ฉันในฐานะ Alpha เพศหญิง ฉันสามารถเลือกเพศชายที่เป็น Omega ได้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม. สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่รักใครเดียวใจเดียว แต่เพราะฉันไม่สามารถควบคุมฟีโรโมนในตัวเองได้ และไม่สามารถกินยาเพื่อระงับฟีโรโมนได้อีกด้วย. วิธีแก้ไขเพียงอย่างเดียวคือต้องมีความรักกับผู้ชายเท่านั้น. แน่นอนว่ามันเหมือนเป็นโชคเสี่ยงทาย เพราะฟีโรโมนของฉันจะกระจายออกไปแบบสุ่ม สามารถไปที่ไหนก็ตามและมีผู้ชายตามมาเป็นหางว่าว. และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเหล่านี้ ฉันได้สร้างความสัมพันธ์กับพี่ชายที่รู้จักกันตั้งแต่เด็กและเขาเริ่มชอบฉันไปเรื่อย ๆ และเรายังสัญญากันว่าหลังจากที่ฉันโตแล้วจะแต่งงานกับเขา.

ใครจะคิดว่าเขาจะเลิกฉันได้! แต่เพื่อนทั้งสามคนของเขา กลับเหมือนจะมองฉันเป็นเป้าหมายมาเป็นเวลานานแล้ว.

วันนี้เป็นวันที่จะเข้าพิธีงานหมั้นกับเรน. หลังจากเลิกงาน ฉันใส่แหวนหมั้นและรีบไปยังสถานที่จัดเลี้ยงในโรงแรม. เมื่อไปถึงประตูหน้าห้องเลานจ์ และกำลังจะเคาะประตู ฉันได้ยินเสียงเรนดังมาจากด้านใน: "ฉันไม่อยากแต่งงานกับฮารุแล้ว." จู่ ๆ ร่างกายฉันก็แข็งทื่อและมือที่กำลังจะเคาะประตูหยุดชะงักในอากาศทันที. "ฉันเบื่อเธอแล้วจริง ๆ." นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินน้ำเสียงเย็นชาจของเรน. "เบื่อแล้วหรือชอบคนอื่นไปแล้วหรือเปล่า?" เจฟฟ์เพื่อนอัยการเช่นเดียวกับเรนพูดด้วยความยิ้มเยาะ. "ฉันได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน บอสคนสวยให้คีย์การ์ดโรงแรมกับนาย นายไปแล้วหรือเปล่า?" เรนตอบ "อืม" อย่างหนักแน่น ก่อนที่จะถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบายใจ: "อาจารย์เดรคกับไคต่างก็คิดว่าฉันควรจะเลือกบอสดีกว่า นายคิดว่ายังไง?" จู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบลงไปหลายวินาที. จากนั้นเจฟฟ์หัวเราะและตอบกลับอย่างมีความสุข: "ฮารุจะเอาที่ไหนเทียบกับหล่อนได้!" "ทั้งชาติตระกูลทั้งรูปร่างหน้าตาก็สู้ไม่ได้สักอย่าง เป็นฉันก็เลิก!" เรนปล่อยให้เจฟฟ์ดูถูกฉันโดยไม่พูดอะไร. ในขณะที่ฉันกำลังเก็บกล่องแหวนหมั้นในมือจนเจ็บ ภายในใจฉันก็มีความเจ็บปวดทิ่มแทงขึ้นมา.

ฉันกับเรนเป็นคู่รักที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก. ฉันเชื่อที่ว่าเขาจะเป็นคู่ชีวิตของฉัน. ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้เลยว่าขนาดยังไม่ทันได้หมั้นกันเขาก็เลิกฉันแล้ว! ในฐานะ Alpha ที่อยู่บนยอดพีระมิดของมวลมนุษย์ ฉันกลับไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างความแตกต่าง. ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในครอบครัวมีจำนวน Omega เยอะหรือเปล่า จึงทำให้ฉันไม่เพียงแต่มีพละกำลังที่น้อย แต่รうปร่างก็ยังเล็กอีกด้วย. สิ่งที่ไม่พูดออกไปกว่านั้นคือฉันไม่สามารถควบคุมฟีโรโมนของตัวเองได้ หรือจะพูดว่าเมื่อฉันเดินบนถนน มันพร้อมจะล่อให้ Omega พวกนั้นเข้ามาตะครุบฉันตลอดเวลา. เพื่อไม่ให้กลายเป็นตัวประหลาดที่มีความหื่นกระหายกับผู้คนทุกที่ทุกเวลา ฉันจึงต้องพึ่งสารยับยั้งในการใช้ชีวิต. แต่สารยับยั้งจะมีฤทธิ์อยู่ได้เพียงช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น แล้วการใช้มันมากเกินไปไม่เพียงจะทำให้เกิดการดื้อยา แต่ยังทำให้อายุสั้นลงอีกด้วย. พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เธอจึงจากไปก่อนที่จะถึงอายุสามสิบด้วยซ้ำ. หากถามถึงวิธีแก้ปัญหานั้นก็ง่ายมาก ก็แค่มีอารมณ์เมื่อไหร่ แค่หาคนมานอนด้วย ก็จบเร绩นแล้ว. ทว่า ฉันเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจรักเดียวใจเดียวและไม่อยากที่จะทำตัวสำส่อน. เพราะฉันเป็นเช่นนี้ ฉันจึงตอบรับความรักของพี่.Characted ฉันรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กอย่างเรนไปในตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย. เมื่อฉันมีอารมณ์กระหายในตอนเป็นผู้ใหญ่ครั้งแรก ฉันก็ร่วมรักกับเขาแล้ว. ฉันคิดว่าฉันเข้ากันได้ดีกับเรนและฉันก็คิดว่าเราจucoseliveอย่างมีความสุขแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ.

ใครจะรู้ว่าผู้ชายคิ้วหนาตาโตคนนี้จะเลิกฉันได้! ฉันเตะประตูเปิดออกเสียงดัง "ปัง" และสบตาเรนกำลังมีใบหน้าสับสน. "ไม่ต้องลังเลแล้ว เลิกกันเถอะ." ฉันกระแทกกล่องของขวัญลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง. "ช่างรู้สึกผิดกับคุณเส classique ที่ต้องมาแต่งงานกับคนอย่างฉัน!" เรนมองมาด้วยดวงตาตกใจ พร้อมถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ: "คุณ ได้ยินหมดแล้วหรอ…?" "บอกตามตรงนะเรน ถ้าคุณไม่มาไล่ตามจ재บฉนแบบไร้ยางอายขนดนั้นก่อน ฉันคงจะไม่มีทางตอบตกลงหรอก!" "ต่อจากนี้ไปอย่ามาโผล่หน้าให้ฉันเห็นอีก มันน่าสะอิดสะเอียน!" ฉันโกรธมากเสียจนเวียนหัว รีบวิ่งออกมานอกห.room กลับได้ยินเสียงเรนร้องไห้ออกมาด้วยความเสีย심ใจอย่างยิ่ง. "เจฟฟ์ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้อยากทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นแบบ …" "อืมๆๆ โอkay ๆ ๆ ฉันเข้าใจแล้วเพื่อน ฉันมีอย่างอื่นต้อง

การอ่าน "วันขอแต่งงาน อดีตแฟนดันได้กับเจ้านายสุดสวย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>