จากเรื่องราวที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความเป็นมนุษย์ของ "สัญญาใจ" นี่เป็นการแนะนำเรื่องราวที่จะทำให้คุณตกหลุมรักและเข้าไปในโลกของโต๊ะเล่นของอารมณ์และความเป็นมนุษย์ที่มีมากมายให้คุณได้สัมผัสและรู้สึก
เรื่องราวเริ่มต้นจากรถสองแถวคันเก่าแล่นขึ้นเนินเขาสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ศศิพิมพ์นั่งกอดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองด้วยหัวใจที่ไม่มั่นคง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตในวันข้างหน้าจะต้องเจอะเจอกับอะไรบ้าง ปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วยบุญคุณที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนโต
คนขับรถวัยกลางคนหันมาถามศศิพิมพ์ "คุณจะไปไร่นั่นจริง ๆ เหรอครับ" และศศิพิมพ์ตอบว่า "ค่ะ" คนขับก็ให้คำแนะนำว่า "ไร่นั่นชื่อเสียงไม่สู้ดีเท่าไหร่นะครับ หลานชายเจ้าของไร่ค่อนข้างนักเลงน่ะครับ ถ้าคิดจะไปทำงานที่นั่น ผมว่าไปหาทำที่ไร่อื่นดีกว่านะครับ ไร่ผักผลไม้แถวนี้มีเยอะแยะไม่จำเป็นต้องที่นั่นที่เดียวหรอกครับ" แต่ศศิพิมพ์ยิ้มแห้ง ๆ และตอบว่า "ขอบคุณที่แนะนำค่ะ" เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น ในที่สุดรถก็แล่นเข้ามาจอดอยู่ด้านหน้าของไร่แห่งหนึ่ง ป้ายไม้สลักอักษรขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าไร่ พร้อมกับชื่อไร่ที่ติดไว้ว่า ไร่ตะวันรอน เธอมาถึงแล้วจริง ๆ ศศิพิมพ์จ่ายเงินให้คนขับ ก่อนจะเดินเข้าไปในไร่ด้วยท่าทางไม่คุ้นเคย
เมื่อเข้าไปในไร่ มีผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาถาม "หลงทางเหรอคะคุณ" และศศิพิมพ์ตอบว่า "เปล่าค่ะ ตั้งใจมาไร่ตะวันรอน จะมาหาคุณปู่ตะวันค่ะ" เธอตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แม้ว่ากลับมีอารมณ์เหนื่านในใจจากการเดินทางขึ้นเขามา พอได้คำตอบ ผู้หญิงก็เรียกเดชศักดิ์ให้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาส่งศศิพิมพ์ไปหาคุณปู่ ที่บ้านใหญ่ในถนนส่วนตัวของเจ้าของไร่
ในระหว่างทางเดชศักดิ์ชี้แผ่นดินและบ้านให้ศศิพิมพ์ดูและบอกว่า "ถนนนี้ตรงไปบ้านใหญ่ของคุณปู่ครับ คนงานทั่วไปจะไม่มีสิทธิ์เข้ามาตรงนี้ ผมคงส่งคุณได้แค่ประตูทางเข้านะครับ เดินเข้าไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว มองไปยังเห็นตัวบ้านเลยนะครับนั่น" เมื่อถึงประตูทางเข้า เดชศักดิ์ก็แบ่งปันคำยินด...
การอ่าน "วันหวามรัก" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>