"ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านอยู่ที่ไหน ลูกกลัว" ร่างเล็กของเด็กน้อยวัยหกขวบ เดินโซเซอยู่ริมแม่น้ำ ร้องเรียกมารดาของตน ทั้งสองลงเรือมาพร้อมกับชาวเมือง อพยพหนีสงครามซึ่งกำลังปะทุอยู่ในยามนี้

เด็กน้อยและมารดาของเขาลงเรือเพื่อหนีจากสงคราม ในระหว่างการเดินทางไปตามแม่น้ำ ความไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อสุริยุปราคา ทำให้กระแสน้ำแปรปรวนและเรือที่พวกเขาไปอยู่ล่มลงในแม่น้ำ ทุกคนต้องว่ายน้ำเพื่อหาที่ตัวรอด ไม่มีใครรู้ว่าจะไปขึ้นฝั่งไหนและไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ เด็กน้อยกลับขึ้นฝั่งมาเพียงลำพัง สิ้นหวังและกลัวไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป

มู่ซือซือ วัยหกหนาว นั่งกอดเข่ามองพื้นน้ำเบื้องหน้า เพราะไม่รู้ว่าตนจะไปต่อทางไหนดี ยามนี้เป็นช่วงดึก ทว่าบางสิ่งก็ดึงความสนใจของเด็กน้อยให้รีบลุกขึ้น เพราะห่างออกไปห้าสิบเก้า กำลังมีบางสิ่งส่องสว่างจ้าไปทั่วพื้นป่า พร้อมกับเสียงดังก้องเป็นที่น่าตื่นกลัว จนเด็กน้อยต้องรีบหาที่หลบข้างต้นไม้

เด็กน้อยมองไปที่แสงและเสียงที่แปลกประหลาดในป่าช้าๆ ความกลัวและความที่อยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในป่าประกอบไปด้วย โลกของเขาพร้อมไปด้วยความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพัง โลกที่เขาไม่รู้ว่าจะไปต่อทางไหนและไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ ในระหว่างที่เขาพลาดจากที่พักของพ่อแม่และไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก

บรืน! บรืน! เสียงดังขึ้นทุกทีเมื่อมันเข้ามาใกล้ มือเล็กยกขึ้นปิดหูตัวเอง พร้อมกับหลับตาก้มหน้าด้วยความตื่นกลัว แม้อยากจะร้องไห้เพียงใดก็ต้องอดทน เพราะสิ่งที่กำลังแล่นเคลื่อนไปนั้นน่ากลัวยิ่งนัก

เด็กน้อยยังเป็นเด็กและความกลัวและความที่อยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในป่าประกอบไปด้วย โลกของเขาพร้อมไปด้วยความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพัง โลกที่เขาไม่รู้ว่าจะไปต่อทางไหนและไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ ในระหว่างที่เขาพลาดจากที่พักของพ่อแม่และไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก เขาถูกหลบในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลกำพังของโลกและเขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก

"ท่านแม่ ลูกกลัว" พึมพำเบาๆ และยังคงขดตัวอยู่เช่นนั้นไม่ยอมขยับไปไหน จนกระทั่งผล็อยหลับไปเพราะพิษไข้ แม้แสงตะวันสาดส่องมาเด็กน้อยก็ยังอยู่ที่เดิม

เด็กน้อยยังคงคิดถึงมารดาของเขาและความกลัวและความที่อยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในป่าประกอบไปด้วย โลกของเขาพร้อมไปด้วยความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพัง โลกที่เขาไมcéมรู้ว่าจะไปต่อทางไหนและไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ ในระหว่างที่เขาพลาดจากที่พักของพ่อแม่และไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก เขาถูกหลบในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลกและเขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก เขาไม่ยอมขยับไปไหนและเขาได้รับความสนใจจากบางสิ่งที่แปลกประหลาดในป่าและเขาต้องรีบหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยและเพื่อหาที่พักของตัวเองในความที่มืดมิดและเป็นไปตามลำพังของโลก

"พี่เซียว ดูสิตรงนี้มีเด็กด้วย" หมอหลินร้องเรียกสามีดังลั่น ทำให้ร่างเล็กรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ทว่านางก็ทำได้เพียงลืมตามอง แต่ทุกสเห็นมันก็เลือนลางนัก

การอ่าน "หวงรัก ฮูหยินหลงยุค" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>