"มะเร็งกระเพาะระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาแล้ว รีบบอกกับทางครอบครัวเถอะ"

หมอบอกว่าฉันกำลังจะตาย

แต่ฉันไม่รู้สึกเสียใจ เพราะพี่ชายจะต้องดีใจแน่นอน

จากวันเกิดอายุแปดขวบที่พ่อแม่จากไปแล้ว จนถึงปัจจุบัน นับแต่นั้นพี่ชายก็เกลียดฉันเข้ากกระดูก เขาไม่รักและไม่เอ็นดูฉันอีกต่อไป เบื่องจากเขาได้เอาความรักและความอ่อนโยนทั้งหมดไปมอบให้กับลูกพี่ลูกน้องของเขา จนฉันเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์แบบ

พี่ชายชอบถามฉันบ่อยๆ "ว่าทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่เธอ?"

ฉันหัวเราะและตอบ พี่.ตอนนี้ในที่สุดฉันก็กำลังจะตายแล้วนะ

ฉันกลับมาที่บ้านเช่าหลังจากที่เล็กและอับแสงเสียไปเป็นเวลานาน เจอว่ามีข้อความและสายที่ไม่ได้รับถึงหลายสาย มีสองสายมาจากหัวหน้าชั้นมัธยมปลาย ส่วนอีกสายเปของเจ้าจันทร์

เจ้าจันทร์คลูกพี่ลูกน้องของฉันกับพี่แต่หล่อนมักจะเรียกพี่ด้วยเสียงหวานๆ เสมอ และเรียกฉันว่าพี่สาว คนไม่รู้ยังหลงคิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกันด้วยซ้ำไป

มุมปากเธอกระตุกและพลางเรมเลื่อนดูโทรศัพท์ เจอว่าพวกเขาโทรมาด้วยเรื่องเดียวกัน คืองานเลี้ยงศิษย์เก่า

จู่ๆ ฉันก็เกิดคลื่นไส้ ยังไม่ทันตอบกลับพวกเขา ก็ต้องวิ่งไปอ้วกในหน้ำก่อนแล้ว แต่เมื่อวานฉันยังไม่ได้กินอะไรทั้งวัน เลยไม่มีอะไรให้อ้วกออกมา แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็ยังไม่อาจกดความรู้สึกคลื่นไส้ไว้ได้ จนกระทั่งฉนอ้วกออกมาเป็นเลือด ถึงได้ทรุดตัวนั่งซึมอยู่ข้างชักโครก

พิธีจบการศึกษามัธยมปลายในหน้าร้อนอันแสนอบอ้าวปีนั้น เป็นฝันร้ายที่เธอไม่อยากคิดถึงที่สุดในชีวิตนี้แล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกibodyตัวเองเริ่มผิดปกติไปจากเดิม ขอแค่คิดถึงเรื่องเกิดขึ้นตอนมัธยมปลาย มันก็ทำให้ฉันอ้วกจนตัวสั่น

หลังจากพักมาครู่หนึ่ง ฉันถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ได้

ฉันเดินกลับมาที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะปฏิเสธ แต่หลังหางตาเหลือบไปเหอนผลตรวจบนโต๊ะแล้ว ฉันก็ต้องนิ่งไปอีกครมาตอนอายุ 18 พี่ไล่ฉันออกจากบ้าน

เวลาอยากเจอเขาสักครั้งยังเป็นเรื่องยุ่งยากมาก พี่รักเจ้าจันทร์ขนาดนั้น จะต้องไปงานเลี้ยงศิษย์เก่ากับหล่อนแน่นอน พี่ไม่ให้ฉันกลับบ้านเขา นี่จึงเป็นทางเดียวที่ฉันจะได้เจอเขา

ฉันเลยดึงความกล้า อดกลั้นความรู้สึกไม่สบายเอาไว้ แล้วถามเวลาและสถานที่จากหัวหน้าชั้น จากนั้นก็หยิบผลตรวจมาใส่ซองเอกสาร ฉันกะจะเอาไปให้พี่ดู เขาจมดีใจ

การอ่าน "แสงสุดท้ายของฉัน ขอแลกความอบอุ่นของพี่ชาย" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>