หญิงคนหนึ่งใส่ชุดยาวผ้าไหมสีขาวที่ยาวถึงคอ เผยให้เห็นคอที่ขาวและแข็งแรงและขาที่บางและผอม เผยแสงผมสีดำที่ยาวของเธอ ทำให้ใบหน้าของเธอดูซีดขาว บนใบหน้าเล็กๆที่มีขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือ นัยน์ตาที่เคยแสงสว่างอยู่นั้นหายไปแล้วความสดใสของช่วงอายุนี้

นี่เป็นวันที่หญิงแต่งงานกับฟู่เจวี๋ยเซินแล้วสามปีสองเดือนเจ็ดวัน สามปีนี้ หนึ่งพันกว่าวันและคืน คุณนายฟู่เป็นเพียงชื่อเปล่าเท่านั้น เธอได้แต่เฝ้าวางดูแลที่หนาวเย็นนี้ รอให้เขามาเยี่ยมเยียน

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หญิงก็หัวเราะเยาะออกมา

ในที่สุดเธอก็กล้าที่จะรู้สึกว่าตัวเองสามารถเอาใจคนที่มีหัวใจแข็งแกร่งอย่างฟู่เจวี๋ยเซินได้หรือ?

คนใช้แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีดำเดินมาถึงหน้าเธอ ด้วยความเย็นชาและดูถูกในสายตา

และพูดด้วยเสียงดังและดูถูก "คุณหนูเซี่ย คุณฟู่ใกล้จะกลับแล้ว ยังไม่รีบๆเปลี่ยนชุดเตรียมตัวต้อนรับอีก"

ที่นี่ ไม่มีใครยอมรับว่าเธอเป็นคุณนายฟู่ ไม่ว่าจะเป็นฟู่เจวี๋ยเซิน หรือคนใช้ในบ้าน

เซี่ยหยูหว่านเหมือนเป็นคนที่เกินมา ทำให้พวกเขารู้สึกเกลียดชังยิ่งนัก

เธอยื่นมือไปหยิบชุดสีดำของกระโปรงมา เธอแต่งกายอย่างเหมือนองค์หญิงที่สวยงามและมีชื่อเสียง นั่งอยู่บนโซฟา รอให้ผู้ชายคนนั้นมา

จากนั้นพาเธอไป หย่า!

ใช่แล้ว ความสัมพันธ์แต่งงานของพวกเธอจะจบลงในวันนี้

สาเหตุเป็นเพราะว่าคนนั้นกลับมาแล้ว

เซี่ยหยูหว่านมองตัวเองในกระจก ค่อยๆก็ปรากฏรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ขึ้นมา ยังไงวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เธอได้เป็น "คุณนายฟู่" แล้ว

เธอหยิบลิปสติกออกจากกระเป๋า แล้วทาปากให้แดงกว่าเดิมตรงหน้าโทรศัพท์

ราวกับปีศาจที่แท้จริงเลย!

นอกประตู เสียงเดินที่หนักแน่นและมีจังหวะส่งมา ทุกก้าวที่เดินเหมือนจะเหยียบหัวใจของเธอ

ถึงแม้สามปีนี้เขามาที่นี่น้อยมาก แต่เซี่ยหยูหว่านแยกแยะได้ในเวลาแรกว่าคือเขา!

"ปัง"

ประตูกระจกถูกคนผลักเข้ามาจากข้างนอก ลมพัดพามาพร้อมกับใบไม้ที่เหี่ยวแห้ง ตกอยู่ข้างรองเท้าหนังที่สะอาดของผู้ชาย

วินาทีต่อไป ก็ถูกเขาเหยียบจนหัก

มองขึ้นไปเป็นขาที่ยาวและผอมคู่หนึ่ง เขาใส่กางเกงสูทสีดำ เผยให้เห็นร่างกายที่ใหญ่โตของผู้ชายคนนี้

ใบหน้าของเขามีเสน่ห์มาก โครงหน้าผอมและเพรียว ประสาทสัมผัสทั้งห้าเป็นมิติ ดวงตาที่ลึกและมืดราวกับถ้ำกำลังมองตัวเองด้วยความโกรธแค้น

สายตาเย็นชามาก เหมือนเป็นหิมะในฤดูหนาว

ไม่เป็นไร เธอยิ้มเบาๆ เพราะเธอชินกับสายตาแบบนี้ของเขาแล้ว

"เซี่ยหยูหว่าน เจ้ามัวแต่รอช้าทำอะไรอยู่? บอกแล้วว่าสิบโมงเช้าจะไปหย่าที่สำนักทะเบียนไง!"

ผู้ชายเดินมา ใช้มือใหญ่จับคางที่เล็กของนางอย่างแรง

เจ็บ!

ใต้ตาของนางมีหมอกเกิดขึ้นอย่างเร็ว แต่เซี่ยหยูหว่านที่ดื้อรั้นไม่อยากเปิดเผยความอ่อนแอของตัวเอง

ถึงแม้กัดจนฟันขาด นางก็ต้องยิ้ม

และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและใจเย็น "คุณสามีใจร้อนเหลือเกิน แค่ใช้เวลาแต่งหน้าหน่อยเท่านั้น"

ได้ยินเช่นนี้ ผู้ชายผลักเธอออกอย่างแรง

เหมือนได้สัมผัสสิ่งสกปรกอะไร หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งออกจากกระเป๋าบนเสื้อสูท และเช็ดนิ้วมืออย่างละเอียด

ท่าทางนี้ทำให้เซี่ยหยูหว่านรู้สึกแสบตา

เธอรู้สึกหวานมาก เป็นความหนาวที่เผยออกมาจากเลือด เกือบจะทำให้นางไม่สามารถหายใจได้

"อย่าเรียกผมว่าสามี แกไม่มีสิทธิ์!"

เขาจ้องเธออย่างแรง สายตาเหมือนเป็นปีศาจกระหายเลือดในคืนอันมืดมิด

เซี่ยหยูหว่านเลียริมฝีปากของตน และยิ้มมุมปากขึ้น พร้อมพูดด้วยเสียงที่ขมขื่น "ใช่แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์"

มือเล็กที่ขาวและนุ่มและวางอยู่ทั้งสองข้างของขานั้นกำเป็นหมัดอย่างแน่น ปล่อยให้เล็บฝังเข้าไปในฝ่ามือ

เหลือร่องรอยลึกซึ้งไว้

แต่ความเจ็บปวดนี้ เบากว่าความเจ็บปวดที่ฟู่เจวี๋ยเซินนำมาให้เธอนั้นเป็นหมื่นเท่า!

หายใจเข้าลึกๆอย่างเงียบๆ ให้ตัวเองสงบสติลง และเซี่ยหยูหว่านก็ถือกระโปรงยาวสีดำของตัวเองพร้อมลุกขึ้น เอ่ยเสียงเบา "เมื่อไหร่ที่ฉันยังไม่ได้รับทะเบียนหญิง ฉันก็ยังคงเป็นภรรยาของคุณ"

ได้ยินเช่นนี้ ผู้ชายก็โมโหยิ่งขึ้น เหมือนจะมองทะลุผ่านเธอให้ได้

"แกนี่ขาดแคลนผู้ชายขนาดนี้หรือ? ถ้าอยากได้จริงๆ ก็หย่ากับผมสัก ผมจะได้เอาให้สักแปดคนสิบคน"

เชอะ...

ยังเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนหาชู้ให้ภรรיוาตัวเองสักด้วย

เซี่ยหยูหว่านเจ็บใจ น่าจะเป็นเพราะว่าไม่รักนะ

นางหันหน้าไป สีหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ผ่อนคลาด แกล้งเป็นมีความสุขและตอบกลับเขา "ได้สิ ขอบคุณนะ ฉันชอบแบบอ่อนโยน"

สิ่งที่แลกมาเป็นความเกลียดชังมากขึ้นของฟู่เจวี๋ยเซิน เขาเอ่ยด้วยเสียงดูถูก "ไร้ยางอายจริงๆ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้หญิงลึกกว่าเดิม

แต่ไม่มีใครรู้ว่าในวินาทีที่นางหันไป มีความผิดหวังอยู่ในรอยยิ้ม

รถแลมโบกินี่สีดำจอดอยู่หน้าประตูแล้ว เกาเฟิงที่เป็นผู้ช่วยยืนรออยู่ข้างรถด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ตอนที่เห็นร่างของสองคนนั้นเดินมา เขาก็เปิดประตูรถอย่างเคารพ

"ไปสำนักทะเบียน"

ผู้ชายสั่งด้วยเสียงเย็นชา

ข้างริมฝีปากของผู้ชายมีรอยยิ้มที่อ่อนหวานกว่าปกติปรากฏขึ้น เหมือนคนที่จะหย่าในวันนี้ไม่ใช่เธอ...

เซี่ยหยูหว่านเจตนานั่งอยู่ซ้ายมือของฟู่เจวี๋ยเซิน ที่ๆอยู่ใกล้กับหัวใจของเขามากที่สุด

ถึงแม้ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจเลยก็ตาม

รถค่อยๆสตาร์ท บรรยากาศในรถตึงเครียดถึงขีดสุด เงียบขรึมเหมือนเป็นน้ำตายถ้ำหนึ่ง

ฟู่เจวี๋ยเซินมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอยู่ตลอด แทบอยากจะถึงสำนักทะเบียนให้เร็วที่สุด

อยู่ๆยางรถเกือบจะเสียดสีกับพื้นจนส่งเสียงดังขึ้น หลังจากเบรครถอย่างกะทันหันแล้ว ร่างกายของเซี่ยหยูหว่านก็พิงไปที่ฝั่งเขาโดยบังคับไม่ได้

ผู้ชายหลบหลีกนางทันที ปล่อยให้นางไปชนที่จับประตู

"ปัง"

เสียงดังมาก

หน้าผากที่ขาวสะอาดของเธอบวมช้ำทันที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เห็นว่าหน้าผากที่เดิมขาวสะอาดของนางมีรอยเกิดขึ้น ในใจของเขามีสิ่งผิดปกติพาดผ่าน

ความคิดแบบนี้เพิ่งปรากฏก็ถูกฟู่เจวี๋ยเซินสะบัดออกไป ผู้หญิงที่สกปรกและต่ำต้อยแบบนี้ จะสงสารเธอไปทำไม!

"ขอโทษ...ขอโทษครับท่านประธาน เมื่อกี้นี้มีคนข้ามถนนครับ" เกาเฟิงตกใจมาก อธิบายอย่างเรียบเรียงคำพูดไม่ได้

จนกว่าเสียงที่เย็นชาขของผู้ชายดังขึ้น เขาถึงถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจ

เซี่ยหยูหว่านยื่นมือไปจับศีรษะของตัวเองและนั่งลงมา ในใจรู้สึกไม่ค่อยดี สายตากำลังมองไปยังผู้ชายที่สีหน้าเย็นชาอยู่

"เจ้าก็ช่างใจร้ายเหลือเกิน ยังไงฉันก็เป็นภรรยาของคุณมาสามปี คนอื่นบอกว่าเป็นสามีภรรยาคืนหนึ่งก็เท่ากับมีบุญวาสนามากมาย เราก็ไม่เพียงแค่คืนเดียวสินะ? คุณปล่อยให้ฉันชนไปที่ประตูแบบนี้หรือ?"

ถึงแม้เกลียดนางขนาดไหน แต่ฟู่เจวี๋ยเซินก็ยังถูกคุณปู่บังคับให้แต่งงานกับเธอ

แม้กระทั่งยังถูกบังคับให้เข้าห้องของเธอ นึกถึงการนอนร่วมเตียงทุกเดือนละครั้ง ฟู่เจวี๋ยเซินก็มีความรู้สึกผิดปกติพาดผ่านในใจ

สีหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว ตวาดออกมาขัดจังหวะพูดของเธอ "แกหุบปาก! หากไม่ใช่คำสั่งของคุณปู่ ผู้หญิงอย่างแก มีแต่จะทำให้ผมรู้สึกขยะแขยง"

"เชอะ ขยะแขยง..."

เซี่ยหยูหว่านหัวเราะ แสงสว่างใต้ตาดับลง

ฟู่เจวี๋ยเซินเห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธอแล้วรู้สึกไม่สบาย

เธอหัวเราะอะไร?

หัวเราะเยาะตัวเองหรือ

มีความดูถูกและเศร้าโศกอีกด้วย

บนใบหน้าเล็กที่ขาวเนียน คางและหน้าผากล้วนเป็นรอยช้ำ ทำให้คนรู้สึกสงสาร

ตายแล้ว เขาเกิดความคิดที่ผิดปกติแบบนี้ขึ้นอีกครั้ง

ต้องเป็นเพราะว่าผู้หญิงคนนี้แสดงเก่งเหลือเกินแน่เลย!

ไม่งั้นตอนนั้นคุณปู่ก็คงไม่ชอบนางขนาดนั้น บังคับให้ตัวเองแต่งงานกับนาง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ณ สำนักทะเบียน

แค่สิบโมงเช้าเอง คนที่มาหย่าต่อแถวยาวมากแล้ว

พอทุกคนเห็นคู่นี้ที่ล้วนใส่ชุดส;colorดำกัน ต่างอึ้งไปเลย

หน้าตาของผู้ชายหล่อเหลาและมีบุคลิกที่สูงส่ง ความเย็นชารอบตัวยิ่งทำให้คนไม่กล้าสบตา

ผู้หญิงที่ใส่กระโปรงชุดสีดำข้างเขาก็ทำให้คนรู้สึกทึ่งมาก

มีภรรยาที่สวยขนาดนี้ยังจะหย่าอีกหรือ?

เขานี่มีความสุขอยู่รอบกาย แต่กลับไม่สำนึกว่างั้น

ต่อแถวจนน่าเบื่อ เซี่ยหยูหว่านเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมกำจัดคู่

เกมนี้เธอเล่นถึงด่านที่หนึ่งพันกว่าแล้ว

ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่ได้ชอบเล่นเกมส์ขนาดนั้น เป็นเพราะว่าสามปีนี้ที่แต่งงานของเขามีชีวิตที่น่าเบื่อเกินไปถึงเล่นเพื่อฆ่าเวลาสักหน่อย

เล่นถึงด่านที่ผ่านไม่ได้ ใบหน้าที่ขาวเนียนก็จะปรากฏสีหน้าที่ซับซ้อน

การอ่าน "วันไนท์ควีน" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>