ที่เมือง A เสียงเพลงแห่งความรักและการแต่งงานที่กำลังจะสิ้นสุด. เซี่ยหยูหว่าน สวยแต่มีรอยแผลจากการแต่งงานสามปีกับฟู่เจวี๋ยเซิน. ฟู่เจวี๋ยเซิน ความเย็นชาและมีความลึกลับ.

เรื่องเริ่มต้นเมื่อการแต่งงานจะสิ้นสุด. ฟู่เจวี๋ยเซินกลับ เสียงก้าวหนักแน่น เสียงที่ฟังเหมือนก้าวบนหัวใจของเซี่ยหยูหว่าน. เขาเปิดประตูเข้ามา พร้อมลมหนาวและใบไม้ที่แห้ง.

"เซี่ยหยูหว่าน เธอจะคอยอะไร? ไปจดทะเบียนหย่าที่สำนักทะเบียนที่สิบโมงเช้า" เสียงเย็นชาของฟู่เจวี๋ยเซินโห่ร้อง. เขาซึมแขนใหญ่ที่คอของเธอ แรงจนเธอรู้สึกเจ็บและหมอกในดวงตา. เธอที่ดื้อรั้นยังต้องยิ้มและกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน. ฟู่เจวี๋ยเซินผลักเธอออกไปอย่างแรง เหมือนพบสิ่งสกปรก.

"อย่าพูดว่าผมเป็นสามี เธอไม่มีสิทธิ์!" เขาถล่มเธอด้วยสตา เสียงเหมือนปีศาจ. เซี่ยหยูหว่านลิ้นลับและยิ้ม ขอพูดด้วยเสียงขมขื่น. เธอที่มีมือเล็กที่ขาวนุ่มเป็นหมัด เหลือร่องรอยลึก. เธอหายใจลึกและเงียบเพื่อสงบสติและถือกระโปรงยาวสีดำของตัวเองพร้อมลุกขึ้น.

"เมื่อไหร่ที่ฉันยังไม่ได้รับทะเบียนหญิง ฉันก็ยังคงเป็นภรรยาของคุณ" ฟู่เจวี๋ยเซินโมโหยิ่งขึ้น. "แกนี่ขาดแคลนผู้ชายขนาดนี้หรือ? ถ้าอยากได้จริงๆ ก็หย่ากับผม"

เช้า... เซี่ยหยูหว่านเจ็บใจ เหมือนไม่รักเขา. เธอหันหน้าไป สีหน้าปรากฏรอยยิ้ม แกล้งเป็นมีความสุขและตอบกลับเขา. สิ่งที่แลกมาเป็นความเกลียดชังมากขึ้นของฟู่เจวี๋ยเซิน.

รถเล่มโบกินี่สีดำจอดหน้าประตู. เกาเฟิงเป็นผู้ช่วย. เซี่ยหยูหว่านนั่งที่มือซ้ายของฟู่เจวี๋ยเซิน. รถค่อย ๆ สตาร์ท บรรยากาศในรถตึงเครียด. ฟู่เจวี๋ยเซินมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง.

อยู่ๆยางรถเกือบเสียดสีกับพื้น. หลังจากเบรครถ เซี่ยหยูหว่านพิงไปที่ฝั่งเขา. ผู้ชายหลบหลีก เธอไปชนที่จับประตู. เสียงดัง หน้าผากเธอบวมช้ำ. ฟู่เจวี๋ยเซินมีความคิดผิดปกติ แต่ถูกเขาปัดออกไป.

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ที่สำนักทะเบียน คนที่มาหย่าต่อแถวยาว. พอเห็นคู่ที่ใส่ชุดสีดำ คนอึ้ง. หน้าตาของผู้ชายหล่อเหลาและมีบุคลิกสูง เจ้าหน้าที่เตือนพวกเขาด้วยความหวังดี. ฟู่เจวี๋ยเซินโยนเอกสารไปบนเคาน์เตอร์ "พวกเรมาดำเนินการหย่า". เจ้าหน้าที่ตกใจในบุคลิกของเขา.

"เซี่ยหยูหว่าน ปีนี้... แค่ยี่สิบเอ็ดปีหรือ?" "ในทะเบียนสมรสจดทะเบียนได้แค่ปีหนึ่ง" เซี่ยหยูหว่านอธิบายด้วยเสียงเบา. เท่ากับว่าพวกเขาแต่งงานก่อนแล้วถึงไปจดทะเบียนสมรส.

ต่อแถวจนน่าเบื่อ เซี่ยหยูหว่านเล่นเกมกำจัดคู่. เกมนี้เธอเล่นถึงด่านที่หนึ่งพันกว่า. ฟู่เจวี๋ยเซินดูจนหน้าดำ. เจ้าหน้าที่เห็นคู่ที่เหมาะสม เจอได้ยาก ต้องห้ามเอาไว้.

ถึงคิวพวกเขา. เจ้าหน้าที่เตือนพวกเขาด้วยความหวังดี. ฟู่เจวี๋ยเซินเหลือบมองนางและโยนเอกสาร. เจ้าหน้าที่ตกใจในบุคลิกของเขา. เซี่ยหยูหว่านอธิบายปีแต่งงาน. เท่ากับว่าพวกเขาแต่งงานก่อนแล้วถึงไปจดทะเบียนสมรส.

"ทำไมพวกคุณถึงจะหย่า?" ฟู่เจวี๋ยเซินขมวดคิ้ว. "อย่าถามมากขนาดนั้น รีบดำเนินการให้ที ผมรีบ" เจ้าหน้าที่คิดออกได้ทันที. "เขาใช้ความรุนแรงหรือเปล่า? ถ้าใช่...ฉันสามารถแจ้งความให้คุณได้"

เซี่ยหยูหว่านอึ้งไป. แม้สามปีนี้ฟู่เจวี๋ยเซินรังเกียจเธอ แต่ไม่ได้ลงมือ. เธอยิ้มและส่ายหน้า. "ไม่ใช่ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ระวังหกล้มไป ถึงเกิดแผลนี้ ไม่เกี่ยวกับเขาเลย"

"อย่างนี้ละกัน พวกคุณคิดดีๆอีก...ยังไงแล้วเรื่องแต่งงานก็เป็นเรacciมใหม่ของเธอหรือจะมีชีวิตที่แตกต่างเพียงใด? เจอผู้ชายที่ดีและมีความรักจริงหรือจะยังคงฝังหัวใจไว้กับความทรงจำในอดีต? คำตอบเหล่านี้ คอยให้คุณไปค้นหาและค้นพบในเรื่องราวที่จะตามมา. 

การอ่าน "วันไนท์ควีน" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>