้ว เมื่อเวลา09. 00 น.เขาจะโทรหาเธอทุกวัน ดีที่เธอมีกุญแจสำรองที่เขาให้ไว้ปกติเมื่อเขาไม่อยู่เธอมักจะแอบมาทำความสะอาดห.ให้เขาทุกๆ วันเสาร์ เลยจำเป็นต้องขอกุญแจเขาไว้ จึงถือว่าเป็นเรื่องดีที่ จะได้ย่องเข้าไปโดยเขาไม่รู้ตัว

เธอรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีที่เดินมาจนถึงหน้าห้องของเขา ประตูห้องปิดสนิทไม่มีเสียงเคลื่อไหวใดๆ ในห้อง แพรวา จึงใช้ความระวังอย่างที่สุดในการแทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างเงียบกริบ เธอคิดว่าเขาต้องอยู่บนเตียงอย่างที่เธอคิดแน่นอน เธอพยายามทำตัวเองให้เบาที่สุด ก้าวช้าๆ ไปยังห้องนอนที่แสนจะหรูหรารูปคู่ของเธอและเขา วางอยู่ บนโต๊ะ ก่อนถึงประตูทางเขาไปห้องนอน ประตูห้องนอนแง้มออกเล็กน้อย เธอ สอดส่ายสายตามองไปที่เตียง หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าขผู้ชาย สองคน นอนกอดก่าย อย่างไม่อายฟ้าดิน ผิวขาวเกลี้ยงเกลา เบียดชิดแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน ทั้งคู่นอนหลับตาพริ้มเหมือนกับสุขสมหนักหนามีเพียงผ้าห่มบ าปิด ตรงส่วนกลางของร่างกาย

แพรวาใช้มือปิดปากตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอคิดว่าตัวเองคงอดที่จะวี้ดร้องออกมาไม่ได้แต่เปล่าเลย เธอไม่มีแม้กระทั่งเสียงหายใจคล้ายๆ เธอจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ น้ำใสๆไหลพรั่งพรูออกมา เธอหันหลังวิ่งกลับออกไปอย่างเร็วที่สุด ลืมห่อของขมที่วางไว้ตรงโต๊ะกลางห้อง

แพรวาเหยียบคันเร่งของรถคันที่เธอขับจนสุดแรง ด้วยความเสียใจ เธอพาตัวเองออกมาจจากตึกสูงด้วยหัวใจที่แตกสลาย

ร.ป.ภ เปิดแผงกั้นทางออกแทบไม่ทัน เช้าสดใสหายไปกับความเศร้า สมองที่สับสนงุนงงพยายามหาคำอธิบาย แต่ด้วยภาพที่เธอเห็น เธอจะให้คิดเป็นอื่...

การอ่าน "ฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>