“ในขณะที่กำลังจมดิ่ง เจ้าอาจต้องชนหลายสิ่งกว่าจะถึงก้นเหว” เผยอิงที่แต่งงานกับฮูหยินเป็นเพื่อนบ้านแต่ไม่มีความรักทั้งสองฝ่าย เผยอิงรู้สึกว่าความแตกต่างระหว่างชีวิตของเธอในเวลานี้คงไม่มีอะไร สักอย่าง แม้เธอจะแต่งงานเข้าสู่จวนเป็นที่ยืนของฮูหยินเอก แต่เขาไม่เคยรักเธอ และเธอก็เช่นกัน ไม่เคยคิดจะรักบุรุษเย็นชาเช่นเขาเด็ดขาด เผยอิงบอกตัวเองซ้ำ ๆ ทุกวันว่าเธอไม่เคยรักสามีที่แต่งงานด้วย และในใจของเขาไม่มีเธอเหมือนในใจของเธอไม่มีเขาเช่นกัน เขาเพียงแค่ต้องการยึดครองทรัพย์สินของบิดาเธอโดยใช้เธอเป็นสะพาน ส่วนเธอต้องการให้เขาคุ้มครองบิดาของเธอ การแต่งงานครั้งนี้แต่ละฝ่ายได้รับประโยชน์แต่ถ้าแต่งกันด้วยความรักคงจะดีกว่านี้ เผยอิงอยากเห็นสามีของเธอแย้มยิ้มสักครั้ง เหมือนเขายิ้มให้สตรีคนอื่น เผยอิงแสร้งให้ดูเหมือนมีความสุขที่มีเธอเป็นบ่วงห้อยคอเอาไว้ เธอคงสามารถมีชีวิตอยู่ในจวนแห่งนี้ต่อไปได้ ไม่ใช่หายใจเข้าหายใจออกมีเพียงเหมืองทองของบิดาเธอเท่านั้น
“ที่ใจของท่านไม่เคยมีข้า เพราะท่านมีเพียงนางสินะ” เผยอิงนั่งพิงเสาของศาลาริมสระบัว ที่เป็นที่เดียวที่เธอสามารถสงบใจได้ หยดน้ำตาที่ข้างแก้มที่กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเมื่อกระทบกับความหนาวเย็นของเหมันตฤดู เธอแค่อยากมีชีวิตที่สามารถดำรงอยู่ไป เผยอิงบอกตัวเองว่าแต่หากเธอตายไปแล้ว บิดาและมารดาจะเป็นเช่นไร เธอจำต้องอยู่ต่อไป แม้ว่าจวนแห่งนี้จะทำให้เธอทุกข์เจียนตาย สตรีเมื่อแต่งเข้าจวนมาแล้วก็เป็นแค่ภรรยาเท่านั้น
ใบหน้าเผยอิงเป็นรูปไข่ ดวงตาเป็นแบบกลมโต นัยน์ตาเป็นสีดำ ขลับริมฝีปากแดงราวกับผลผิงกัว สตรีที่ยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ในยามที่แดดร้อนแรงที่สุด เธอราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกร เธอดูดีและงดงามไม่ว่าจะมองจากมุมใดในยามที่แดดร้อนแรงที่สุด แม้จะมีเหงื่อซึมออกมาจากข้างขมับ เธอยังคงดูดีและงดงามจนไม่อาจละสายตาได้
“คุณหนูเข้าด้านในก่อนเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะหินใต้ร่มไม้แล้ว” เสียงแม่บ้านดังมาจากด้านหลัง คะยั้นคะยอให้คุณหนูคนเดียวของเธอเข้าไปหลบแดดด้านในจวน
“ไม่ล่ะ อีกไม่ช้าขบวนรถม้าก็มาแล้ว” เผยอิงส่ายหน้า ดวงตายังคงจับจ้องไปที่มุมถนน เธอยืนอยู่หน้าจวนของสกุลเผย เฝ้ารอการกลับมาของบุรุษที่เธอรักและเทิดทูน เธอยากมั่นใจว่าพ่อของเธอจะเห็นเธอเป็นคนแรกทุกครั้งที่พ่อออกไปกับขบวนสินค้า ไม่ว่าจะไปกี่วันกี่เดือน เมื่อกลับมาพ่อจะได้รู้ว่ามีเธอและมารดารอพอที่ที่นี่เสมอ
“ท่านพ่อ” เผยอิงร่างบางวิ่งออกมาชะเง้อคอรออยู่หน้าจวนตั้งแต่เช้า เมื่อทราบข่าวว่าขบวนรถม้าของบิดาใกล้มาถึงแล้ว เมื่อเห็นชายชราขวบม้าเข้ามาใกล้ เธอจึงส่งเสียงร้องเรียกด้วยความดีใจ ครานี้บิดาเดินทางไปเมืองหลวงนานมากจริง ทุกครั้งท่านไปเพียงเดือนเดียวก็รีบเดินทางกลับมา แต่หนีนี้ไปนานถึงสามเดือน เธอหวั่นใจไม่น้อยกลัวบิดาจะกลับมาไม่ทันวันสำคัญ
“ข้านึกว่าท่านจะกลับมาไม่ทันเสียแล้ว” เผยอิงโผเข้าหาพ่อทันทีเมื่อชายชรากระโดดลงจากหลังม้า เธอกอดแขนบิดาแน่นเอียงคอมองใบหน้าของชายชราด้วยท่าทางน่ารัก จนชายชราอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา
“จะกลับช้ากว่านี้ได้อย่างไร ในเมื่อพรุ่งนี้คือวันเกิดอายุครบ๑๘ ปีของเจ้า อิงอิง ลูกรัก” เผยเหิงกระชับอ้อมกอดก้มลงจุมพิตกระหม่อมบาง ก่อนจะผละออกหันไปหาสตรีวัยกลางคนที่ส่งยิ้มบางอยู่ไม่ไกล แม้อายุจะเข้าเลขสี่แล้วยังคงสวยตราตรึงใจเขาทุกครั้งยามมองเธอ ฝ่ามือเหี่ยวย่นเอื้อมไปหาสตรีคู่ชีวิต เธอวางมือบนฝ่ามือของเขาอย่างไม่อิดออด
การอ่าน "ฮูหยิน แค่ภรรยา" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>