บทนำ

ณ ตึกออฟฟิศแสงไฟสว่างจ้า เซี่ยเสี่ยวเทียนยืนหน้าซีดอยู่หน้าห้องทำงานประธานบริษัทเซียวซื่อ มองลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดก่ายกันอย่างแนบชิด เสียงหอบหายใจทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังลอดเข้ามาในหูเธอผ่านบานประตูที่ขวางกั้น ก่อนจะมีเสียงเย้ายวนของหญิงสาวดังขึ้นเป็นระยะๆ

ความรู้สึกที่เจ็บปวด

เซี่ยเสี่ยวเทียนรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งกาย นั่นคือบริษัทของคุณตาไม่ใช่เหรอ? ชายหนุ่มจุดบุหรี่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย ควันบุหรี่ลอยฟุ้ง พลันเอ่ยเสียงเย็นชาว่า "เซี่ยเสี่ยวเทียน ก็เป็นแค่ของเล่นเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นหมดประโยชน์แล้ว" คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาอย่างไร้เยื่อใย วนเวียนตอกย้ำอยู่ในหัวเซี่ยเสี่ยวเทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำสั้นๆเพียงสองคำ กลับเสมือนปลายมีดแหลมคมนับหมื่นเล่มที่แทงเธอจนเลือดเนื้อแหลกลาญ!

ความเสียใจและความหวังสูญสิ้น

เซี่ยเสี่ยวเทียนไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก เธอเซก้าวหนึ่งแล้วทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เสียงตกกระตบพลันดังขึ้น "ใครอยู่ตรงนั้น!" หญิงสาวหันขวับมองไปยังประตูอย่างตกใจ "เซียวหราน ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?" ดวงตาดำขลับของเซี่ยเสี่ยวเทียนจดจ้องเซียวหรานไม่วางตา หญิงสาวเพิ่งจะเห็นว่าเป็นเซี่ยเสี่ยวเทียนที่นั่งอยู่ตรงประตู ผู้หญิงที่ถูกยกย่องเป็นว่าที่คุณหญิงหมายเลขหนึ่งแห่งเซียวซื่อมาโดยตลอด บัดนี้กลับเผยสภาพจนตรอกจนถึงขีดสุด

ความหัวใจแตกสลาย

"ในเมื่อเธอรู้แล้ว ก็ยังจะถามอีกทำไม โง่เขลาไม่สมเป็นเธอเลย" น้ำเสียงนิ่งเย็นของชายหนุ่มดังขึ้นในห้องอย่างราบเรียบ ไม่มีความรู้สึกใดแฝงแม้แต่เสี้ยวเดียว เขาหลุบตามองเธอเพียงแวบหนึ่ง ก็ละสายตาไปราวกับว่าเห็นสิ่งปฏิกูลบางอย่าง คร้านจะมองเธออีกครั้ง เซี่ยเสี่ยวเทียนรู้สึกเหมือนใจตัวเองดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งน้ำลึก เย็นเฉียบจนอุณหภูมิทั้งร่างกายหดหาย

ความหวังที่สิ้นสุด

ในวงการต่างเล่าลือกันว่าเขาเป็นคนเด็ดขาดและไร้ความปราณี เธอเองก็ไม่ได้เพิ่งจะรู้ซึ้งเป็นครั้งแรก ทว่า ที่ผ่านมาพวกเขายืนอยู่บนเส้นทางรบเดียวกันมาโดยตลอด ครั้งนี้ เขากลับชี้ปลายหอกมาที่เธอเสียเอง! ระยะเวลาห้าปี ที่เธอปีนป่ายขึ้นมาจากพนักงานระดับล่างสุด จนกลายเป็นเทรดเดอร์อันดับหนึ่งในบริษัทเหมือนอย่างวันนี้ เธอพยายามสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขามาโดยเสมอ คืนนั้นเขาดื่มจนเมา จูงเธอเข้าไปในโรงแรม ณ วินาทีที่เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา เธอนึกว่าตัวเองกำลังฝัน ความปรารถนาและความรักที่เฝ้ารอมานานหลายปี ในที่สุดก็ออกดอกผลิบานแล้วเสียที

ความเสียใจที่ลึกซึ้ง

ทว่าจุดที่เขายืนอยู่นั้นสูงเกินไป ที่ที่เขามองนั้นแสนห่างไกล สว่างไสวมากเสียจนเธอมักจะกลัวว่าตัวเองจะพลาดเดินตามฝีเท้าเขาไม่ทัน แม้จะกลายเป็นคนของเขา เธอก็ไม่กล้าหละหลวมแม้เพียงเล็กน้อย ทุกวันนอกจากเวลานอนห้าชั่วโมง ก็ทำงานสร้างกำไรให้เซียวซื่อไม่เคยหยุดหย่อน เธอนึกว่าตัวเองจะกลายเป็นคนพิเศษในใจเขา คิดไม่ถึงเลย ว่าวันนี้เธอจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้!

ความสิ้นหวัง

"ปัง!" เสียงกระแทกดังกึกก้อง เธอปิดประตูหนีออกไปจากที่นี่ เซี่ยเสี่ยวเทียนกัดฟันแน่น วิ่งมาตลอดทั้งทาง ส้นสูงเจ็ดเซนติเมตรเบี้ยวเซ ก่อนที่เธอจะล้มลงข้างทาง เธอถีบรองเท้าส้นสูงออกประหนึ่งคนบ้า พลันวิ่งไปยังเซี่ยหยวนโฮลดิ้งส์อย่างบ้าคลั่ง

ความสิ้นหวังที่ยิ่งใหญ่

ระยะทางที่แสนจะยาวไกล ทว่าเธอไม่หยุดพักหายใจแม้แต่หอบเดียว วิ่งอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จนผมเผ้ายุ่งเหยิง เสมือนขอทานจรจัด สวมถุงน่องที่ฉีกขาด วิ่งเท้าเปล่าจนมาถึงหน้าประตูทางเข้าบริษัท "เวรกรรมจริงๆเลย อายุขนาดนี้แล้ว ยังจะกระโดดตึกอีก!" เสียงพูดแหลมหูดังลอดเข้ามาในหูเซี่ยเสี่ยวเทียน เธอหอบหายใจอย่างมึนงง ก่อนจะหันกลับไปมอง แล้วเห็นคนมากมายกำลังล้อมอยู่หน้าทางเข้าบริษัท พลางชี้ไปที่ยอดตึก

ความหวังสุดท้าย

เซี่ยเสี่ยวเทียนเงยหน้าขึ้น มองไปยังเงาร่างเลือนรางที่อยู่ใต้แสงไฟ ใจเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง นั่นคือ...คุณตา! "คุณตา! คุณตาอย่าทำหนูตกใจเลยนะคะ!" เซี่ยเสี่ยวเทียนน้ำตาไหลพราก เสียงแหบพร่ากลวงเปล่าจนน่ากลัว ทว่าตึกนั่นสูงขนาดนั้น เสียงของเธอก็เห

การอ่าน "เกิดใหม่เป็นนางร้าย เอ๊ย! นางเอก" สำหรับเนื้อหาที่น่าสนใจมากขึ้น กรุณากด อ่านต่อ >>>